Een zondag op Moorea (Frans-Polynesië): verkenning
We hebben op Tahiti nog steeds geen auto, dus dit lange weekend van 3 dagen lijkt ons wat lang. Op 1 mei zijn echt alle winkels gesloten en is het stadscentrum doodstil. We besluiten om op een zondag een dagtrip naar Moorea te maken om te verkennen. Moorea is het dichtstbijzijnde eiland bij Tahiti en we zijn van plan om er regelmatig terug te komen.
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
We slapen heel slecht, want om 2.30 uur ’s nachts horen we harde knallen uit onze kledingkast. Ik weet niet waarom, maar mijn vermoeden is dat ik voor het eerst de airco de hele nacht aan heb laten staan en dat het hout is krimpen of zoiets. Ik heb geprobeerd om weer in slaap te vallen, om me ’s ochtends moeizaam om 6 uur wakker te maken, om de eerste veerboot van de dag om 7 uur te nemen. Op zondag zijn er veel minder veerboten dan normaal, die mogen we niet missen! Er zijn expressmaatschappijen die de overtocht Tahiti – Moorea in 30 minuten doen en andere, zoals de onze, in 50 minuten of langer.
We lopen 15 minuten naar de veerboot. JB heeft de tickets de dag ervoor gereserveerd, want hij wilde kijken of we een speciaal tarief konden krijgen. We worden nu als inwoners van Tahiti beschouwd, halleluja! Er zijn 3 soorten tarieven (in aflopende volgorde van prijs): toeristen (2500 Fr), inwoners van Tahiti (2000 Fr) en inwoners van Moorea (?). De gekochte tickets zijn een jaar geldig, voor een retourtje, bij het bedrijf VAEARA’I.
Verschillende maatschappijen bieden veerboten aan die Tahiti, Moorea, Huahine, Raiatea, Taha’a, Bora Bora en Maupiti verbinden, met abonnementen voor meerdere retourtjes of onbeperkte retourtjes. Eerlijk gezegd dacht ik dat reizen tussen de eilanden duur was (ik dacht dat we het vliegtuig moesten nemen), maar als we tijd hebben, zijn de veerboten super interessant en vooral kunnen we later onze scooter meenemen.
De bar op de veerboot is goed gevuld, er zijn zelfs bereide maaltijden of een ontbijtformule (gebak + warme drank) voor 600 Fr. Op de televisie zie je evangelisten die met veel passie preken. Ik weet niet of dat altijd zo is of omdat het zondagochtend is en dat het de gemiste mis moet compenseren voor degenen die de veerboot nemen? Hoe dan ook, de stoelen zijn erg comfortabel, de airco is een beetje te sterk (neem je sjaal mee). Er zijn een paar plaatsen buiten, min of meer in de schaduw, maar de uitlaatgeur kan je wat hinderen.
Het uitzicht op Tahiti vanaf de veerboot is bevredigend. Je ziet dat er toch best veel gebouwd is, zelfs tegen de bergflanken, maar het blijft hoofdzakelijk groen. Het probleem met deze eilanden is dat de wegen naar de gebouwen hoog op de heuvel vaak erg steil zijn. Je hebt superkrachtige scooters nodig om omhoog te komen. JB en ik hebben verschillende van dat soort airbnb’s gezien en we wilden ze niet nemen, want het hoeft maar een beetje te regenen en we liggen zo op onze bek. Dat is uit ervaring op Koh Samui en met name in Montenegro.
Moorea
Het contrast met Tahiti is opvallend. Van veraf lijkt Moorea een wild eiland, het is bijna 100% groen, je ziet maar zelden bungalows hoog op de heuvels. De huizen zijn allemaal klein en hebben maar één verdieping. Het doet ons denken aan de wilde en zeer groene kant van ons geliefde eiland Koh Phangan.
