Mijn Favorieten van dit Moment [September 2026]: Flash cards, Therapie, AI
Deze maand ben ik twee weken op vakantie geweest, dus ik heb geen tijd gehad om te lezen. Ik deel gewoon een paar dingen die ik interessant vond. Ik kwam onlangs een vriend met twee kinderen weer tegen, dus we hebben veel gepraat over de opvoeding van kinderen.
Het eerste idee gaat over de toepassing van gespreide herhaling bij kinderen. Het programma Are You Smarter than a 5th Grader? (waarin volwassenen vragen krijgen die makkelijk zouden moeten zijn voor een basisschoolleerling, omdat die ze net in de klas heeft geleerd, en waarin de volwassenen vaak falen) illustreert dit fenomeen goed: een groot deel van onze schoolkennis gaat alleen maar door het kortetermijngeheugen. Zonder regelmatige herhaling blijven er uiteindelijk maar kruimels over van die 17 jaar op de schoolbanken. Gespreide herhaling kan dit probleem heel makkelijk oplossen.
Het tweede idee is dat het schoolprogramma sterk is vereenvoudigd. De vader van de jongste winnaar van het brevet zei dat zijn kind niet per se intelligenter was dan anderen, maar dat hij het programma van 1950 onderwees, vandaar de uitstekende resultaten. Ik paste deze methode toe zonder het te weten: op de middelbare school kwam ik een wiskundeboek tegen met het programma van 1945 van éditions Jacques Gabay, en door dat programma te herhalen haalde ik uitstekende cijfers en kreeg ik een plek in Maths Sup – Maths Spé op een prestigieuze school, terwijl ik helemaal geen genie in wiskunde ben. Ik herinner het me, dat programma was erg zwaar met veel meer stellingen om te onthouden dan het al zeer volle programma van mijn middelbare school.
Recall.cards
De onlangs gepubliceerde resultaten van PISA 2025 laten wereldwijd een daling zien. Leesvaardigheid en wiskundescores dalen aanzienlijk, en ik denk dat met gespreide herhaling iedereen meer kan onthouden door minder te leren, tijd vrij kan maken voor andere dingen, terwijl ze toch intelligenter zijn dan eerdere generaties. Nu we het toch over gespreide herhaling hebben, kan ik je niets anders aanraden dan de tool Recall https://recall.cards/ van mijn vriend F.
Recall is een flashcard-app ontworpen om het onthouden zo efficiënt mogelijk te maken, met als motto “meer leren, minder herhalen”. Dankzij een algoritme voor gespreide herhaling berekent de app het optimale moment om elke kaart te herhalen, wat de werklast aanzienlijk vermindert en tegelijk de retentie op lange termijn maximaliseert. Recall onderscheidt zich ook door zijn AI-autofill, dat automatisch antwoorden, vertalingen, audio-uitspraak of afbeeldingen kan genereren om het maken van kaarten te versnellen, en door zijn AI-connectoren (MCP) waarmee je een gesprek met ChatGPT of een andere assistent direct kunt omzetten in een herhalingsdeck.
Mijn vriend F. heeft het algoritme voor gespreide herhaling verbeterd, zodat we nog minder tijd aan herhalen besteden en meer onthouden (dus efficiënter dan ANKI). Het feit dat het AI-compatibel is, maakt het mogelijk om in enkele seconden herhaallijsten te maken (wat vroeger enorm veel tijd kostte) met AI. Er worden ook mnemonische technieken & uitspraken toegevoegd. Er zijn al tal van kant-en-klare decks om Japans of Chinees te leren.
Als de flashcards- en gespreide herhalingsmethode u niet overtuigt, lees dan dit artikel: De Ontwikkelaar die alles weet. Zelfs in een AI-wereld hebben we nog steeds geheugen nodig.
Couples Therapy
Ander onderwerp: ik stuitte op fragmenten van deze HBO-serie die op een authentieke manier koppels in therapie bij een psycholoog filmt. Ik vond het erg boeiend, want de reacties van de kijkers zijn ook super kwalitatief.
