[story time] Hoe ik in een jacuzzi belandde, naakt, omringd door yakuza’s

Maart 2018, we komen aan in Osaka Japan. We zijn enthousiast om het land van de rijzende zon te ontdekken, zeker nu het kersebloesemseizoen eraan komt. Toch is het contrast wat groot. We moeten vermelden dat we net een volledige maand in een 3-sterrenhotel in Hoi An hebben doorgebracht voor… € 600.

In Osaka betalen we drie keer meer voor een kleine accommodatie. De douche/badkamer lijkt op een kast, het appartement is slecht geïsoleerd, we hebben het koud. Zo erg zelfs dat we de eerste avond warme pyjama’s bij Uniqlo hebben gekocht.

Ik heb één keer geprobeerd te douchen, niet twee keer. Te klein, te koud.

We besluiten de Japanse methode te volgen en gaan elke twee dagen wassen in de openbare badhuizen : de sentō. Ze zijn zo’n onderdeel van de Japanse cultuur dat je er meerdere per wijk vindt.

Waar openbare badhuizen in Frankrijk vooral worden gezien als een voorziening voor daklozen, is het in Japan een echte levensstijl. Het is een plek waar je je wast, scheert, maar ook ontspant na een stressvolle dag. Je kunt genieten van baden op verschillende temperaturen, van erg heet tot erg koud, sauna’s (met tv erin om naar honkbalwedstrijden te kijken!), stoombaden, jacuzzi’s, …

De sentō hebben twee bijzonderheden:

• De ervaring is volledig naakt (geen zorgen: mannen en vrouwen zijn gescheiden)
• Mensen met tatoeages zijn niet toegestaan (er kan een lichte tolerantie zijn voor toeristen). Tatoeages zijn namelijk het handelsmerk van de yakuza, de leden van de beroemde Japanse maffia.

Om de boel af te wisselen, proberen we elke keer naar een ander sentō te gaan. Waar de onsen (het equivalent van sentō maar met thermale bronnen) toeristen aantrekken, is dat bij sentō veel minder het geval. De Japanners zijn altijd erg geïntrigeerd als ze ons zien en dat levert elke keer leuke anekdotes op (stel je voor dat je je wast, helemaal naakt, op een krukje, terwijl je praat met een Japanse oudere ^^).

Tot de dag dat ik in een nieuw sentō aankom. Ik ben de enige buitenlander, dat is niet nieuw. Maar alle andere bezoekers zijn getatoeëerd… van top tot teen. Of beter gezegd: over het hele lichaam, behalve de zichtbare delen wanneer je een broek en overhemd draagt. Ik begrijp het meteen: ik zit in het sentō van de yakuza 😀

Ik ben een beetje geïntimideerd, maar ik denk dat als ik een kaartje heb kunnen kopen, er niets is dat mijn aanwezigheid tegenhoudt. Dan komt het moment dat ik in een jacuzzi zit. Er verschijnen 5 yakuza’s, een van hen spreekt me aan:

– American?

– No, french!

Ik zie dat hij mijn antwoord niet begrijpt, dus ik verduidelijk:

– France, Eiffel Tower! – Terwijl ik de Eiffeltoren met mijn handen nadoe.

Ik zie zijn gezicht oplichten, hij draait zich om naar zijn collega’s, lachend, om uit te leggen dat ik Frans ben (dat is wat ik vermoed, misschien was het eerder om uit te leggen dat het niet nodig was me te vermoorden).

Omdat ik geen woord Japans spreek, en zij geen woord Engels, eindigde het gesprek daar. Maar de situatie was komisch genoeg dat deze anekdote iedereen aan wie ik het vertelde, vermaakte.

Illustratie: Foto van Horace Bristol – Yakuza Public Bath, 1974