We lopen 3 minuten naar onze autoverhuur. We hadden ook een scooter kunnen huren, maar ik heb gehoord dat er nogal wat honden op het eiland zijn die zomaar op de weg lopen. En als ze agressief zijn zoals die op Koh Samui, huur ik liever eerst een auto om te kijken hoe het is. Uiteindelijk zijn het er inderdaad veel, maar overdag lopen voetgangers en scooters er zonder problemen langs, maar blijkbaar hebben ze een hekel aan fietsen. Een rondje om het eiland duurt toch 2 uur als je af en toe stopt voor foto’s, en met een auto kunnen we de hele ronde doen zonder dood te gaan van de hitte.
JB heeft onze verhuurder online gevonden. De website toonde geen beschikbaarheid, maar we konden boeken via Whatsapp. Vandaag is het superrustig, met de aankomst van onze veerboot zijn er maar twee auto’s te huur. De onze is helemaal wit, elektrisch, automatisch, bijna nieuw (wij zijn de vierde die hem huurt), wat ons een beetje stress geeft, want het is nooit geruststellend om in een auto te rijden zonder gebreken, de kleinste impact zal meteen zichtbaar zijn. We krijgen uitleg over de voorzorgsmaatregelen, met name zonnebrandvlekken op het leren zitvlak. Ik zit onder de zonnebrandcrème, maar gelukkig draag ik altijd een shirt met lange mouwen.
Belvédère
Onze eerste stop is de Belvédère de Toatea, op 4 minuten rijden, en aan de rand van de weg. De lucht is een beetje bewolkt, maar dat kan de schoonheid van dit prachtige water, ondiep en vol koralen en vissen, niet verbergen. Dit is het enige hotel met bungalows dat je gemakkelijk vanaf een belvédère kunt zien. De andere 5-sterrenhotels zijn vanaf de weg te zien, maar niet met zo’n bevredigend uitzicht van bovenaf. Het hotel dat je beneden ziet is het Sofitel Kia Ora Moorea Beach Resort. Toen ik als freelancer voor Accor werkte, had mijn klant het vaak over het Sofitel Bora Bora en ik heb er altijd van gedroomd om erheen te gaan. Maar ik wist niet dat ze ook het Sofitel Moorea hadden, dat supermooi is. Trouwens, op Tiktok noemen veel reizigers Moorea de Bora Bora voor zuinige reizigers. Dat kan ik bevestigen als ik naar Bora Bora ga.
Je kunt zien dat er een koraalrif is, waar de golven zijn. Het rif is ondiep en vol koraal, dus de zeilboten die je daar ziet, moeten, als ze de lagune willen verlaten, een doorgang vinden, die aangegeven wordt met boeien. Gezien de kleur van het water en de configuratie van de plek, is deze plek uitstekend om te snorkelen, want er ligt koraal heel dicht bij elkaar recht voor het Sofitel en het water lijkt niet zo diep. Op Tahiti bijvoorbeeld kun je diepere lagunes zien, bijvoorbeeld recht tegenover het Intercontinental. Ook al lijkt het water rustig, er kan stroming staan, sommige lagunes hebben draaikolken, dus je moet altijd de lokale bevolking vragen voordat je het water in gaat.
Tegenover ligt Tahiti!
Vanaf hier zie je een paar bungalows tegen de berghelling. De bungalows op Moorea ogen veel natuurlijker dan de betonnen gebouwen van Tahiti. Het zijn particuliere woningen, het uitzicht moet erg mooi zijn.
Temae-strand
We nemen dan een klein, niet-verhard maar goed onderhouden weggetje naar het Temae-strand. Dit strand is heel groot en, zoals je op de foto’s van het Sofitel kunt zien, ligt een deel ervan recht tegenover het Sofitel. Maar aan de linkerkant kun je bij het openbare deel komen. Het strand is openbaar, maar de terreinen om er te komen kunnen privé zijn. Op Moorea zijn er maar 3 echte stranden (Temae, Tiahura-strand en Tipaniers), maar het strand van Tipaniers is alleen bereikbaar via het gelijknamige hotel of per boot. Ons is gezegd heel voorzichtig te zijn met kokospalmen (er staat trouwens een bord), je moet tussen de kokospalmen door lopen, want je bent niet veilig voor een vallende kokosnoot. Gelukkig zijn er andere bomen bij het zand die schaduw bieden.
