Cruisen met een jacht in de Baai van Ha Long / Lan Ha (Vietnam)
Ik schrijf “de Baai van Ha Long” omdat de H in het Vietnamees NOOIT stom is. We zijn in april 2022. Ik neem contact op met mijn Vietnamese reisbureau en zeg: “geef me de beste cruiseboot”. Hij zegt oké, maar waarschuwt me dat de prijzen voor buitenlanders twee keer zo hoog zijn als voor Vietnamezen. Daarom stelt hij voor dat we de ‘Tây’ (buitenlanders) bij elkaar zetten en dat ik ‘officieel’ de grootste kamer alleen bezet, en dat we bij aankomst de kamers verdelen zoals we willen. Slim! We zijn in 2022, dus de prijzen zijn nog erg laag vanwege Covid, de grenzen zijn net weer open. Ik weet niet precies meer hoeveel we betaald hebben, maar het was een lachertje, zo’n 150 euro per persoon. De boot vaart naar de Baai van Lan Ha, rustiger, maar verder weg en we hebben minder activiteiten dan degenen die alleen de Baai van Ha Long doen. We bezoeken bijvoorbeeld geen enkele grot.
Ha Long is, vergeleken met mijn vage herinneringen, veel mooier geworden, en de stranden zijn beter om te zwemmen. Vroeger, toen ik klein was, was er niet eens zand, moesten we op stenen kades zitten. Vanwege dat gebrek aan zand is het nu nog steeds erg modderig en niet prettig als je het water in loopt.
Mijn ouders zetten JB, A. en mij af bij de aanlegsteiger, ze gaan niet met de boot mee. Ze wachten op ons in een hotel in Ha Long. We gaan een cruise van twee dagen/één nacht op de boot maken. We stappen allemaal op een kleine speedboot, want onze boot ligt veel verder van de aanlegsteiger. Eerlijk gezegd, ik heb alleen de boot geboekt, maar ik heb alleen foto’s van het interieur van de boot gezien, niet van de buitenkant. Ik ontdek met open mond dat onze boot (Scarlet Pearl) eruitziet als een jacht van een miljardair.
De toeristen gaan aan boord terwijl medewerkers bloemblaadjes vanaf de verdieping erboven naar beneden gooien. Onze bagage wordt voor onze kamers gezet. Tegen de tijd dat we ons omkleden, de boot verkennen, de boot vertrekt… is het al tijd om te lunchen. We ontdekken dat er een enorme familie aan boord is, ze hebben hun eigen grote tafel. Elke groep toeristen heeft een eigen tafel, mooi, we hoeven geen gesprekken aan te knopen met vreemden.
Ik plaats foto’s op Instagram en vermeld dat wat we zien geen tv is, maar een raam!!! Ja, het is zo mooi, zo majestueus!
Om door de Baai van Ha Long of Lan Ha te varen, heb je veel ervaring nodig, want er zijn duizenden van zulke eilanden en rotsen onder water, je kunt maar beter niet verkeerd gaan. Toen de Fransen over zee via Ha Long kwamen, moesten ze een van de Vietnamese verraders omkopen die hen door het doolhof van Ha Long loodste. Ze hadden er zelf nooit uit gekund.
De activiteiten zijn niet talrijk, maar wel leuk. We worden meegenomen voor een tocht met een roeiboot, om onder een zeer smalle rots door te varen. We hebben het ongeluk dat er een Instagrammer of gewoon een narcistische vrouw bij is, die voor in de boot gaat staan om 1000 foto’s in alle houdingen te nemen, en daarbij al haar (door een niet zo bekwame chirurg gemaakte) attributen laat zien.
Daarna gaan we terug naar onze boot… die is echt te mooi, zowel van ver als van dichtbij!
Daarna is het tijd voor wat trampolinespringen achter op de boot, een beetje kajakken… Sommigen betalen om een catamaran te privatiseren voor de zonsondergang. Wij vragen de medewerkers om de jacuzzi boven op de boot voor ons te vullen, want het water van de baai is te koud voor mij. En daar zitten we dan in de heerlijk warme jacuzzi, midden in de Baai van Lan Ha. Dat is koninklijk!!!
’s Avonds na het diner krijgen we hengels om ons eten een beetje te verbeteren. Het doel is om met een lamp inktvissen aan te trekken. Terwijl JB mijn zwemvest gaat halen, vang ik meteen een inktvis. A. lukt het een paar minuten later. Te laat voor JB, die helaas niets zal vangen, want er zijn te veel mensen gekomen en de inktvissen trappen er niet meer in. Ik was verrast om te zien dat de inktvis inkt spoot toen ik hem ving. De inkt bevlekt het hout van de boot en de volgende dag is de vlek er nog steeds; de medewerkers hebben hem niet kunnen verwijderen.
De volgende dag genieten we van een laatste maaltijd en dan gaat iedereen weer in de kleine boot terug naar Ha Long, met een glimlach van oor tot oor. We denken dat dit het leven van miljardairs op hun jacht moet zijn. En ik begrijp beter waarom ze allemaal een jacht willen kopen.
Mijn ouders komen ons ophalen en nemen ons mee voor een rondje door de stad en om te zwemmen. Nu zijn er op het strand veel door de overheid gebouwde plekken met (betaalde) kluisjes en gratis douches, het is goed georganiseerd.
We overnachten in het 5-sterrenhotel Muong Thanh, het hoofdkwartier van mijn ouders als ze naar Ha Long gaan. Het is een 5-sterrenhotel naar Vietnamese maatstaven. De kamers zijn enorm, maar slecht ingedeeld en bij het ontbijt zijn er mensen die niet hongerig zijn, maar zich op het eten storten alsof hun leven ervan afhangt, wat ons enorm stressert. Vanuit de kamer zie je het SUN WORLD-park, dat in september 2024 door tyfoon Yagi zal worden verwoest.
Net onder het hotel, aan de linkerkant, is een bui bui die ultraverse zeevruchten verkoopt (de garnalen, krabben, enz. bewegen nog). We wijzen naar de toekomstige slachtoffers en ze worden op verzoek bereid (met zout en peper, gekookt of geroerbakt met tamarinde, enz.). Het wordt per kilo verkocht, de bereidingskosten zijn al inbegrepen. Het is heerlijk en goedkoop!
Een paar maanden later, na ons verblijf in Yen Tu, keren we terug naar Ha Long zonder A. om naar een zeer bekende onsen te gaan: Yoko Onsen Quang Hanh. Vietnamezen zijn niet gewend om naakt naar een onsen te gaan (terwijl dat wel het concept is). Dus afgezien van de kleedkamers is alles gemengd en dragen mensen badkleding. Er is een ”nakend” gedeelte, gescheiden voor mannen en vrouwen, voor degenen die het durven, maar daar is nooit iemand. Ik vind de baden een beetje klein en niet warm genoeg in de gemengde ruimte, het is veel aangenamer in het ”nakende” gedeelte waar niemand komt. De onsen is ook een hotel, maar de onsen is al onbetaalbaar, dus deze keer zonder het hotel.
