Ogimachi, Suganuma, Ainokura, dorpen met rieten daken en Washi-papieratelier [Roadtrip door Japan #5]
We vertrekken om 8 uur uit Takayama, want er staat vandaag een druk bezichtigingsprogramma op de planning. We moeten de dorpen met rieten daken bezoeken voordat we ’s middags in Kanazawa aankomen. Deze bergdorpen zijn niet makkelijk bereikbaar, ook al rijden er een paar bussen naartoe. De meeste mensen gaan er met de auto of via een georganiseerde tour. Zelfs Lonely Planet vindt dat het verstandiger is om een auto te huren. We hebben dat advies opgevolgd en uiteindelijk een auto gehuurd voor de hele roadtrip, niet alleen voor deze bergdorpen.
Dit reisverslag maakt deel uit van een serie reisverslagen over onze roadtrip in Japan. Als je de vorige afleveringen hebt gemist, hier zijn de links: de route, carnet #1, #2, #3, #4
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
Dag 4 van de roadtrip:
Zorg ervoor dat je in de winter sneeuwkettingen bij je hebt. Gelukkig heeft niemand die half april nodig, dat is een opluchting want wij zijn geen experts in sneeuwkettingen.
Deze drie dorpen lijken in de winter op sprookjesdorpen, wanneer hun daken met een helling van 60 graden volledig bedekt zijn met sneeuw.
Ogimachi
De namen op Google Maps zorgen voor wat verwarring. Om naar Ogimachi (het grootste van de drie dorpen) te gaan, richt je op Seseragi Park Parking Lot. Het parkeren kost 1000 yen voor de hele dag en je staat dan recht tegenover de brug die naar het dorp leidt. Het is nog vroeg (9 uur), de meeste winkels zijn nog gesloten en er zijn weinig toeristen.
We komen oog in oog te staan met een dakrenovatie en het productieproces wordt voor onze ogen onthuld. Het werk lijkt ons zeer fysiek, want je moet veel kracht zetten bij het opstapelen en een dak vereist veel arbeidskrachten. Wat ons echter verbaast, is de dikte van het rieten dak!!
Dit huis is voor mij het mooiste. Niet alleen heeft het een stenen bruggetje in zijn minituin, maar er staat ook een houten kat op een kussen voor het huis. Het beeld is zo goed gemaakt dat we dachten dat het een echte kat was.
Alles is nog gesloten…
Maar de sfeer is super ontspannen…
Het doet een beetje pijn om al die kersenbloesemblaadjes te zien.
We bezoeken het museum (Myozenji Museum) dat 3 verdiepingen heeft en een hoofdhal aan de zijkant. De toegang kost 400 yen per persoon. Zo realiseren we ons dat ze toch profiteren van de (zeer) hoge plafonds en dat de constructie zeer stevig is, want het huis trilt niet onder onze voeten. De hoge plafonds zijn te danken aan de helling van 60 graden, zodat de sneeuw makkelijk van het dak glijdt in plaats van te blijven liggen.
Vanaf de bovenste verdieping heb je een mooi uitzicht over het dorp.
De hoofdhal:
Een typisch Japanse oven, de rook vermindert de luchtvochtigheid en houdt insecten op afstand.
Het water uit de rivieren wordt door het hele dorp geleid, en het koele water dient zelfs als koelkast voor drankjes 😀
Rond 10 uur arriveren tientallen bussen met toeristen. Het is chaos en we willen maar één ding: wegwezen.
Suganuma
Op 15 km afstand ligt Suganuma aan de rivier (die later uitmondt in een meer bij een stuwdam) en aan de voet van een grote heuvel. Het staat op de Werelderfgoedlijst, maar heeft veel minder toeristen. De parkeerplaats boven het dorp kost 500 yen; we maken alleen wat foto’s zonder naar beneden te gaan.
Ainokura
Ik verheugde me enorm op Ainokura, om de simpele reden dat er hier een atelier is waar washi-papier wordt gemaakt. Het dorp zelf is prachtig, maar het lijkt behoorlijk op de andere twee dorpen.
Ik laat jullie de foto’s zien van mijn kleine “workshop” met de ambachtsman. Het is meer een demonstratie, en de man voert de belangrijke handelingen uit. Hij heeft twee machines om het vel dat ik net met de hand heb gemaakt snel te drogen. Zonder die machines zou mijn vel een hele dag nodig hebben om te drogen. Ik raad het van harte aan! Washi-papier is van plantaardige oorsprong, maar heeft niet de gebreken van papier gemaakt van hout, zoals in Europa. Het is stevig en niet zuur, blijft lang goed en is erg dik. Het kan in elke richting gevouwen worden, zoals handgemaakte papieren. Het wordt nu zeer gewaardeerd door schilders en kalligrafen. Ik laat jullie mijn andere artikel over handgemaakte papieren lezen, het is ongeveer dezelfde techniek. Om de man de techniek te laten zien en om met je eigen vel te vertrekken, moet je 700 yen betalen.
Ik laat jullie een video zien (niet van mij) die uitgebreider is over het maken van washi-papier:
en die van washi-papier met motief:
De souvenirwinkel is zo interessant, ik heb allerlei gekleurd papier kunnen vinden voor mijn volgende projecten.
Je kunt zien dat de man daruma’s aan het maken is in zijn atelier met zijn eigen washi-papier.
We vervolgen onze kleine wandeling.
Lunch
We zijn van plan te lunchen in een van de twee restaurants in het dorp, maar het is pas na twaalf uur open. JB redt ons opnieuw door een ander restaurant in het naburige dorp (Nanto) voor te stellen, dat Jippenshaheet. Daar verkopen ze soba (streekgerecht), en tofu (streekgerecht). Ik kies voor koude soba, om te dippen in de verdunde sojasaus. Op een gegeven moment brengt de serveerster ons een theepot, met water dat weinig smaak heeft en een beetje doorzichtig is. Mijn moeder vraagt aan de tafel ernaast hoe we het moeten gebruiken. De oudere dame aan de tafel ernaast is maar wat blij om ons in het Japans uit te leggen hoe het moet. Dankzij gebaren en een stiekeme blik op de meneer aan de tafel ernaast, begrepen we het: nadat je de soba hebt gegeten, kun je dit water toevoegen aan de kom met sojasaus, om het te verdunnen en te veranderen in bouillon, die je kunt drinken. En het is heerlijk!
De tofu lijkt een specialiteit van dit gebied te zijn, want je ziet het op alle menu’s van de restaurants.
In dit zelfde dorp zien we een team dat het dak van het toeristeninformatiekantoor volledig aan het vernieuwen is.
Daarnaast is er een tofu-winkel waar we een tofu-ijsje (maar heel romig) kunnen kopen voor 350 yen. Goede tofu vereist water van goede kwaliteit, en dat hebben we hier.
Ons avontuur in de bergdorpjes eindigt hier, we vervolgen de weg, richting Kanazawa, een mini-Kyoto. (lees hier verder).
Deel 2: Praktische tips
De gedetailleerde route van onze roadtrip is hier beschikbaar
- Parkeren bij Ogamichi: 1000 yen
- Parkeren bij Suganuma: 500 yen
- Parkeren bij Ainokura: 500 yen
- Museum: 400 yen/persoon
- Lunch: ongeveer 1300 yen/persoon
- Tofu-ijsje: 350 yen