De dynamiek tussen de koppels is vrij gelijkaardig, vind ik: vaak is er iemand die niet echt aan zichzelf heeft gewerkt, als een bord waar een stukje van ontbreekt, en die persoon zoekt het verloren stukje bij zijn of haar partner. Maar de partner is niet precies het stukje dat hij of zij zoekt, dus wordt de persoon boos, verbitterd en bekritiseert de partner. Die hele dynamiek is vrij snel zichtbaar bij de psycholoog, omdat die de juiste vragen stelt. Je krijgt “de visie van de vrouw”, dan “de visie van de man”, en je begrijpt dat er vaak communicatieproblemen zijn, onuitgesproken verwachtingen, diepere problemen die begraven liggen, maar ook dat we van de ander verwachten dat die raadt wat er mis is en ons redt.
Waarschuwing: er zitten veel narcisten in dit programma. Sommigen van hen vermoeien je zelfs achter het scherm 😀
Het meest interessant zijn de reacties van de kijkers. Ze analyseren alles: de uitdrukkingen, de gebaren, de woorden… wat uiteindelijk een soort visueel “woordenboek” oplevert van de signalen waar je op moet letten wanneer je met iemand communiceert. Ik denk dat het een uitstekend programma is om je emotionele intelligentie.
Als je begrijpt waarom iemand op die manier reageert, heeft dat in 90 % van de gevallen niets met jou te maken, maar met een onuitgesproken verwachting waaraan je niet hebt voldaan. Onlangs zat ik in een groep boekenliefhebbers en we hadden het over de Tao Te King. Iemand stelde een scherpe vraag, waarop ik enthousiast antwoordde. Maar die persoon leek hyper gekwetst en produceerde een onsamenhangend antwoord. Dat verraste me enorm; ik vroeg me af of er iets mis was met mijn antwoord. Eigenlijk verwachtte die persoon, door een vraag met veel citaten te stellen, misschien vooral een compliment. Dat kreeg hij of zij niet, en dus was die gekwetst. Gezien de vorm van de vraag had ik beter niet geantwoord.
In Óc sáng suốt van Nguyễn Duy Cần (die ik ten zeerste aanbeveel aan Vietnamezen), zegt dat wanneer je het resultaat (of karma), moet je altijd zoeken naar de oorzaak. Observeren is niet alleen opmerken dat iemand iets heeft gedaan, dat hij op een bepaalde manier heeft gereageerd. Het is proberen te begrijpen wat er achter schuilt: wat heeft dit resultaat veroorzaakt? Welke logica, welke angst, welke verwachting, welke gewoonte of welke overtuiging zit erachter? Zo zullen we minder oordelen en minder geraakt worden door de woorden en daden van die persoon.
“Om de ware aard van elk ding te zien, moet je het bekijken zoals het werkelijk is, zonder vervorming. De meeste van onze kwellingen komen niet voort uit de gebeurtenissen zelf, maar uit de emoties die ze in ons oproepen; het is onze aandacht die zich op die emoties richt in plaats van op de feiten. En vaak zijn het juist die emoties die ons naar het lijden leiden.”
In gevallen waarin een partner narcistisch is, vraag je je af hoe de ander het zo veel jaren heeft kunnen volhouden. Want wij, achter het scherm, kunnen na 3 minuten al niet meer! 😀 Je zegt tegen jezelf dat je echt moet leren om van jezelf te houden , anders kun je heel gemakkelijk zulke narcisten tegenkomen. En omgekeerd, je moet eerst aan jezelf werken, anders verpest je het leven van iemand anders.
Over dit onderwerp kwam ik een analyse tegen van De Gedaanteverwisseling van Kafka, die een open vraag stelt: “Waarom komen aan het einde alle familieleden er veel beter uit dan toen Gregor financieel voor hen zorgde?”. Toen hij in een insect veranderde en niet meer voor hun levensonderhoud kon zorgen, waren ze als bij wonder in staat om zelf hun weg te vinden. Dus alle offers van Gregor deden zowel hemzelf als zijn familie kwaad.
Het gebeurt heel vaak dat na de scheiding van een koppel de “loser” van het koppel veel meer blijkt te kunnen. Wanneer de ander er altijd was om zijn tekorten aan te vullen, zijn financiële behoeften te vervullen, te helpen met administratieve papieren, enz., heeft hij nooit echt de noodzaak gehad om zijn autonomie volledig te ontwikkelen of aan zichzelf te werken. De scheiding zal hem dan voor het eerst dwingen om alleen zijn weg te vinden en een potentieel te onthullen dat tot dan toe nooit was benut.
Dat deed me ook denken aan het thema van “mensen hun volledige potentieel laten bereiken”. Ik heb een video bekeken over de weg die een jonge Vietnamese moeder aflegt, omringd door psychologen (Emotion Coaching), om te proberen haar relatie met haar kinderen te redden. Deze moeder vormt hen, onder het mom van “het goede voor haar kinderen te willen”, naar het beeld van een verbeterde versie van zichzelf, met woede-uitbarstingen, verwijten, eisen, controle en verzoeken om erkenning (emotionele mishandeling). Dank zij het programma wordt ze zich bewust van haar eigen toxiciteit, maar misschien te laat.
De moeder ziet de tranen van haar dochter die zonder enige passie piano oefent. In plaats van te begrijpen wat ze haar proberen te zeggen, vraagt ze haar: “Waarom huil je? Waarom, waarom?” Maar haar dochter blijft stil, want in wezen weet ze dat zelfs als ze probeerde uit te leggen wat ze voelt, ze uiteindelijk toch op haar kop zou krijgen. Dan verwijt de moeder haar dat ze zich niet “uit”, terwijl de ruimte om zich uit te drukken nooit echt heeft bestaan. Het is heel wreed om iemand zijn “gebrek aan communicatie” te verwijten wanneer elke poging om zich uit te drukken uitmondt in meer woede of schuldgevoelens. Toen het meisje niet piano speelde, kreeg ze op haar kop. Toen de oudste piano speelde, kreeg ze ook op haar kop omdat ze te hard speelde. Wat de kinderen ook doen, het zal nooit goed genoeg zijn voor deze moeder. Er is nooit een “goede” manier om het te doen: wat ze ook kiezen, ze zijn in de fout. Wanneer geen enkele uitweg ontsnapt aan de verwijten, denkt het kind dat het probleem niet komt door wat het doet, maar door wat het is, het zal de ouders niet meteen ter discussie stellen.
In wezen wil iedereen graag onvoorwaardelijk gehouden worden om wie hij is, en niet om zijn cijfers, zijn portemonnee, zijn succes of zijn schoonheid. En sommige kinderen hebben zelfs nooit echt het recht gehad om als individu te bestaan. Ze worden emotionele vuilnisbakken, opschepmiddelen, verlengstukken van hun ouders, levende projecties van hun ambities, hun spijt of van wat ze zelf hadden willen zijn. Hun identiteit bouwt zich dan op rond wat er van hen verwacht wordt. En wanneer ze niet aan de verwachtingen voldoen, kunnen ze het gevoel hebben te verdwijnen. Alsof ze, door op te houden het kind te zijn dat men van hen verwachtte, ook ophouden waardig te zijn om liefgehad te worden en te bestaan. Daarom veranderde Gregor in een weerzinwekkend insect.
Die kinderen worden experts in angst (of perfectionisme, voorzichtigheid, hyperwaakzaamheid, people pleasing…). Ze leren scenario’s A, B, C te anticiperen, stemmingswisselingen te ontcijferen. Het zenuwstelsel van een kind dat nooit weet of de ouder die vanavond thuiskomt zacht of furieus zal zijn, blijft in een permanente staat van alertheid: dit is wat de polyvagaaltheorie van Stephen Porges beschrijft als een autonoom zenuwstelsel dat vastzit in de detectiemodus van gevaar, niet in staat om zich werkelijk te ontspannen, zelfs niet bij afwezigheid van een onmiddellijke dreiging. Deze hypervigilantie, die van buitenaf lijkt op intuïtie of grote gevoeligheid, is in werkelijkheid een overlevingsstrategie: beter de storm voorspellen dan hem ongeprepareerd ondergaan. Maar anticipatie is niet altijd voldoende, dus leren ze onopvallend te zijn, de behoeften van anderen boven die van henzelf te stellen en komen ze later vaak terecht bij narcistische partners, waardoor de cyclus zich voortzet. De giftige ouders van vandaag waren de kinderen van giftige ouders gisteren: vandaar het belang van zelfwerk, om de transgenerationele overdracht niet te reproduceren.
