[Terug van wereldreis] Onze installatie in Rijsel (2025)

We verlaten Jordanië en de zon op een donderdag om ons terug te vinden opeengepakt in een Ryanair-vlucht naar Beauvais (dat is de goedkoopste directe vlucht naar Frankrijk die we vanuit Amman konden vinden). Met een beetje bitterheid bedenken we dat we onze wereldreis nochtans waren begonnen in een dubbeldekker Airbus A380 met Air France naar Johannesburg. En de wereldreis eindigen met een Ryanair. Dat ruikt echt naar het einde.

We blijven één nacht in Beauvais, want na 6 uur met Ryanair hebben we geen zin om de reis Beauvais – Parijs – Rijsel per trein aan elkaar te rijgen.

Kleine troost: voordat we de volgende dag de trein naar Rijsel nemen, bezoeken we de kathedraal van Beauvais (die ik nog nooit had bezocht) en een meneer die deel uitmaakt van de onderhoudsclub van de astronomische klok van de kathedraal, opent de deur voor ons en toont ons het mechanisme achter de klok.

We ontdekken allerlei verborgen details (die je alleen van dichtbij kunt zien), zoals wijzerplaten die het getij, de fasen van de maan, de planeten en de uren van andere steden tonen. Het opwinden gebeurt handmatig, daarom is de meneer er om dat te doen. Deze klok is het werk van één man. Ongelooflijk!

De wereldreis eindigt toch niet zo slecht 😉

Shoppen

Het is vrijdag, de eerste week van de solden, en JB moet maandag al aan het werk. Na meer dan 8 jaar met elk één koffer te hebben geleefd, waren we niet erg rijk aan kleding. Maar bovendien is zijn (enige) spijkerbroek de dag voor onze terugkeer in Jordanië gescheurd. Dus moet hij van top tot teen gekleed worden. JB is zeer gevoelig aan aanraking, dus het is onmogelijk om hem kleding online te bestellen, hij moet het voelen en passen. We beperken ons tot het vinden van fatsoenlijke kleding in de confectie. Er ontbreken echter schoenen, die we op het laatste moment in Rijsel, op zaterdag, zullen vinden. Gezien alles wat we voor onszelf en het appartement moeten kopen, hebben we geluk dat we midden in de wintersolden aankomen.

Wat mij betreft moet ik ook mijn hele wintergarderobe samenstellen, want ik heb alleen nog wandelkleding over, die heel warm is maar helemaal niet stads. Ik heb er hier over gesproken. Toen ik me informeerde over natuurlijke vezels, ontdekte ik plotseling mijn passie voor het naaienopnieuw. Dat komt voort uit de vaststelling dat ik geen kwaliteitskleding meer kan vinden in de confectie zonder er twee nieren aan over te houden, dus kunnen we net zo goed mikken op de beste stof ter wereld, maar dan door zelf te naaien.

Aankomst in Rijsel

De trein Parijs – Rijsel lijkt een eeuwigheid te duren. Bij het naderen van Rijsel rijden we door velden bedekt met sneeuw en we beginnen te paniceren: is het zo de hele winter? Onze vriend A. die in Rijsel woont, geeft toe dat hij ons niet durfde te waarschuwen voor de aanwezigheid van sneeuw.

Als ik erover nadenk, is het een beetje gewaagd van ons om ons te vestigen in een stad die we maar één keer hebben bezocht. Ik herinner me deze stad zo slecht dat ik, toen we op het station van Rijsel waren, verrast was door het kleine formaat van dit station en de aanwezigheid van een groot winkelcentrum ernaast.

De vriendelijkheid van de mensen uit het Noorden is meteen voelbaar: onze Uber-chauffeur en onze Airbnb-verhuurder zijn supervriendelijk. We hebben de indruk dat de mensen hier alles zullen doen om ons te helpen. Onze Airbnb-verhuurder heeft ons zelfs in contact gebracht met zijn vriend, een vastgoedmakelaar, dankzij wie we ons appartement hebben gevonden.

We hebben geluk, want ondanks de resten sneeuw hebben we in de volgende dagen elke ochtend zon. Rijsel is een heel mooie stad. Ook al blijf ik verdwalen in de kleine straatjes, de stad betovert me elke keer als ik wandel tussen de oude huizen.

