Druk en schuldgevoelens tijdens de wereldtournee

De mensen denken dat een wereldreis slechts een opeenvolging van goede momenten is, van het begin tot het einde. Dat is niet het geval.

Natuurlijk, het is veel leuker dan een dagelijkse routine van metro – werk – slaap, maar op wereldreis zijn betekent ook nieuwe emoties, nieuwe situaties, het kan stressvol zijn, vermoeiend, vervelend… Kortom, het is leven!

Schuldgevoel

Ik denk dat het schuldgevoel veel vaker voorkomt dan we denken tijdens de wereldreis.

De eerste schuldreis heeft te maken met het aantal vluchten dat je neemt tijdens een rondreis om de wereld. Het is erg vervuilend, het is slecht voor de planeet. Heel vaak worden we voor dit dilemma gesteld: een rechtstreekse vlucht nemen en de volle prijs betalen, of een vlucht met 3 tussenlandingen nemen en 3 keer minder betalen? Omdat de tarieven allesbehalve logisch zijn, is de prijs niet evenredig met de afgelegde afstand.

Het tweede schuldgevoel heeft te maken met onze negatieve emoties. Als we een land niet leuk vonden, als we deze of gene stad niet leuk vonden… voelen we ons te schuldig door tegen onszelf te zeggen “misschien hebben we niet genoeg onderzoek gedaan om naar het juiste restaurant te gaan, het juiste museum te bezoeken, in het juiste seizoen te komen”. Dit gevoel kan nog sterker worden als daarenboven iedereen hield van het land/de stad die je haat. Je hebt echt het gevoel dat je iets mist.

Of, soms, voelen we ons slecht, maar zonder enige geldige reden… (Dit gebeurt heel vaak op reis – het lichaam is moe, de geringste ergernis kan enorme proporties aannemen), en je voelt je schuldig omdat je je slecht voelt terwijl je zo gelukkig bent dat je op wereldreis bent. Het zijn net kinderen van sterren of van rijke mensen die ongelukkig zijn – en die zich schuldig voelen omdat ze ongelukkig zijn ondanks hun goed gevulde bankrekening.

De derde schuld heeft te maken met de juiste prijs. Wanneer iemand bijvoorbeeld een artikel over zijn uitgaven in Australië deelt op een reizigersforum, zal er altijd wel iemand zijn die commentaar geeft: “xxx$ voor de aankoop van een bestelwagen? Dat is te duur! Ik betaalde 10 keer minder”. Dit soort discussies vinden we vaak in hostels : “Oh ja, je bent naar Machu Picchu geweest ? Oh mijn god je betaalde 120€ voor de trein? Als je 2 uur kunt lopen, gratis, is het super makkelijk!” Het is duidelijk dat degene die de hoge prijs betaalde zich een verliezer zal voelen.

Het vierde schuldgevoel heeft te maken met slechte ervaringen. Vooral wanneer deze ervaringen vermeden hadden kunnen worden als we voorzichtiger waren geweest. Bijvoorbeeld, ik werd gebeten door bedwantsen in Thailand. Als ik eraan gedacht had om de naam van het hotel + bed bugs op Google in te typen, zou ik geweten hebben, voordat ik dit hotel boekte, dat het besmet was met bed bugs. De tweede keer, toen ik deze les niet had geleerd, werd ik opnieuw gestoken in Uruguay. Ik had deze beide slechte ervaringen kunnen vermijden door gewoon vooraf te controleren, maar dat heb ik niet gedaan.

De vijfde schuldvraag heeft te maken met corruptie. Sommige reizigers bezoeken ondanks zichzelf corrupte landen en worden gedwongen toe te geven aan verzoeken om steekpenningen. Sommige reizigers voelen zich schuldig om landen te bezoeken waar nog een dictatoriaal regime heerst…

De druk

De eerste druk is om het meeste uit je wereldreis te halen. We hebben onze banen opgezegd, we hebben xx jaar gespaard voor xx€. We komen misschien nooit meer terug naar Zuid-Amerika, dus moeten we het beste maken van onze tijd hier, in dit land, enz. We moeten alle attracties in deze stad bezoeken, door het land reizen en de bezienswaardigheden bekijken. We moeten alle bezienswaardigheden van deze stad bezoeken, het land doorkruisen van noord naar zuid, de checklist afwerken, enz.

