Salon du Livre rare et des Arts graphiques 2023 in Parijs

We zijn in september 2023: voor één keer niet zoals gewoonlijk, krijg ik uitnodigingen voor het Salon du livre rare et des arts graphiques, nadat ik een tweedehands boek heb gekocht dat naar sigaretten stinkt op een site voor bibliofielen. De tickets kosten 10 euro per stuk, maar dankzij deze uitnodigingen kan ik er gratis naartoe met mijn vriendin M., waardoor het stinkende boek dat ik in de doos ‘boeken om te ruilen’ voor de metro heb gelegd, een beetje wordt terugverdiend. Mijn vriendin M. is nieuwsgierig en interesseert zich voor alles, dus ze is al eerder met mij naar de salon des pierres & bijoux geweest, en nu naar het salon van het zeldzame boek, terwijl ze geen bibliofiel is.

Ik ben (een beetje) bibliofiel sinds minder dan een jaar, dus ik ben erg opgewonden om te ontdekken wat er op het salon te zien is.

Het is de eerste keer dat ik naar dit salon ga, dus ik weet niet goed hoe ik er optimaal van kan genieten, noch waar ik moet kijken. Natuurlijk werd mijn aandacht getrokken door de stands vlak bij de ingang.

Het is bij M. Moleiro Editor L’art de la perfection dat ik ontdekte dat je nog steeds getijdenboeken kunt kopen, waar de gouden details met de hand worden aangebracht. Ze hebben een plantaardig perkament kunnen maken om ik-weet-niet-meer-welk boek te reproduceren (waarvan de paus een exemplaar heeft). Omdat ik me sinds kort interesseer voor getijdenboeken en verluchting, zie ik hierin een uitstekende gelegenheid om een facsimile aan te schaffen, maar ik deins snel terug voor de aangekondigde prijs (rond de 10.000 euro). Het is erg mooi, maar nee bedankt!

Bij de uitgave Henri Piazza, ontdek ik boeken gebonden in echt leer, zoals ik ze mooi vind, nieuw…. en prachtige tweedehands boeken. Ik heb nog nooit zulke mooie boeken gezien, met gouden snedes met motieven, een handgemaakte band, een handgemaakt etui. Er is een zeer geïnteresseerde bibliofiel die vraagt om zeer mooie tweedehands boeken te zien, waardoor ik bij proxy kan kijken. De prijzen zijn echter niet duidelijk vermeld en ik voel me een beetje verloren, omdat ik niet goed begrijp waarom deze uitgever tweedehands boeken van andere uitgevers verkoopt… Kortom, er is een absoluut buitengewoon boek waarvan de illustraties met sjablonen zijn gemaakt, en de gouden snedes zijn buitenaards. 6000 euro. Vergeleken met de boeken op de stand ernaast is dat bijna een koopje! Hier ontdek ik het talent van Lucy Boucher, miniaturiste, die illustraties maakt met behulp van sjablonen; er is zoveel detail en kleur dat er maar liefst 80 doorgangen nodig zijn. Ik denk dat het voor mij voordeliger zal zijn om ÉÉN van haar illustraties te kopen, in plaats van een heel boek aan te schaffen.

Bij de Librairie Vignes in Parijs ontdek ik mooie foto’s, waaronder een exemplaar van A l’ombre de jeunes filles en fleurs met 2 affiches van Marcel Proust…

… een heel mooi exemplaar van Cyrano de Bergerac. Terwijl de boekhandelaar ons het boek voorzichtig laat zien, verschijnt er uit het niets een bibliofiel die haar vettige vingers op het exemplaar probeert te leggen, wat ons met afschuw vervult. Maar de boekhandelaar handelt het incident heel tactvol af; hij zal er wel aan gewend zijn!

