Bezoek aan het Kasteel van Monte-Cristo (Frankrijk) - Woonhuis en park van Alexandre Dumas

We profiteren van een (regenachtige) woensdag om het Kasteel van Monte-Cristo te bezoeken met JB, mijn zus en mijn nichtje.

Genesteld op de hoogten van Port-Marly, op een steenworp afstand van de Seine, is het Kasteel van Monte-Cristo veel meer dan een historisch woonhuis. Het is een waar groen juweel, waar Alexandre Dumas, de auteur van De Drie Musketiers en De Graaf van Monte-Cristo, zijn toevluchtsoord heeft gecreëerd, ver weg van de Parijse drukte.

In 1844, na zijn eerste grote literaire successen, besluit Dumas zich in een rustiger omgeving te vestigen, weg van het rumoer van de stad. Hij wordt verliefd op de landschappen langs de Seine en kiest een stuk grond op een heuvel om er een kasteel te bouwen dat zijn dromen waardig is. De schrijver doet een beroep op architect Hippolyte Durand om dit ambitieuze project tot leven te brengen: een renaissancekasteel, vergezeld van een gotisch kasteeltje, omringd door water en een Engelse tuin, met grotten, watervallen en rotspartijen.

Ingaugureerd op 25 juli 1847, is het Kasteel van Monte-Cristo een kunstwerk. De gevels zijn minutieus gebeeldhouwd, met florale motieven, engelen en vreemde dieren, terwijl boven de ramen portretten van schrijvers uit alle tijdperken over het huis waken. Dumas zelf koos ervoor om het fronton te versieren met zijn motto ‘J’aime qui m’aime’, een knipoog naar zijn genereuze en gepassioneerde geest.

Bij het bekijken van de stambomen in de eerste zaal ontdekken we dat hij als grootmoeder Marie-Cessette Dumas had, een zwarte slavin in Saint-Domingue (het huidige Haïti), en als vader Thomas Alexandre Davy de La Pailleterie (de ‘generaal Dumas’), die zich in de ‘zwarte legioen’ van het republikeinse leger had ingezet om de revolutionaire idealen te verdedigen, en hij heeft zijn afkomst nooit ontkend.

Het meest verbazingwekkende is een Moorse salon van een verbluffende schoonheid, met muren versierd met fijn gebeeldhouwde arabesken door Tunesische ambachtslieden, die doen denken aan de reizen van de schrijver door de wereld. Het is een waar meesterwerk van oosterse inspiratie dat contrasteert met de gotische architectuur van het kleine kasteeltje ertegenover, het Château d’If (zeer Disneyland), waar Dumas zich graag terugtrok om in alle rust te schrijven.

Château d’If en vele titels van de werken van de schrijver op de gevels: