Ik ben geen fan van de Japanse manier van leven, maar ik kan het KonMari-fenomeen niet negeren, een opruimmethode gecreëerd door Marie Kondo, die de planeet heeft doen schudden met haar boeken die in ik weet niet hoeveel talen zijn vertaald. Dus op een avond, met niets te doen (ik heb nu veel vrije tijd), drukte ik op de knop “Express Buy” op Amazon en het boek The Magic of Tidying up kwam meteen op mijn Kindle. Na het (fascinerende) gelezen te hebben, heb ik maar één spijt: dat ik het niet gelezen heb VOORDAT ik op wereldreis vertrok. Flashback: Half februari 2016 heb ik mijn baan opgezegd om me volledig te kunnen wijden aan de voorbereiding van de rond-de-wereldreis, gepland voor begin juni 2016. Behalve het geld opzij en twee paspoorten, hadden we helemaal NIETS. Niet de reisroute, niet de rugzakken, niet de juiste kleren… onze huisbaas wist niet eens dat we het appartement wilden verlaten. We waren in vrije-stijl modus, maar niet te veel. En tijdens deze korte periode moest ik 48m² volledig leegmaken van de sinds 10 jaar opgestapelde voorwerpen. JB’s vader stemde ermee in onze spullen te houden, maar we zagen hem niet mijn verzameling wegwerpstokjes van onze vele sushi-feestjeshouden. Vroeg of laat werden heel wat spullen weggegeven, verkocht op Le Bon Coin, weggegooid… en konden we 3000€ ophalen uit de verkoop van alles wat verkoopbaar was (we vertellen er hier meer over) Dit is wat we bij haar vader achterlieten: onze twee levens verpakt in 3 koffers en een paar minikaartjes. Ik dacht dat ik de kunst van het inpakken onder de knie had door ons leven in een Kia 500 te kunnen proppen (terwijl ik het zicht voor de middenspiegel kon vrijmaken). Tot ik in oktober 2016 in het huis van mijn ouders wat kleren tegenkwam die ik naar mezelf in Vietnam had gestuurd. Flashback 2: Voordat ik op wereldreis vertrok, en mijn smaak voor mooie kleren kende, stuurde ik wat van mijn kleren naar mijn ouders, kleren die ik met plezier zou dragen na 6 maanden wortels. Niets wat ik naar mezelf stuurde was draagbaar. Er was ook een volledig verbleekte jurk, ik weet niet eens waarom ik dacht dat het leuk zou zijn om deze verbleekte jurk terug te hebben na 6 maanden reizen? En toen, 1 jaar na de reis (in mei 2017), werden de 5 koffers die bij JB’s vader thuis waren achtergelaten, teruggebracht. 80% van de kleren werd op de stoep gelegd, wachtend om naar Secours Populaire gebracht te worden. Waarom had ik het de eerste keer fout? Omdat ik Marie Kondo’s boek nog niet gelezen had. Ik sorteerde volgens de volgende criteria: alles wat geen vlek, gat… en gedragen is in de laatste 12 maanden. Ik vond het niet erg om 12 paar jeans te houden! En tien jassen, en 20 sjaals. Als ik had gesorteerd volgens de criteria van Marie Kondo: maakt het me gelukkig? en het aantal voorwerpen per categorie had geteld, zou de sortering veel radicaler zijn geweest. Maak dus niet dezelfde fout als ik deed! Lees het boek voor u op wereldreis vertrekt! Omdat de keuze om een voorwerp te houden of weg te doen niet gemakkelijk is (vooral als u beslist om na de wereldreis terug in Frankrijk te komen wonen, zou u in de verleiding kunnen komen om uw verzameling wegwerpstokjes te houden), zal het boek u helpen om beter te zien, en om voor altijd afstand te doen van de voorwerpen die u “voor het geval dat” bewaart. Mijn mening over het boekIk kan u alleen maar aanraden dit boek te lezen. Het is niet alleen een methode om te vouwen, het is vooral een methode die ons helpt ons te ontdoen van het overbodige om ons te concentreren op het essentiële: waar we van genieten. Het lezen en toepassen van deze methode kan een direct gevolg hebben op je leven, je werk… want accumulatie gaat niet alleen over voorwerpen, we accumuleren ook giftige relaties, tijdrovende apps, negatieve gedachten, banen die we niet meer aankunnen… Plus, als je van plan bent om op wereldreis te gaan, kan dit boek je daar alleen maar (indirect) toe aanzetten. Natuurlijk zijn er enkele details die de lezers kunnen storen, zoals het bedanken van de voorwerpen, ze met respect behandelen, alles weggooien (ze vermeldt niet de donatie van de voorwerpen of de doorverkoop…)… maar als we rekening houden met het cultuurverschil (Marie Kondo is Japanse), na ons verblijf in Japan, begrijpen we veel beter haar relatie tot de voorwerpen, die normaal is in Japan, maar heel anders dan onze cultuur. Dus sla de delen die je storen over, en lees alleen wat je inspireert. En nu? We leven met 16kg voor mij en 25,6kg voor JB. Aangezien we digitale nomaden zijn (we werken terwijl we reizen), hebben we wat meer kleren nodig (zodat we niet om de 2 dagen de was moeten doen) en meer spullen (+2,5kg/persoon zie de lijst hier). Mensen zullen misschien verbaasd zijn over mijn rommelige gezichtsroutine, maar vergeet niet dat de Konmari Methode geen methode is om minimalist te worden. Het is een methode om te leren omringd te zijn door dingen die ons gelukkig maken, die ons vreugde brengen. Dus als het je een goed gevoel geeft om met een naaimachine de wereld rond te gaan, voel je er dan niet schuldig over.