Een paar dagen in Da Nang & Hue (Vietnam) – 2024

Ik haal alle gemiste reisverhalen in Vietnam in. We zijn in juni 2024 en na Thailand, zoeken we een plek om te landen in Vietnam, voordat we naar Hanoi en weer naar Frankrijk gaan. Ik kies voor Hue omdat ik die stad niet zo goed ken.

Er is een directe vlucht tussen Bangkok en Da Nang. We verblijven er één nacht omdat ik de volgende dag de panoramische trein naar Hue wil nemen.

Ik ontdek op de luchthaven dat de internationale vuurwerkwedstrijd vanavond plaatsvindt. Ik ben erg verrast, want in mijn hoofd vindt die plaats in oktober en niet in juni. Maakt niet uit! Ik heb het op tv gezien, het is altijd heel indrukwekkend. Gedurende enkele weken strijden elke zaterdag twee landen tegen elkaar en elk land schiet 30 minuten op een specifiek thema. Ik probeer twee tickets te vinden om goed geplaatst te zijn, maar alles is al volzet.

Je moet uren op voorhand ter plaatse zijn, de brug over de Han-rivier zal binnenkort afgesloten worden… dus we droppen snel onze bagage in het hotel en wandelen dan naar de rivier. Na wat navraag hier en daar, begrijp ik dat we zonder ticket minder goed zullen zien, maar dat we de vuurwerken gratis kunnen bekijken vanaf de kaaien. Maar waar??? Ik spot de plek waar de politie de weg blokkeert en informeer bij de verhuurders van plastic stoelen. We zijn er 1 uur voor het spektakel, dus we staan echt op de eerste rij, maar ik denk dat ik meer tijd had moeten nemen om na te denken en te observeren. Uiteindelijk hadden we nog verder moeten gaan en zo dicht mogelijk bij het Novotel moeten komen. Maar goed, we weten het voor een volgende keer. De stad heeft alles voorzien: we krijgen luidsprekers langs de hele kaaien om de vuurwerken te bekijken en tegelijkertijd van de muziek te genieten.

De panoramische trein Da Nang – Hue

JB heeft de tickets online gekocht. We hoeven alleen maar een taxi te nemen naar het station van Da Nang. We doen er lang over om een Grab (Uber-equivalent) te vinden, want voor een vertrek in de spits en voor zo’n korte afstand, hebben niet veel chauffeurs interesse.

Aangekomen vinden we zonder problemen onze trein, die goed is uitgerust: comfortabele stoelen, grote ramen, een restauratiewagon die sandwiches en vers fruit verkoopt. We zitten midden in de schoolvakanties, het is erg lawaaierig met kinderen die overal rondrennen.

Hue

Aangekomen in Hue stappen we in de eerste taxi. Hier zijn de mensen nog steeds erg vriendelijk, authentiek en proberen ze ons niet op te lichten. De taxichauffeur vertelt ons dat hij meerdere keren per week voetbalt met andere taxichauffeurs en we vragen of JB ook mag meedoen. De afspraak is voor de volgende dag.

Hue is een voormalige koningsstad. Vietnamese toeristen verblijven er maximaal twee dagen en slapen buiten de oude stad. Ik besluit een Airbnb te huren in de oude stad. Het is eerder een homestay. De huizen in de oude stad mogen niet hoger dan twee verdiepingen zijn, dat was een oude wet opgelegd door de vroegere Nguyen-koningen, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Zo zijn er nooit grote hotels in de oude stad en moeten de Vietnamezen, die vaak in groepen reizen, allemaal buiten de oude stad slapen. Onze homestay is eenvoudig, maar op slechts een paar minuten van het keizerlijk paleis (dat we tijdens ons verblijf niet eens zullen bezoeken). Het is een moeilijke stad om te bezoeken: of het regent, of het is te heet. Kortom, het zal nooit het juiste moment zijn om haar te bezoeken. Tijdens ons verblijf krijgen we ook nog eens te maken met een hittegolf, dus we blijven thuis met de airco tot laat in de middag. We gaan alleen maar uit om te eten en te voetballen.

Maar eerst moeten we een voetbalshirt voor JB vinden. Het taxiteam speelt in het wit en raadt JB aan een shirt van Engeland te kopen. Geen sprake van voor JB! We gaan naar een winkel die we op Google Maps vinden en vinden een shirt van het Franse team voor JB. 8 euro, inclusief de broek!

Het keizerlijk paleis is omringd door grachten en ze hadden het goede idee om er lotusbloemen te planten. Het is bovendien het seizoen! Het is zo aangenaam! ’s Avonds zijn er drankverkopers die er tafels neerzetten en ons rietsap verkopen.

Verder hebben we veel gegeten, vooral ‘bo bun’-soepen, de specialiteit van Hue. Ik test hetzelfde gerecht in verschillende restaurants en concludeer dat de bo bun-soepen die ik tot nu toe heb gegeten slechts imitaties zijn. Het origineel is veel beter. Er is een restaurant dat zo bekend en zo druk is dat er constant een tiental mensen voor de deur wacht.