JB aan het werk

JB heeft dus maar zondag om te “landen” en zich voor te bereiden op de terugkeer naar het ritme “metro, werk, slapen”. Het beroemde “ratrace“. Maar we kunnen al “metro” uit zijn dagelijkse leven schrappen. We hebben namelijk de voorbije acht en een half jaar in hotels en airbnb’s in het stadscentrum doorgebracht, en zijn nu gewend om alles te voet te doen en hebben een hekel aan het openbaar vervoer. JB amuseert zich er vaak mee om uit te leggen dat hij op wereldreis is vertrokken vanwege lijn 13 van de Parijse metro (wat gedeeltelijk waar is). Niet om daar na de reis weer mee te moeten beginnen. Onze airbnb ligt dus op slechts 15 minuten lopen van het centrum, en JB gaat te voet naar het werk in een twintigtal minuten. Dat is niet onaangenaam om na een werkdag te ontspannen.

De meeste van zijn collega’s wonen in de buitenwijken, want je hoeft maar een beetje van Rijsel weg te gaan en in 20 minuten met metro of tram heb je een huis.

Het bedrijf waarvoor JB werkt is zeer goed georganiseerd. De eerste twee weken is hij alleen in opleiding (eerst in het Engels, daarna in het Frans). Hij ziet een heleboel collega’s. Hij beseft dat de certificering die hij heeft behaald nuttig is, maar als een druppel op een hete plaat is in een oceaan van nieuwe kennis die hij snel moet verwerven. Pas vanaf de derde week begint JB productief te worden. Een nieuwe job starten in een nieuw domein is al vermoeiend, maar het doen na 8,5 jaar freelance rond de wereld is erg zwaar, en ik bewonder hem dat hij niet opgeeft. Als je meer wilt weten over de professionele omscholing van JB, dat vind je hier.

Leuk aspect: de meeste werknemers van het bedrijf op de kantoren in Rijsel komen uit het Noorden. Toen ze begrepen dat JB net in de regio is aangekomen, vroegen verschillende zich af: “maar waarom Rijsel?”. Na uitleg over JB’s parcours, beschouwen ze hem als een buitenaards wezen.

Appartement zoeken

Ik start ASAP met de zoektocht naar een huurappartement. Makelaars reageren niet op bezichtigingsaanvragen, je moet ze bellen, bijna lastigvallen. Uiteindelijk heb ik een afspraak om twee appartementen te bezoeken. De eerste ligt in het stadscentrum, vlak bij het centrale plein, een droomlocatie. De tweede ligt in een woonwijk in Vieux-Lille. Na alle criteria te hebben overwogen, besluit ik het appartement in Vieux-Lille te nemen, iets verderop (23 minuten lopen van het station), veel kleiner, maar met een volle zuidligging, dubbel glas en volledig gemeubileerd. De koudegolf herinnert me er constant aan hoe belangrijk het is dat de zon het appartement binnenkomt (ook al vertelt onze vriend A., om ons bang te maken, dat je in Lille maar twee of drie dagen per jaar de zon ziet), en om de verwarming te beperken dankzij het dubbel glas. Ik heb een schatting gemaakt bij Ikea en het zou me heel veel geld kosten om een heel appartement in te richten en, belangrijker nog, het zou me enorm tegenstaan. En het feit dat ik een appartement iets verderop neem, stelt me ook in staat om wat te sporten. Als ik in het volle centrum had gewoond, had ik 3 minuten gelopen en was ik mijn hele leven in mijn appartement gebleven.

We waren erg bang dat ons dossier zou worden afgewezen, maar het voordeel van de hele tijd Franse fiscale inwoners te zijn gebleven, is dat onze papieren in orde zijn en met de belastingaangiften, de balansen van het bedrijf, enz. wordt ons dossier goedgekeurd door de verzekering.

Ons appartement is bewoond geweest door de eigenaren, voordat het opnieuw werd ingericht om als Airbnb te worden verhuurd. Toen de Airbnb-huurders het glas van de keuken braken, veranderden de eigenaren van gedachten en verhuurden ze het. Daarom hebben we nu een appartement volledig gemeubileerd, gedecoreerd. We hoeven alleen maar met onze koffers te komen. Dit is precies wat ik zoek!!! We behouden die mentaliteit van vrijheid. Ik heb mijn hele appartement op leboncoin verkocht vóór de wereldreis en dat blijft een trauma. Ik wil dat nooit meer doen, ik wil geen eigen meubels hebben, geen elke lepel, elke kom moeten kopen. Het voordeel van eigenaren die er hebben gewoond, is dat de meubels van goede kwaliteit zijn; en alles is ontworpen om praktisch te zijn. Na al die jaren in Airbnb te hebben gewoond, logeren we regelmatig op zeer mooie, maar weinig functionele plekken, dat is hier niet het geval. Er is veel opbergruimte, microdetails die ik enorm waardeer (bijvoorbeeld een plek om de jassen van gasten op te hangen). Ze lijken echter groot omdat alles erg hoog voor me is en ik regelmatig een trapje moet gebruiken.