Dit openbare deel wordt niet goed schoongemaakt. Er kan dus wat afval liggen, wat algen, en heel veel dood koraal waar je je lelijk aan kunt bezeren (vergeet je waterschoenen niet!). Het strand van het Sofitel wordt daarentegen dagelijks schoongemaakt en ze hebben zand toegevoegd zodat hun gasten geen pijn hebben. Zoals overal in Polynesië wordt afgeraden je spullen op het zand achter te laten. Het is beter om je spullen in de scooter/auto te laten en je telefoon en sleutels in een waterdicht zakje bij je te houden.
Niets weerhoudt je ervan het water in te gaan en aan de kant van het Sofitel te eindigen, je kunt een strand niet privatiseren, en het koraal voor het Sofitel lijkt ook meer vissen aan te trekken, want daar zag ik de meeste mensen snorkelen.
De rondrit om het eiland
We vervolgen de rondrit om het eiland om de plekken te ontdekken die we tijdens onze eerste reis waarschijnlijk niet hebben gezien. De verhuurder verbiedt ons de ananasweg te nemen vanwege de slechte staat van de weg. Bovendien zijn de landbouwschool en de distilleerderij op zondag gesloten, dus alles wat met ananas te maken heeft, wordt een andere dag verkend (de ananas van Moorea wordt beschouwd als de beste ter wereld, maar is ook erg duur, we zagen bordjes met 800 Fr voor een ananas (€6) en €7 voor een sapje!).
Hier is het Tiahura-strand, er zijn twee douches en toiletten op het terrein en een paar bars. Het lijkt een goede snorkelplek, ik zag veel mensen met maskers en snorkels.
Onderweg nemen we twee Fransen mee die op vakantie zijn in Polynesië. Ze vinden moeilijk een auto die hen meeneemt, want iedereen haast zich naar de kerk en is niet in de stemming om hen mee te nemen. Naar de kerk gaan lijkt belangrijk voor de Polynesiërs, ze zijn op hun paasbest, met een bloemenkroon, dat is erg mooi. De twee toeristen zitten momenteel op een camping (€60 voor een bungalow, ik denk dat dat tarieven zijn voor een lang weekend). De collega van JB zei dat je kamers bij de plaatselijke bevolking kunt vinden voor €15, maar dan moet je via Facebookgroepen.
Onderweg vinden we een klein parkeerterreintje om te parkeren en een van de lagunes te bewonderen. Er is absoluut niemand in het water. Het water is prachtig en het had een geweldige snorkelplek kunnen zijn. We kunnen echter niet makkelijk de lagune in en we weten niet of het beschermd is, dus we doen nu alleen wat verkenning en we zullen later meer te weten komen.
Sofitel Moorea
We zetten de twee toeristen af bij het startpunt van hun wandeling en installeren ons bij het Sofitel voor een drankje. De bar is open vanaf 10.30 uur en je kunt erheen zonder gast te zijn. Voor het Sofitel staat een banyan tree. Grappig, als het hotel ooit niet meer tot de Accor-groep behoort, kunnen ze heel snel overschakelen en solliciteren bij de Banyan Tree-groep. Grapje, Banyan Tree heeft normaal gesproken een veel hogere standing.
We worden zeer goed ontvangen bij de receptie. We vragen meteen naar de pool pass (10.000 Fr per persoon inclusief lunch) en de mogelijkheid om tarieven voor ingezetenen te krijgen. Blijkbaar kun je speciale tarieven krijgen in veel luxe hotels. Mijn droom om in een bungalow op palen te slapen en vanaf mijn balkon te gaan snorkelen kan uitkomen!! Het moeilijkste nu is om het hotel te kiezen! en het eiland!
Het hotel heeft een enorme bar en een enorm restaurant. We installeren ons aan de bar recht tegenover de steiger. Onder de steiger zitten veel vissen, want ons is uitgelegd dat vissen ook van schaduw houden. Rechts bevinden zich het zwembad met overloop en de beroemde bungalows in het water.
De alcoholvrije drankjes kosten tussen 1100 Fr en 1800 Fr (€9 tot €16). Als je bedenkt dat het ananassap langs de weg €7 kost en een drankje hier €9, dan denk ik dat durf soms loont. We denken dat de deuren gesloten zijn totdat we ‘klop klop’ doen.
We zien een groep toeristen aankomen, allemaal met een bloemenkrans en een handdoek van het hotel. Het moeten wel toeristen zijn die net uit Frankrijk zijn geland en nog niet bij hun kamer kunnen (te vroeg voor de check-in) (Moorea heeft geen internationale luchthaven, maar veel toeristen nemen meteen een inter-eilanden vlucht bij aankomst in Papeete). Ze verdienen het allemaal om een dutje te doen aan het zwembad na zo’n lange reis.
Toen ik de foto’s naar een vriend stuurde, zei hij dat de ansichtkaarten niet logen. Ik antwoordde dat ze dat wel deden. Het strand van het Sofitel doet geen pijn aan je voeten, maar het openbare strand daar links, vol koraal, daar kun je niet lopen zonder waterschoenen. En op de Seychellen heb je zandvlooien, maar dat zie je niet op de foto’s. Hier werd ons verteld over muggen, maar halleluja, het moet het einde van hun seizoen zijn, want in april, het einde van het regenseizoen, hebben we er geen gezien.
Hoe dan ook, het hotel bevalt me heel goed en ik zie mezelf hier zeker terugkomen voor een dagpas.
Taoahere Beach House Snack
Er zijn verschillende restaurants aan de lagunes, maar de meeste zijn op zondag gesloten. Ik kies deze omdat het tegenover de snorkelplek met roggen en haaien ligt, maar ik had niet door dat het toch een beetje ver was om ze te zien. Het ligt inderdaad tegenover, maar dan wel zo’n 100 meter verderop. Niet erg, de wind is aangenaam, we hebben een leuk tafeltje in de schaduw en het eten is goed (ik keur de hamburgers goed). De toegang tot de lagune vanaf het restaurant is verboden (jammer!). We konden vlak voor het restaurant parkeren (met de auto) en er is genoeg plek voor scooters binnen het restaurantterrein.
Aan de rechterkant zie je de bungalows van het Intercontinental Moorea hotel, dat we de vorige keer hebben bezocht. We komen een andere dag terug om te kijken of ze nog dolfijnen en schildpadden hebben.
Ik ben mijn maaltijd aan het afronden als ik iets in de verte zie springen. Ik kijk opnieuw en het zijn 4 dolfijnen die zich vrolijk springend verplaatsen. Grappig dat de dolfijnen ook de route van de boten nemen 😀 misschien zorgt de beweging van de boten ervoor dat hun prooi zich verplaatst, dus volgen ze dezelfde route, of het heeft te maken met de diepte van deze watergebieden. Hoe dan ook, ik heb ze goed 5 minuten kunnen observeren, van veraf weliswaar. Ik denk bij mezelf dat ik een verrekijker had moeten meenemen. De vorige keer dat we naar Moorea kwamen, zagen we walvissen in de verte springen en hadden we spijt dat we geen verrekijker hadden. Ik denk dat ik vanaf nu altijd een verrekijker bij me zal hebben zodra ik in de buurt van een strand kom. Twee kano’s stoppen om de dolfijnen te bekijken en de dolfijnen racen recht op hen af, steeds hoger springend. Wat een mazzel!
Het is 13.30 uur en we weten niet wat we willen doen. De zon is veel te fel voor mij om ergens te zwemmen (ik moet absoluut de zon vermijden tussen 10.00 en 16.00 uur). JB wil daarentegen graag snorkelen. Maar zoals we gezien hebben, gaat de toegang tot de kust via privéterreinen, er zijn geen bars zoals in Thailand waar je een drankje kunt nemen en van het strand kunt genieten. De enige openbare stranden hebben heel weinig schaduw. Ik weet niet waar ik in de schaduw kan zitten terwijl hij zwemt. De volgende keer nemen we ofwel een dagpas, ofwel een Airbnb op Moorea. Kortom, met deze beperkingen in gedachten, weten we ons beter te organiseren voor de volgende trips naar Moorea.
Kortom, we besluiten de terugvaart van 15.00 uur te nemen. We komen op een zaterdag terug, dan zijn er meer veerboten en vertrekken we eerder en komen we eerder terug. Op zondag blijven de supermarkten open, maar voor restaurants en bezienswaardigheden is er op zaterdag meer open.
Mode terzijde
Voor dit kleine tripje naar Moorea heb ik voor de eerste keer mijn lange groene linnen jurk gedragen die ik op Instagram had gezien. Groen is niet mijn kleur, maar de pasvorm is perfect, ik denk dat ik een kopie van deze jurk in bordeaux zal laten maken als ik in Hoi An ben. Je kunt een omgekeerde afbeelding zoeken op Vinted als je geïnteresseerd bent. Als ik naar 5-sterrenhotels ga, heb ik altijd een mooie jurk bij me, want in de zomer heb ik heel veel mooie jurken die alleen maar wachten om gedragen te worden, bij voorkeur op mooie plekken.
De dag ervoor in Papeete heb ik een grote strohoed van een Texaans bedrijf gekocht (Sun n Sand). Ik ontdek tot mijn verbazing dat de hoed UV50+ bescherming heeft. Ik heb er 6900Fr voor betaald. En in tegenstelling tot andere strohoeden kan deze zonder problemen in het (zoute) water. De keuze van de hoed is geïnspireerd door drie dames die ik zag bij het Intercontinental hotel. Vanaf het restaurant van het hotel zag ik drie Amerikaanse dames met drie prachtige strohoeden, zo van.
Ik vond ze heel chic en ik vroeg me lang af waarom hun strohoeden echt veel chiquer waren dan alle hoeden die ik tot nu toe heb gekocht (iedereen weet hoe dol ik op hoeden ben, zelfs het logo van onze blog heeft een hoed!). Dit is het soort hoeden dat ik droeg:
Eerlijk, ik heb er lang over nagedacht. En ik kwam tot de conclusie dat ik altijd zachte hoeden koos, die ik kon opvouwen en in mijn kleine koffer kon meenemen. Terwijl al die dames een zeer gestructureerde, stijve en strak geweven hoed hadden. Zachte hoeden zoals de mijne hebben het voordeel dat ze meer van het gezicht bedekken, omdat je ze gewoon een beetje kunt draaien om de randen naar beneden te doen en de huid te beschermen; terwijl stijve hoeden schuin gedragen moeten worden als je bijvoorbeeld meer van je wang wilt bedekken. Maar alles wat gestructureerd is, ziet er formeler uit, terwijl zachte hoeden meer “chill, vakantie” uitstralen. Dus voor één keer dacht ik: “ik ga eens een stijve hoed proberen om te zien wat dat geeft”.
Na dit verhaal zei ik tegen mezelf dat ik meer moest werken aan mijn observatievermogen. Ik deed er te lang over om het verschil tussen de verschillende hoeden te zien, dus ik zou meer moeten oefenen. Ik heb veel reisverhalen gelezen en zij die oog voor detail hebben, leveren de beste verhalen op. Want iedereen kan de geschiedenis van een plek citeren, maar weinig mensen kunnen je de kleine details beschrijven die niet in de reisgidsen staan, kunnen vergelijken en interessante details aanwijzen voor Europese lezers. Ik herinner me dat ik het artikel las van een kerel die maar 5 dagen in Havana was en hij was in staat om absoluut alle beschikbare vervoersmiddelen en hun tarieven op te sommen (een uiterst moeilijke taak die ik in Havana helemaal niet heb kunnen herhalen).
Deel 2: Praktische tips
- Veerpont Tahiti – Moorea retour: 2500Fr voor toeristen
- Restaurant: 1900Fr tot 2400Fr per gerecht
- Bar bij Sofitel: tussen 1100Fr en 1800Fr per drankje (alcoholvrij)
