Akaba, Rode Zee, Madaba (Jordanië)

Je voelt je weer leven na Wadi Rum te hebben verlaten. In het kamp ontmoetten we een Koreaanse toerist en om hem taxikosten te besparen, brengen we hem naar de Israëlische grens bij Akaba.

Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips

Deel 1: Reisverslag

Akaba

Hoewel de rit Wadi – Akaba soepel verloopt, wordt het ingewikkeld bij aankomst in Akaba. JB vraagt me om mijn telefoon te testen omdat zijn gps (van de telefoon) het niet meer doet terwijl we op de snelweg zijn. Hij zegt nieuws te hebben gelezen dat Israël gps-signalen stoort nabij zijn grens. De Koreaan en ik hebben hetzelfde probleem, wat bewijst dat het inderdaad om storing gaat. Dus navigeer ik op de ouderwetse manier, met de Google Maps-kaart zonder gps-locatie. Ik ben gewend om Google Maps in satellietmodus te zetten, dus door naar de omgeving te kijken en te vergelijken met de Google Maps-kaart, kan ik mijn weg vinden. Het is geen gemakkelijke oefening, want we moeten heel snel rijden en er zijn geen borden of aanwijzingen. De straatnamen staan in hele kleine letters.

Achterin is onze Koreaanse toerist ook actief en omdat hij met de taxi van de grens naar Wadi Rum is gegaan, herinnert hij zich de route nog een beetje. Ik ben erg verbaasd over zijn geheugen en zijn richtinggevoel. Hij is ook erg verbaasd over mijn richtinggevoel. Hij is een groot reiziger, maar geloof me, niet alle grote reizigers zijn zo goed in het vinden van hun weg (nietwaar JB?). Ik weet niet of het een typische eigenschap van Aziaten is. Het is zeer zeldzaam dat ik iemand tegenkom met zo’n goed richtinggevoel en zo’n goed geheugen voor details.

Het is toch behoorlijk stressvol, want ook de weg naar de luchthaven van Akaba wordt gestoord en de gps doet het niet. Als je zelf naar de luchthaven rijdt, veel succes! We naderen de grens tussen Jordanië en Israël en aan de andere kant zie je veel hogere en veel modernere gebouwen, totaal anders dan de eenvoud van Jordanië. Halverwege is er een checkpoint. De militairen zijn heel aardig, maar verder gaan is onmogelijk. Er is nog ongeveer 500 meter tot de grens, maar de politie laat onze Koreaanse metgezel uitstappen en vraagt ons om te keren. Ze zullen een taxi voor hem bellen om de resterende 500 meter af te leggen. Goed, hij heeft in ieder geval wat geld bespaard door met ons mee te reizen.

Nu, hoe komen we bij ons hotel? Gelukkig heeft JB een hotel vlakbij de Rode Zee geboekt, dus we hoeven niet de oude stad in en de naam van elke straat te bekijken. We hoeven alleen maar langs de kust te rijden. Op 5 minuten van ons hotel werkt de gps weer en zie, we zijn aangekomen in ons paradijs.

We zullen er drie nachten blijven, want we zijn te moe na zoveel dagen in de woestijn. Aan de overkant is het nog steeds Israël, maar met hoge kliffen die een soort natuurlijke grens vormen. We zitten in een golf van de Rode Zee, dus we zien geen containerschepen, en we zien natuurlijk het Suezkanaal niet. Daarvoor hadden we door Israël en daarna Egypte moeten reizen. Het is altijd mijn droom geweest om per schip door het Suezkanaal te varen. Ik ben dol op kanalen, ik heb al een deel van het Panamakanaal overgestoken. Ik denk dat je af en toe wat kleine dromen moet bewaren, en ze niet meteen verwezenlijken, anders heb je geen dromen meer over.

Ik heb niet veel te vertellen over de Rode Zee, want in deze tijd van het jaar is het water koud en ondanks JB’s moed om te zwemmen aan het strand voor het hotel, zag hij weinig vissen, maar wel mooie koralen. Ik denk dat we hadden moeten duiken met een wetsuit om mooie dingen te zien. Dat wil JB niet meer (hij is erg gevoelig voor druk en heeft pijn aan zijn oren), en ik ben bang voor de diepte. Onlangs zijn er nogal wat haaienaanvallen geweest in de Rode Zee in Egypte, omdat haaien uit de Indische Oceaan zijn gemigreerd (klimaatopwarming) en sommige gewetenloze agentschappen niet genoeg voorzorgsmaatregelen nemen tijdens snorkelsessies. Eerlijk gezegd, na al deze ongelooflijke ervaringen kom ik tot de droevige conclusie dat ik me beter voel in de stad, zo is het.

In Akaba hebben we vooral uitgerust, tussen het ontbijtbuffet en het dinerbuffet in, JB heeft het gevoel dat hij een paar kilo is aangekomen. Ik kies voor een massage, want ik heb overal spierpijn, dat doet deugd! JB kiest voor de Turkse hammam, maar die heeft natuurlijk niets te maken met de echte Turkse hammam van marmer in Istanbul. Ik raad Akaba toch aan als rustplek na Wadi Rum. We besluiten niet naar de oude stad te gaan, omdat we bang zijn om te verdwalen met dat gps-gedoe. Trouwens, de Uber-chauffeurs in Akaba zijn wanhopig. Dit duurt al een jaar en ze kunnen niet meer werken. Het concept van Uber is om klanten en chauffeurs te lokaliseren. Zonder gps werkt dat niet!