Dan is het moment daar dat:

• JB me met de auto brengt om mijn leerbewerking-/boekbindgereedschap en mijn boeken op te halen bij mijn zus (ze leent me onderweg haar naaimachine)
• we naar Ikea gaan om spullen te kopen om een atelier te creëren
• de machines die ik me niet kan veroorloven te kopen met een nomadisch leven arriveren: een nieuwe Lenovo-laptop met dubbel scherm; en een Silhouette Cameo 5 met zijn elektrostatische mat waar ik al lang van droom

En dit is het resultaat: een atelier helemaal voor mezelf. De laptop met verticaal dubbel scherm zorgt ervoor dat ik toch twee schermen heb terwijl ik maar weinig ruimte gebruik. Zo kijk ik naa-Tutorials op het ene scherm terwijl ik naai, en op het andere scherm staat mijn podcast of audioboek.

Eerlijk gezegd, toen de IKEA-tafels arriveerden, realiseerde ik me dat ze enorm waren. Maar stoffen zijn vaak 160 cm breed; dubbelgevouwen is dat 80 cm, dus ik heb minstens 80 cm breedte nodig om mijn stoffen te snijden.

Ik heb even nodig om mijn favoriete winkels (slager, vishandel, groenteboer, messenslijper, fournituren, stomerij) te vinden en een paar kleine ontbrekende dingen te kopen (keukenmessen, stopcontacten…). Elke dag komen er pakketjes aan en het wordt super vervelend om ze de hele dag in ontvangst te moeten nemen, voor de kartonnen dozen te zorgen, producten terug te sturen…, maar ik ben opgelucht dat ik geen heel appartement hoef in te richten; want zelfs winkelen bij Ikea vind ik niet meer zo opwindend als vroeger (het is de leeftijd, waarschijnlijk). De problemen waar we vroeger geen omkijken naar hadden (boiler, verwarming, energieverbruik) worden nu de onze. Op een dag schreeuwt JB in mijn oren: “we hebben in één week 150 euro aan elektriciteit verbruikt!!!”. We zetten ASAP alle verwarming uit en dankzij een stekker die het elektriciteitsverbruik meet, ontdekken we dat het gewoon komt door de handdoekradiator in de badkamer die ik de hele dag aan liet staan om kleding te drogen. Oeps.

Daar komt nog een robotstofzuiger met dweilfunctie voor de vloer bij, en een ultrageoutilleerde keuken (ook al heb je een masterdiploma nodig om elk apparaat te bedienen, bijvoorbeeld 4 knoppen alleen al om de magnetron te starten), we leven ons beste sedentaire leven. Dankzij de volle zuidligging genieten we, wanneer er zon is, van prachtig licht enkele uren per dag en dat is geluk!

JB heeft enkele weken nodig om te leren en elke dag naar het werk te komen (ik maak een bento voor zijn lunch) voordat hij begint met thuiswerken. Zijn bedrijf biedt thuiswerk à la carte aan, op een bijna onbeperktemanier. In principe moet je wachten tot het einde van de proefperiode om ervan te profiteren, maar zijn manager vindt het goed dat hij nu al begint. Hij waardeert ook het grote tweede scherm, een comfort dat niet mogelijk was tijdens onze lange reisjaren. Omdat het appartement op een rustige plek ligt, kunnen we goed werken en ons goed concentreren.

Ik laat jullie wat foto’s zien van het stadscentrum en Vieux-Lille. Ik hou erg van deze straten die in het weekend 100% voetgangersgebied worden.

En na anderhalve maand mis ik Parijs te veel, en ik gebruik een klein excuus om er een dagretour naartoe te maken. Ik vertel jullie hier over mijn dag in Parijs.

Kortom, we hebben er altijd een beetje moeite mee om te zeggen dat Rijsel nu onze stad is. Ik voel me nog steeds alsof ik in een Airbnb zit, maar ik denk dat dat gevoel met de tijd zal vervagen, zeker omdat al mijn spullen nu bij me zijn. Ik breng de hele dag door met creëren, mijn vaardigheden verbeteren en dat bevalt me zo goed, ik heb eindelijk mijn droomatelier waar ik al zo lang van droom.