De tweede druk is omin de begroting te komen. Elke dag de boekhouding doen en tot de ontdekking komen dat je meer hebt uitgegeven dan je had verwacht, omdat de prijzen op internet niet klopten, of omdat je de uitgaven slecht had ingeschat, of omdat je je een heel duur hotel hebt laten betalen… Het is deprimerend om het uit te rekenen.

De derde druk is de terugkeer naar Frankrijk. Voor degenen die geen ontslag hebben genomen, maar gewoon een sabbatical hebben genomen, loopt de druk op, vooral in de laatste twee maanden voor de terugkeer. Je wilt gewoon niet dat het eindigt. Maar we hebben ook geen andere plannen.

Welke oplossingen?

Erover praten met andere reizigers kan een oplossing zijn, want reizigers delen veel van dezelfde gevoelens en ongemakken. Ze zijn er geweest. Als het geruststellend voor je kan zijn om te zien dat je niet de enige bent die ze ervaart, waarom niet?

En zelfs als jullie de enigen zijn die deze emoties hebben, wat dan nog? Er bestaat niet zoiets als de dood.

Jouw geld is jouw geld. Of je er nu hard voor gewerkt hebt, of het geërfd hebt zonder er iets voor te doen, of het in de loterij gewonnen hebt… wat maakt het uit! Je geeft het uit zoals je wilt! Als je wilt betalen voor een vliegtuig om 100 km af te leggen (in plaats van de bus te nemen, dat is 10 keer goedkoper), of om de wereld rond te reizen en elke dag in een 5 sterren hotel te slapen, nou en? Het extra geld dat u betaalt (in plaats van af te dingen/onderzoeken) is de prijs die u betaalt voor tijdwinst.

Tijdens de wereldreis moeten we ook wel eens uitrusten (we noemen het “vakantie na vakantie”), er zijn reizigers die aan het eind van hun verblijf helemaal uitgeput zijn en enkele weken in een hotel slapen, zonder iets te doen, zonder iets te bezoeken. Dit is volkomen normaal!

Ons ego bekommert zich om de blikken en het oordeel van anderen, bekommert zich om de principes die wij voor onszelf hebben vastgesteld (de juiste prijs betalen, ons verblijf winstgevend maken, geen steekpenningen betalen…). Maar ons ego moet ook onze onvolkomenheden als mens accepteren. We hebben ook het recht om te haten, om keuzes te maken, om fouten te maken, om egoïstisch te zijn… Het is normaal

De wereldtournee was een zelfontdekking voor me. Ik voelde alle gevoelens en emoties van schuld en druk die ik hierboven noemde. Eerst joeg ik ze weg, zei tegen mezelf dat dit niet goed was. Toen ik leerde ze te aanvaarden, zei ik tegen mezelf dat mijn gevoelens van ongemak gewoon signalen waren dat ik dit of dat niet graag doe.

Ik ben gestopt met onderhandelen over prijzen (ik laat JB dat doen, want hij voelt zich meer op zijn gemak), ik ben gestopt met dagelijkse rekeningen (ik controleer alleen het totale saldo), ik ben gestopt met het bezoeken van alle attracties die er zijn (ik selecteer er een paar naar mijn persoonlijke smaak) en ik doe wat ik wil door mezelf af te vragen “maakt het me gelukkig?”.

Ik ben gestopt met mezelf te forceren, ik lieg niet meer op mijn blog (als ik iets niet leuk vind, zeg ik het, als ik iets niet leuk vind, klaag ik…) 😀 En ik ben gelukkiger en veel minder gestrest om te leven zoals ik ben, door alleen te doen wat ik leuk vind.