[story time] De dag dat ik mijn mast verloor op een Route du Rhum-schip

4 oktober 2014, 7u30, ik sta op de luchthaven van Orly en sta op het punt om een uitzonderlijke dag te beleven!

De werknemer die ik toen was, is uitgenodigd door een partner die sponsor is van een schipper die zal deelnemen aan de beroemde Route du Rhum een maand later.

Op het programma: vlucht naar Lorient, dag op zee en terug met de trein in de late namiddag.

We zijn met zeven in totaal: een collega vergezelt me, twee mensen van de partner die ons uitnodigt, twee mensen van een van hun grote klanten, en de schipper!

Ontbijt bij aankomst in Lorient, we maken kennis met de schipper die ons zijn boot laat ontdekken (een Class40 voor de kenners). Alles is tot in de puntjes doordacht voor de drie weken die hij van plan is te doen over Saint-Malo naar Pointe-à-Pitre te varen. Kandidaat met een klein budget, het is vooral knutselen. Hij is trots om ons zijn gloednieuwe matras te tonen, op maat gemaakt, dat hij heeft kunnen ontwerpen dankzij een partner.

Aangezien we allemaal technische profielen zijn (in informatica, niet in navigatie), besteedt hij tijd aan het beantwoorden van onze vragen over zijn hypermoderne boordcomputer. Hij legt uit dat de weermodellen zeer efficiënt zijn en slechte verrassingen helpen voorkomen.

De schipper vraagt of we zeeziek worden. Omdat ik nog nooit de kans heb gehad om op een dergelijk schip te varen, antwoord ik dat ik het niet weet en krijg ik een tablet tegen zeeziekte.

We gaan de zee op. Het weer is ideaal, ik ben onder de indruk van de snelheid die dit ‘kleine’ schip (12 meter) kan bereiken door alleen de kracht van de wind. De sensaties zijn ongelooflijk wanneer de boot kantelt om snelheid te maken.

De schipper stelt vervolgens voor dat we om de beurt het roer overnemen. Het is op het moment dat ik aan het roer sta dat de wind wat sterker wordt. Er is een scherm waarmee we de snelheid kunnen volgen, we bereiken de hoogste snelheden sinds het begin van de dag.

Plotseling, zonder dat ik een verandering heb opgemerkt, vraagt de schipper me wat kortaf om het roer terug te geven. Hij is opeens veel geconcentreerder dan hij tot dan toe was. Na enkele minuten vraagt hij ons om de kuip binnen te gaan.

De spanning stijgt plots, de schipper loopt heen en weer tussen het roer en de kuip om de weerskaart op zijn boordcomputer te raadplegen. We proberen ons zo klein mogelijk te maken om hem niet te storen in zijn manoeuvres, maar we zien hem steeds natter worden bij elke verschijning. Vanuit de kuip hebben we geen idee wat er speelt, maar het geluid is oorverdovend.

Opeens horen we een enorme krak, gevolgd door een hartverscheurend ‘en meeeeerde, put******** !!!!!!!’. Na enkele ogenblikken stilte verschijnt de schipper weer, lijkbleek, en kondigt ons aan: “we hebben onze mast verloren“.

Voor hem is het een ramp, een mast verliezen 30 dagen voor het vertrek brengt zijn kansen om aan de startlijn te staan in gevaar. Bovendien had hij pech, want vier jaar eerder had hij moeten afzien van de start na geraakt te zijn door een vissersboot…

Hij legt uit dat we veilig zijn, de boot kan niet zinken, dat we geduldig moeten zijn tot de hulpdiensten arriveren. Ondertussen zal het waarschijnlijk behoorlijk onaangenaam zijn, zonder zeil is de boot als een houten dop, het zal waarschijnlijk behoorlijk bewegen.

Inderdaad, naarmate de tijd verstrijkt, worden mijn lotgenoten steeds bleker. Ze zullen uiteindelijk allemaal hun ontbijt overgeven. Ik niet, die de voorzorg had genomen om een tablette in te nemen 😀

We horen de radio en het is een beetje een apocalyps. Een optimistwedstrijd vond in de buurt plaats en een twintigtal deelnemers liggen in het water. Een plotselinge en onverwachte sterke wind heeft velen verrast, een teken dat de weermodellen niet zo onfeilbaar zijn als dat…

Een vedette van de douane arriveert en biedt hulp aan de schipper. Die zal wat aarzelen. Hij weet niet goed hoe hij zijn zeil moet redden. Ondertussen maakt de douane cirkels rond ons en raakt uiteindelijk geïrriteerd. Er wordt besloten ons van de boot te evacueren. De zodiac van de douane komt ons halen. Omdat de zee nogal ruw is, zijn de douaniers gespannen en zie ik een van hen mijn arm grijpen, terwijl ik aarzelend stap, om me aan boord te helpen.

We gaan aan boord van de vedette van de douane. De schipper is aan boord gebleven voor het vervolg van de operaties, namelijk het laten slepen naar de haven. De douaniers maken vriendelijk grapjes over ons wanneer we uitleggen dat we ’toeristen uit Parijs’ zijn die pas ontdekken wat uitstapjes op zee zijn. Ze halen het stokbrood en de worst tevoorschijn om ons te troosten en we zullen een uitstekende tijd hebben met hen.

De terugtocht verloopt in een heel laag tempo om het risico op extra schade voor de boot te beperken. Bij het naderen van de haven vult een douanier een formulier in en vraagt hij me de afmetingen van de boot. Ik heb geen idee! Het ging om een formulier om de schipper de interventie aan te rekenen. Ik herinner me het bedrag niet meer, maar weet wel dat ik verrast was door hoe laag het was. Het gaat toch om de interventie van een vedette, met een vijftiental bemanningsleden, gedurende meerdere uren!

Aankomst in de haven, we eindigen deze dag op zee opnieuw met de zodiac van de douane. Op dat moment worden we ingehaald door een Macif-boot met François Gabart aan boord ! In die tijd is hij een echte ster (dat is hij nog steeds) omdat hij een jaar eerder de Vendée Globe heeft gewonnen (hij is nog steeds de jongste winnaar, op 29-jarige leeftijd). Hij zal trouwens enkele weken later de Route du Rhum in zijn categorie winnen.

Wat een avontuur!

Terwijl we amper weer vaste grond onder de voeten hebben, staat het nieuws al in de regionale krant Ouest France.

Terwijl we bij de douane waren, kon de schipper een paar telefoontjes plegen en kreeg hij de bevestiging dat hij op tijd een gloednieuwe mast zou kunnen hebben.

Uiteindelijk zou hij toch van start gaan en zijn droom verwezenlijken door na 19 dagen de finishlijn te passeren, eindigend als 14e in zijn categorie.

Een beetje verlegen omdat hij ons zijn avonturen heeft laten meebeleven (niets te danken!), nodigde de partner ons uit voor de start van de Route du Rhum een maand later. Hij had een boot gehuurd die voor de startlijn lag en we konden alle deelnemers bewonderen die ons inhaalden. Weer een ongelooflijke ervaring!