Journées Particulières: bezoek aan de Ateliers van Moynat in Parijs
Het bezoek vond plaats in oktober 2022, maar ik schrijf er pas nu een artikel over 😀 Ik word door niemand betaald, niemand sponsort me, deze meningen zijn mijn eigen, bedankt!
Ik heb voor het eerst over Moynat gehoord op YouTube: fashionista’s die gefrustreerd zijn door de koude en hautaine ontvangst bij Hermès en Goyard zoeken hun toevlucht bij Moynat om producten te kopen waarvan ze beweren dat ze “gelijkwaardig” zijn aan Hermès voor minder geld en vooral… beschikbaar.
Na wat research ontdek ik dat Moynat deel uitmaakt van de LVMH-groep en dat komt goed uit! De Journées Particulières van LVMH bieden een bezoek aan de ateliers van Moynat en aangezien de meeste aandeelhouders er nog nooit van hebben gehoord, konden we zonder al te veel moeite twee plaatsen bemachtigen (terwijl we moesten knokken voor een bezoek aan de ateliers van Louis Vuitton en het onmogelijk was om bij Goyard binnen te raken).
We bezoeken de ateliers in groepjes van 10-15 en ik ben de enige die al van het merk heeft gehoord. Ik denk dat ze nog een weg en marketing te gaan hebben.
In de eerste zaal, waar we moeten wachten, staat een overvloed aan tassen. Uit bescheidenheid durf ik ze niet te fotograferen, maar dat had ik beter wel gedaan, sorry. Ik zal de officiële foto’s van het merk moeten delen.
Ik was op slag verliefd op hun valisette. Ik had hem al op foto’s gezien, maar in het echt, is hij ontzettend schattig. Met zijn ridicule afmetingen denk ik dat hij als volkomen nutteloos kan worden beschouwd (je smartphone erin krijgen is al een hele opgave), maar ik heb een obsessie voor valisettes dus hij is me niet ontgaan. De handvatten vallen voor mij in de categorie “kan beter”.
Ik heb hun tote bag reversible kunnen aanraken, een model waar ik al maanden over kwijl. Ik heb hem eindelijk in het echt kunnen voelen en ik vind het leer absoluut prachtig, de aanraking erg aangenaam, de riemen comfortabel en vooral voor een tas van dit formaat is hij niet eens zo zwaar. Ik weet dat dit een bestsellermodel is, want YouTubers klagen regelmatig over uitverkochte voorraden van dit model. Ik vind het design uiterst ingenieus, de tas is omkeerbaar en beide kleuren vullen elkaar goed aan.
De andere topmodellen van het merk laten me koud. Ahhh misschien het mini ronde tasje, een knipoog naar de geschiedenis van het merk! Het is technisch interessant, maar niet praktisch.
Je moet weten dat net als alle reiskoffermakers, zowel Louis Vuitton als Moynat begonnen zijn met de productie van koffers (valiezen uit een ander tijdperk). Moynat had het goede idee om koffers met gebogen vormen aan te bieden (die de vorm van het autodak volgen) en ook ronde koffers (voor het reservewiel). Nog afgezien van hun canvas met karakteristieke verweven M’s (die in het begin met de hand werden getekend).
10 minuten later worden we uitgenodigd om ambachtslieden te bekijken. Verrassing: het is geen echte werkplaats, maar twee zalen die voor deze bezoekdagen zijn ingericht. Er zijn 3 ambachtslieden in de eerste zaal en nog eens 2 in de tweede.
Om hun unieke vakmanschap in de verf te zetten, toont de eerste zaal ons:
- hun marqueterietechniek: het maken van een leerpuzzel om leuke patronen te creëren. Dit is ook een zeer gewaardeerde techniek bij Loewe en kost veel tijd
- hun vakmanschap in mini-koffers (ik vind het geweldig!!)
- hun vakmanschap in tassen, ze toonden precies mijn favoriete tote bag
Eerlijk gezegd, ik ben in de zevende hemel want dit zijn de producten en technieken die mij het meest interesseren!
