Treinroadtrip: Brugge, Luik, Namen, Brussel (België)

Vanuit Antwerpen waar we een maand blijven, doen we heen-en-weertrips naar Brugge en Brussel, en bezoeken we ook Namen – Luik. De trein is ons favoriete vervoermiddel in België. De stadscentra liggen vaak vlakbij het station en de Belgische treinen zijn niet duur en stipt. Ze zijn niet zo snel als de TGV, maar gezien de korte afstanden tussen de steden is het een goede manier om je te verplaatsen.

Brugge

Van deze steden heb ik alleen Brugge bezocht zonder JB. Ikheb er in een ander artikel in detail over verteld. Dus zal ik hier gewoon wat nieuwe foto’s plaatsen. Omdat we zon hebben, zijn ze mooier dan die in het andere artikel.

Brugge, dat in een lange slaap van vier eeuwen is gedoken, ontsnapte aan de transformaties van de industrialisering. Vandaag onderscheidt het zich door zijn prachtige oude gebouwen, zorgvuldig gerestaureerd tijdens de neogotische golf van de 19e eeuw. Het historische centrum staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

JB en ik hebben niet betaald voor bezoeken, we hebben ons gewoon beperkt tot wandelen in de stad, eten, chocolade kopen, en we hebben ook nog een winkel gewijd aan Kuifje bezocht, dat is alles! Ik raad ten zeerste aan om een nacht in Brugge te blijven om van de stad te genieten zonder toeristen, vroeg in de ochtend of laat in de avond. De vorige keer zat ik in het hotel Het Gheestelic Hof (74€, Booking-link), supercentraal. Het centrum van Brugge is gemakkelijk te voet bereikbaar vanaf het station, zelfs met een middelgrote koffer.

Luik

Luik is een stad die me enorm verrast. Ik had niet verwacht dat het zo mooi en levendig zou zijn. Tegelijkertijd komen we uit Antwerpen, waar de Vlamingen niet de epicurische ziel hebben zoals de Franstalige kant. Je hoeft maar een klein straatje vol kleine winkeltjes heen en terug te lopen om meer ogen dan buik te hebben en alles te willen eten en kopen. In het centrum van Luik verschuilt zich het “carré”: Volgens de geruchten zou het Carré zelfs een indrukwekkend record hebben: dat van de grootste concentratie bier die per vierkante meter wordt geserveerd… ter wereld!

We beginnen met een bezoek aan de kathedraal. Er is een gedetailleerde uitleg over de restauratie van de glasramen en hoe ze correct gerestaureerd moeten worden.

Daarna volgt een kleine tentoonstelling over een Koreaanse kunstenaar (vader Kim EN JOONG) die de volledig verwoeste glasramen heeft vervangen door zijn eigen glasramen, die ik niet heel mooi vind maar wel behoorlijk artistiek. Een paar maanden later, tijdens het bezoek aan de kathedraal van Chartres, bevindt zich in de kelder van de kathedraal een glasraam van dezelfde kunstenaar en op het moment dat de gids zijn naam noemt, herinner ik me vaag dat ik ergens over hem heb gehoord, maar waar? in welke kathedraal? Normaal gesproken zou ik hebben kunnen zeggen “oh ja, diezelfde Koreaanse meneer (omdat ik me nooit namen herinner) heeft glasramen gemaakt voor de kathedraal van Luik in België!”. Maar omdat ik in mijn “goudvisperiode” zit, doe ik er een goede 15 minuten over om zijn naam aan de kathedraal van Luik te koppelen, en de gids is al verder gegaan. Er is een specifiek moment en plaats om zulke opmerkingen te maken, en ik ben 15 minuten te laat. Ik kan mijn steentje niet meer bijdragen: de kathedraal van Luik 15 minuten later vermelden is als lachen om een grap die je pas na 15 minuten begrijpt.

Wat ik het mooist vind aan deze kathedraal, is de prachtige preekstoel. Aan de achterkant ontdek je een adembenemend mooie Lucifer! Als Lucifer in het echt zo was, zou de hel plotseling de hemel worden!