Gezien de nabijheid van de landen in deze regio, vind ik het leven toch oneerlijk. Op een paar meter na kun je Israëliër, Jordaniër, Palestijn of Syriër geboren worden… en het leven verandert volledig afhankelijk van je nationaliteit. Toen de Albanezen, die onder de dictatuur leden, naar de vrolijke Grieken aan de overkant keken, op het eiland Korfoe, moet dat een bittere smaak hebben gegeven van geboren zijn op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Sommige overtuigingen, om dit onrecht te minimaliseren, zullen zeggen “ah ja, je kiest je ouders, je familie, en de stoepen van deze of gene stad om te leren lopen”, het principe van karma geldt, enz. Ik denk dat zelfs als je er niet in gelooft, het gemakkelijker is om erin te geloven om het gevoel van onrecht van “slecht geboren” zijn te minimaliseren.

De kastelen

Op weg naar Madaba bezoeken we twee ruïnes, waarvan de toegang is inbegrepen in onze Jordan Pass: Montreal Castle en Kerak Castle.

JB zegt me dat als alles er verder zo uitziet, het de moeite niet waard is om erheen te gaan. Ze zijn erg fotogeniek, maar er zijn alleen nog ruïnes over.

Madaba

Daarna bezoeken we Madaba, dat vooral bekend is om zijn mozaïeken uit het Byzantijnse Rijk. We komen in de stad aan terwijl er een koudegolf toeslaat. Ik kan je wel vertellen dat de oudejaarsviering voor ons heel rustig was (en heel koud).

De toeristische trekpleisters liggen binnen een straal van 1 km rond het toeristenbureau. Daar parkeren we gratis om de rest te voet te bezoeken. Erg moe van de kou bezoeken we maar twee dingen: de Johannes de Doperkerk (bij de plek waar Johannes de Doper is onthoofd) en het archeologisch museum. De kerk van Johannes de Doper is op zich niet bijzonder, maar ze is gebouwd op ruïnes (die je kunt bezoeken door af te dalen). Er zijn kopieën van beroemde Byzantijnse mozaïeken. Het archeologisch museum is een verzameling huizen waar de mozaïeken zijn ontdekt, en het kleine gebied is daarna omgevormd tot museum. Niets om over naar huis te schrijven.

Vanwege de kou en de vermoeidheid slaan we het bezoek aan de Sint-Joriskerk over, die de kaart van Madaba herbergt, een uniek beeld van Jeruzalem en het Midden-Oosten uit de 6e eeuw, maar we hadden erheen moeten gaan.

Ik vind de mozaïeken erg mooi en we konden een ambachtsman mozaïektableaus zien maken in een atelier vlak naast het toeristenbureau. In ons hotel zijn er ook recente mozaïeken. Qua formaat zijn ze een kwart van de mozaïeken die je gewend bent in je badkamer te zien, met een mattere afwerking en pastelkleuren. De kleuren vervagen met de tijd, maar die ’tijd’ is dan 1000 jaar, 1500 jaar… Niets is duurzamer dan natuurlijke pigmenten. Op Instagram zag ik ambachtslieden modernere versies aanbieden; in Vietnam zijn er ook muren versierd met mozaïeken, en dat is erg mooi, maar ik heb een zwak voor de Jordaanse versie, die is preciezer en vooral zijn alle ruimtes bedekt met mozaïeken.

Ik had meer willen bezoeken, maar we moeten de feiten onder ogen zien: we zijn nog steeds niet uit de woestijn. Het hele land is één grote woestijn, dus ik voel me niet zo goed, het vermoeit me enorm. Ik denk dat als je de Bijbel uit je hoofd kent, je blij zult zijn, want er zijn ongeveer honderd plaatsen die in de Bijbel worden genoemd en die zich nog in Jordanië bevinden.

Bovendien brandt er een oranje lampje op het dashboard van de auto, dat waarschijnlijk een probleem met de motor aangeeft. Ik herinner me een verhaal van mijn vriendin M.: ze was op de snelweg met haar man toen plotseling het gaspedaal stopte met werken. Hier in Jordanië zal zo’n probleem veel, veel gevaarlijker zijn, want de Jordaniërs houden zich totaal niet aan de veiligheidsafstand en rijden erg agressief. Onze autoverhuurder zegt dat hij geen auto voor ons gaat omruilen, want ‘oranje’ is niet gevaarlijk, je moet je alleen zorgen maken als het knippert of rood is. Weet je, ik hecht veel belang aan tekens, dus na 8,5 jaar zonder problemen hebben we nu wat pech in Jordanië, en ik wil liever dat we veilig blijven tijdens onze laatste weken van de wereldreis. Daarom besluiten we een lange tijd aan de Dode Zee door te brengen.

Deel 2: Praktische tips

• Toegang met Jordan Pass: Montreal Castle, Kerak Castle
• Kerk van de Apostelen: 1 JOD/persoon
• Hotel in Aqaba: Luxotel Aqaba Beach Resort & Spa (Booking-link)
• Hotel in Kerak: Alqalah Restotel (Booking-link)
• Hotel in Madaba: Aitch Boutique Hotel (Booking-link)