Zijde
Op dit moment is het erg heet in Tahiti. Gelukkig zijn al mijn kleren van natuurlijke materialen, waarvan 80% zijde. Ik dacht dat mijn zijden kleren al heel goed waren, maar blijkbaar bestaan er nog prestigieuzere zijdes. Ik ga ze later kopen en naar een kleermaker brengen. Zijde is een fragiel materiaal, dus ik moet ze constant vervangen. Bij de minste vlek kun je ze niet meer redden.
De zijde 香云纱, Xiāngyúnshā, afkomstig uit de regio Shunde in Guangdong, China, onderscheidt zich vooral door een bijzonder complexe traditionele verf- en veredelingstechniek. De originaliteit ervan berust op het gebruik van twee natuurlijke elementen: het sap van 薯莨 (shǔliáng), een plant rijk aan tannines die als plantaardige verfstof wordt gebruikt, en de modder van de rivieren in de regio, rijk aan metaalionen. De witte zijde wordt eerst meerdere keren ondergedompeld in het sap van deze plant en vervolgens uitgespreid en aan de zon blootgesteld; deze verf- en droogprocessen worden talloze keren herhaald zodat de tannines geleidelijk in de vezels doordringen. Dan volgt de essentiële stap genaamd 过泥 (guò ní), of onderdompeling in de modder : een dunne laag modder wordt aangebracht op het oppervlak van de eerder geverfde zijde. De tannines van de plant reageren dan met de ijzerionen in de modder, waardoor een diepe zwartbruine kleur en een karakteristieke glans ontstaan.
De zijde Lãnh Mỹ A, iconisch voor Tân Châu in de Mekongdelta van Vietnam, heeft ook een identiteit die voornamelijk gebaseerd is op het traditionele verfproces. Ze wordt gemaakt van hoogwaardige zijde en vervolgens geverfd met het sap of de hars van de vrucht van de mặc nưa (Diospyros mollis), een plantaardig materiaal dat vroeger overvloedig aanwezig was in de regio Tân Châu en nu veel zeldzamer is geworden. Het verven is niet simpelweg onderdompelen: de zijde wordt talloze keren in de vloeistof uit de vrucht gedompeld, vervolgens gewassen, in de zon gedroogd en opnieuw geverfd. Deze cyclus wordt in verschillende fasen herhaald, soms meer dan een maand en met honderden behandelingen van verven, wassen en drogen. De stof wordt ook onderworpen aan gecontroleerd kloppen of hameren van het oppervlak, om de kleurstof dieper te laten doordringen en geleidelijk zijn gladde en glanzende uiterlijk te ontwikkelen. Het is deze opeenvolging van plantaardig verven, wassen, drogen en mechanisch bewerken die het Lãnh Mỹ A zijn diepe zwart, bijna inktzwart, en zijn bijzondere glansgeeft, in plaats van een simpel zwart verkregen door industriële verf. Hoe vaker de zijde wordt gedragen en onderhouden, hoe meer het oppervlak deze kenmerkende glans ontwikkelt.
AI
We blijven leren om AI te gebruiken. We zijn zo blij omdat we het gevoel hebben virtuele stagiaires of assistenten te hebben. JB lanceert agents Hermes in alle richtingen, vooral om documenten naar zijn reMarkable. reMarkable, met zijn SSH-toegang, is zeer compatibel met AI-agents.
Tijdens mijn vakantie, zonder mijn computer bij me, heb ik de cloud van Claude Code getest (claude --cloud) en ik vond het sneller en handiger. Je hoeft je computer niet aan te laten staan, de antwoorden lijken sneller te komen (commando’s uitgevoerd op een virtuele machine aan de kant van Anthropic), en je kunt alles automatiseren met routines schedule. De taken werden tijdens mijn vakantie zo snel verwerkt dat ik hem extra taken moest geven. Je hebt alleen een Github -account en een Claude-abonnement nodig om het op te zetten.