We zoeken een plek om te eten en overal waar we komen hangen affiches met teksten als “de asperges zijn aangekomen!”. Bij de groenteboer worden witte asperges tentoongesteld alsof het goudstaven zijn, en we besluiten te kiezen voor… asperges. Het recept is simpel: seizoensasperges, een beetje olijfolie, wat gerookte zalm en dan wat rauwe ham en KLAAR!!! Het is beter dan in mijn verbeelding, maar duurder dan het zou moeten zijn. Bedankt, inflatie!

We wandelen naar de Citadel van Luik, en dalen dan rustig af via de Montagne de Bueren, een trap met meer dan 300 treden. Ik weet niet hoe de lokale bevolking elke dag de helling naar hun huis beklimt, maar ze moeten na een paar maanden heel sportief zijn.

De stad is erg aangenaam, maar groot genoeg voor lange wandelingen.

Voor de avond wegen we de voor- en nadelen af: tussen kazen die stinken in onze tas meenemen, want we gaan binnenkort terug naar huis in Antwerpen, of meteen nu opeten. We zijn zwak, we hebben alles dezelfde dag opgegeten! Zonder te vergeten onszelf wat sushi te trakteren, want die kosten duurder in Antwerpen dan hier.

We overnachten in Luik bij ibis Styles Liège Guillemins (Booking-link) en nemen de volgende dag de trein naar Namen.

Namen

Mij is veel goeds verteld over de citadel van Namen en ik ga ernaartoe om te zien of het waar is. Ik denk dat ik de verkeerde stadsnaam heb, want ik zie niet waar de schoonheid is. We nemen een kabelbaan om naar de citadel van Namen te gaan, en kiezen dan voor een trein die ons de citadel laat bezichtigen, maar het is heel erg middelmatig.

Gelukkig ontdekt JB, terwijl we wat rondwandelen, een groot plein waar de fabrikanten van elektrische mountainbikes hun producten gratis laten testen. Zonder aarzelen schrijft JB zich in en test twee mountainbikes die hem erg bevallen. We wisten niet dat mountainbikes al in een elektrische versie bestonden, en het is indrukwekkend hoe snel je met deze fietsen kunt gaan. De prijs is ook erg indrukwekkend, maar het gewicht is bijna veertje licht.

Na dit bezoek, dat heel saai was, dalen we weer af naar de oude stad en dat is veel mooier, dynamischer, vol kleine winkeltjes, vol gastronomische verleidingen, dat verkies ik duidelijk!!! Namen is de administratieve hoofdstad van Wallonië en het Waals Parlement heeft zich gevestigd aan de voet van de citadel. Ondanks zijn serieuze kant, zullen de winkelstraten meer dan één persoon veroveren! Ondertussen vul ik mijn tas met worstjes.

Brussel

We zijn verschillende keren naar Brussel geweest, maar elke keer zijn we onder de indruk van de schoonheid van de Grote Markt. Afhankelijk van het weer kan die heel mooi zijn, of uitzonderlijk mooi.

Deze keer besluiten we onze luiheid te overwinnen en naar hetAtomiumte gaan, dat gebouwd is voor de wereldtentoonstelling van 1958. Het stelt de elementaire cel van ijzer voor (en geen molecule of atoom), 165 miljard keer vergroot. Het is een geluk dat het (net als de Eiffeltoren) niet werd afgebroken na de expo, want van buiten is het echt indrukwekkend.

We hebben 1u30 nodig om binnen te geraken, want het is er zwart van de mensen, maar we geraken er uiteindelijk binnen en nemen de roltrappen om de verschillende niveaus te ontdekken. We gaan van een museum dat het project uitlegt, naar wat artistieke zalen die de zintuigen prikkelen, tot aan de laatste verdieping. De mensen onderaan lijken ons heel klein. Eerlijk gezegd, dit is een ervaring die ik nooit meer in mijn leven zal doen, want ik vind dat 1u30 wachten daarvoor te veel is. We hadden moeten reserveren.

Is het een misdaad om gegratineerde mosselen met friet te eten in België? Ik verkies ze boven klassieke mosselen-friet.

Ons verblijf in België eindigt met eten, uiteraard. Na België keren we terug naar Frankrijk. Terwijl JB zijn familie terugziet, bezoek ik Rouen en Chartres. Toen we begrepen dat ons appartement in Nice erg laat zou worden opgeleverd, zijn we naar Turkije vertrokken en daarna naar Sofia.