Maar ik was wel een beetje teleurgesteld over enkele details:
- het handvat van de tas (je ziet dat ik op het handvat heb ingezoomd in plaats van de marqueterie te fotograferen ahaha). Voor mij is hij niet “gevuld” genoeg. Ze hebben een probleem met vakmanschap of design voor de handvatten, zo lijkt het.
- de ambachtslieden laten ons snel zien hoe ze zouden moeten werken, maar ze werken niet op deze dagen, dus zien we de handelingen niet. Voor de spijkers van de valisettes kregen we te horen dat het gebaar moeilijker was dan het leek en om die moeilijkheid te demonsteren, sloeg de ambachtsman een spijker en wisten we nog steeds niet waarom het moeilijk was
- met betrekking tot de tote bag, laten ze ons twee plaatsen zien waar met de hand genaaid moet worden (een techniek die mij niet moeilijk lijkt). Ik vroeg de ambachtsvrouw of de tas met de hand was genaaid. Ze zweeg wel 3 volle seconden voordat ze antwoordde “de tas wordt van begin tot eind door dezelfde persoon gemaakt”. Ze antwoordde volledig naast de kwestie! Dat betekent dus dat hij niet volledig met de hand is genaaid? Jammer! Niemand naait nog met de hand tegenwoordig, zelfs Hermès niet.
Daarna gaan we naar de tweede zaal en zijn er twee ambachtslieden bezig met het personaliseren van de valisettes door erop te tekenen. Initialen in een vrij eigenaardige stijl (een beetje zoals letters die je op ruiten tekent, weet je wel, we zullen hetzelfde zien bij Goyard). Niet echt mijn stijl, maar we zijn toch blij om hen te zien werken. Er wordt ons verteld dat het ook mogelijk is om erop te tekenen. De klant hoeft alleen een vage beschrijving te geven en het wordt op bestelling gemaakt.
Het bezoek eindigt hier en we blijven een beetje op onze honger zitten. Het is korter dan ik dacht. De positionering van het merk is een beetje bijzonder, Moynat bevindt zich tussen Louis Vuitton, Goyard en Hermès. Ik weet niet hoe LVMH dit gaat aanpakken om Moynat een duidelijke positionering te geven. Je vindt de codes van een reiskoffermaker, maar ook de IYKYK-kant van Hermès (quiet luxury), met toegankelijkheid als bonus. Misschien wil het merk iedereen terugwinnen die boos weggaat bij Hermès en Goyard en de vulgariteit van LV niet wil?
Helaas evenaart de techniek niet die van echte lederwarenambachtslieden (zij die op maat gemaakte en volledig handgemaakte tassen produceren). Dus we zitten toch in de ‘luxe industrialisatie’-modus, maar quiet luxury, zonder de LV-logo’s overal.
Dus ik ga naar hun winkel, niet ver weg. Onderweg passeren we Goyard waar een menigte van zeer goed geklede vrouwen (die goddelijk ruiken) op de stoep wachten alsof ze dakloos zijn. Het is zielig om in de rij te moeten staan voor dure tassen.
Bij Moynat, niemand of bijna. De winkel is prachtig en heel groot. We worden heel goed ontvangen, de verkopers bieden me verschillende keren aan om de tassen aan te raken… maar ik heb geen zin om iets te kopen, dus ik weiger beleefd.
Eerlijk gezegd, als ik zoveel geld had om een luxetas te kopen, had ik duizend keer liever hier gekocht dan bij Hermès de kont van de SA’s te kussen.
Een paar dagen later lopen mijn vriendin M. en ik langs de Moynat-hoek in Le Bon Marché en kon ze een van de leren tassen van het merk passen. Zoals gewoonlijk werden we heel goed behandeld, we kregen zelfs twee flesjes Evian aangeboden 🙂 dat komt goed uit, we hadden een beetje dorst.
Daarna gaan we naar de nieuwigheden bij Hermès en ik lach me dood om het perfect asymmetrische handvat van deze Kelly. Mijn leerbewerkers zouden zichzelf klappen geven als ze zo’n handvat durfden te maken 😀
