Rosalie: 2009 – 2022

Rosalie, mijn liefde, is zojuist heengegaan.

Dank je, mijn schat, dat je in ons leven bent gekomen.

Voor alle liefde die je ons hebt gegeven, voor al die momenten van tederheid, spinnen, lachen, ruzie met papa om witte saus, of kleine diefstallen van carpaccio uit mijn bord.

Ik herinner me en zal me al die kleine momenten herinneren die jouw karakter bepalen.

Zoals de keer dat je je haastte om me tegemoet te rennen in de trap in Bourville, gewoon om bij me te zijn, terwijl je vredig beneden sliep. Je schaamde je een beetje voor die uiting van liefde, maar weet je, het blijft mijn mooiste herinnering aan ons, en ik beleef dat moment steeds opnieuw, elke keer dat ik aan je denk.

Jouw intelligentie, jouw vermogen om duidelijk je wensen en eisen te communiceren, verbaasde me vaak en tot op het laatste moment kon je niet alleen van tevoren communiceren, maar ook regelen dat alles zo goed mogelijk verliep.

Je zult altijd in ons hart blijven.

Je was veeleisend en je dwong ons om verder te gaan. Je was gul, met al die katten in pleeggezinnen. Je was gevoelig, nieuwsgierig, een beetje bling bling en een beetje obsessief met die haarelastiekjes die je bij tientallen verloor.

Er zal een grote leegte zijn na jouw vertrek, maar ik weet dat er een nieuw hoofdstuk op je wacht.

Rust in vrede, mijn liefde, mijn schat. Nogmaals dank.