Mijn favoriet is dit kunstenaarsboek van Anne-Lise Courchay, verluchter, maar met een moderne stijl (een beetje pointillisme). Ze tekent op perkament en plakt dat op leer (“Elk blad is tegengeplakt op een velours geitenleer waarvan de kleur door transparantie zal spelen, het wit van het perkament veranderend, het warmer of kouder, donkerder of lichter makend, de atmosferische sfeer van elke dubbele pagina versterkend”) en maakt de band zelf. Ik heb andere kunstenaarsboeken gezien op haar Instagram-account en ik hou erg van haar stijl, ook al vind ik dat er een beetje goud aan ontbreekt 😀

Daarna is het chaos; ik weet niet goed waar ik naar aan het kijken ben, ik zie niet dezelfde zeldzame boeken die ik gewoonlijk op fora voor zeldzame boeken zie (het moet gezegd dat ik veel te veel op Engelstalige fora rondhang). Ik ben erg blij dat ik dit exemplaar van ‘Birds from America’ tegenkom, maar na controle is het eerder The Birds of America van Audubon dat ik had willen terugvinden.

Paul Verlaine lijkt goedkoper te zijn dan Proust, ‘slechts’ 9000 euro.

Er zijn veel gespecialiseerde boekhandelaren ‘Jules Verne’ en ze hebben hun mooiste exemplaren meegebracht.

Ik informeer bij een boekbindschool in het 77e departement. Ze hebben een programma voor CAP-relieure in deeltijd. Het is niet de eerste keer dat ik over dit soort programma’s hoor voor mensen die nog steeds werken. Ik heb de indruk dat, omdat het een beroep is dat uitsterft, of zich richt op mensen die zich willen omscholen, het programma nooit voltijds is. De persoon op de stand is echter erg aardig en heeft me verteld dat ik naar de school kan komen om een les bij te wonen, gewoon om te zien hoe het eraan toegaat. Op hun stand is er een boekbinddocente die probeert te vergulden voor de demo. Ze vertelt me dat ze het al 10 jaar niet heeft gedaan, dat de beroepen van boekbinder en vergulder volledig verschillend zijn. Dat ontmoedigt me volledig, want ik denk dat het te dom is om 2 jaar van mijn leven te verliezen om uiteindelijk niet te kunnen vergulden.

Ik loop met M. door het salon, maar sommige stands zijn niet erg gastvrij; bijvoorbeeld, je weet niet of het een boekhandelaar, een uitgever of een boekbinder is… Ik ging weg van dit salon half blij, half verward, omdat ik het gevoel heb dat ik er niet optimaal van heb genoten. Later las ik een artikel geschreven door een journalist over het salon en het lijkt alsof we niet dezelfde plek hebben bezocht; hij noemde allerlei werken die ik niet heb gezien.

Mijn vriendin M. lijkt zich ook te vervelen, dus we verlaten het salon om ons bij het restaurant ernaast te vestigen.

Het eten is uitstekend, maar een stel aan de tafel naast ons heeft niets tegen elkaar te zeggen en de dame maakt daarvan gebruik om non-stop tegen ons te praten. Ze is erg goed gekleed, heeft mooi gekapt haar, en haar man werkte voor de UNESCO; maar zelfs hij lijkt zijn vrouw niet meer te kunnen uitstaan, gaat zo ver mogelijk van haar vandaan zitten en laat haar ons de hele maaltijd lastigvallen – ondanks onze pogingen om haar buiten onze gesprekken te houden. Het overkomt me vaak dat de tafels naast ons aandachtig naar mijn gesprekken luisteren en me aankijken alsof ik een tv ben (vooral als ik over onze reis naar Paaseiland vertel), maar dit is de eerste keer dat iemand zich er volledig in mengt. Maar goed, ik heb lekker gegeten 😀 en omdat de dame beschikbaar is om vragen te beantwoorden, heb ik haar een heleboel vragen over haar leven gesteld om te weten wat een rijke dame, woonachtig in het 7e arrondissement, die de bruiloft van haar dochter in een of ander kasteel heeft georganiseerd, zoal doet op een dag. Het antwoord is zo weinig interessant dat ik het me niet meer kan herinneren.

Ik hoop dat ik de kans krijg om nog eens naar deze beurs terug te komen, met deze keer wat meer voorbereiding.