Ik heb echt geen zin om elk gerecht lang te beschrijven, dus ik geef gewoon de lijst met restaurants:

• Bún thịt nướng O Thơm
• Bún bò O Chi
• QUÁN ĂN AN TÂM
• Bánh khoái Hồng Mai
• Les Jardins de la Carambole

Ik kies voor een gezichtsbehandeling in een onbekende spa, en het is een drama. De schoonheidsspecialiste bekritiseert mijn hele gezicht en ik kom eruit met mijn zelfvertrouwen met 90% verminderd. Ik moet aan JB vragen of mijn huid zo verschrikkelijk is en dat ik anders maar een masker opdoe. JB stelt me gerust en zegt dat dit soort spa’s altijd aan upselling doen en dat hun techniek is om iedereen te bekritiseren. Ik was het vergeten, dat is heel Vietnamees! Daarom ga ik niet meer naar de spa, want dat is de enige verkooptechniek die ze kennen.

JB gaat naar de voetbalwedstrijd met de taxichauffeur en heeft moeite met het tempo. Hij is bang om geblesseerd te raken, maar redt het toch vrij goed voor een eerste wedstrijd. Op het einde slaagt hij er zelfs in om een mooi doelpunt te maken. De huurkosten van het veld worden gedeeld door de spelers. Het is heel eenvoudig: als een team wint, betalen de leden 40.000 VND/persoon. Als het team verliest, betalen de leden 60.000 VND/persoon, zo zijn er geen grote belangen maar motiveert het toch.

Wanneer ik het veld verlaat, hoor ik een “ohhhh” en begrijp ik al snel dat er een bal op volle snelheid naar… mijn hoofd komt. Ik ontwijk de bal op vijf centimeter afstand. Ik heb niets, maar ik blijf twee dagen lang hoofdpijn zien alsof de bal me geraakt heeft, vreemd! Soms kan je een ongeluk krijgen of vermijden op een seconde na, en ik weet niet hoe ik dat anders moet uitleggen dan door geluk of pech. Toen ik meer dan 20 jaar geleden een zwaar fietsongeluk had, waren er zoveel elementen die het hadden kunnen voorkomen, op een paar seconden na…

Voor de tweede wedstrijd warmt JB niet genoeg op en bij het eerste schot op de bal voelt hij dat het niet goed gaat, hij heeft veel pijn aan zijn dijbeen. Als hij doorgaat, riskeert hij een spier scheuring en maakt hij zich zelfs zorgen over de GR20 die hij in september moet doen. JB zal later behandeld worden door zijn favoriete masseuse in Hanoi, die hem in drie sessies geneest. Zo’n blessure had maanden kunnen aanslepen zonder de juiste zorg.

Op maat gemaakte kleding

Bij onze homestay is een kleermaker. Omdat hij gespecialiseerd is in pakken, denk ik dat hij geen moeite zal hebben om overhemden voor JB te maken. Het eerste overhemd is niet perfect, want hij kent JB’s voorkeuren nog niet, maar hij accepteert om het glimlachend te corrigeren. Elk overhemd is in minder dan 36 uur gemaakt.

JB bestelt uiteindelijk vijf overhemden bij hem. Reken op 13 tot 16 euro per stuk. Zodra hij je maten heeft, kan hij kleding voor je maken en indien nodig internationaal verzenden. Zijn adres: 5 Phung Hung straat. Het is altijd een goed idee om op maat gemaakte kleding te laten maken in Hue, want de stad is nog steeds erg traditioneel. De lokale bevolking zelf doet nog steeds een beroep op kleermakers, in tegenstelling tot grote steden als Hanoi of Saigon waar het beroep dreigt te verdwijnen.

Vandaag gaan we een eindje weg (30 min met de motor) om een atelier te bezoeken dat ik op Facebook heb gezien (Lavin Home). Het huis is van een heel mooie jonge vrouw die een groep dove vrouwen begeleidt. Ze maken papieren bloemen, verkopen ze en bieden ook workshops aan om te leren bloemen te maken. In het begin leer ik communiceren in gebarentaal. En als ik de basis onder de knie heb, kan ik leren een papieren bloem naar keuze te maken, begeleid door een dove vrouw, deze keer zonder tolk. Ik kies de lotusbloem die symbool staat voor Vietnam. Ik heb al veel papieren bloemen gemaakt tijdens Covid, maar nu begrijp ik de fouten die ik gemaakt heb: soms is de plaatsing van de bloemblaadjes niet nauwkeurig genoeg en rek ik het papier niet genoeg uit. In ieder geval, voor ongeveer 150.000 VND vertrek ik met een zelfgemaakte bloem, een vaas, en ik geef wat ik wil voor het drankje.

Niet ver daarvandaan is er een dorp dat wierook produceert. Het is niet zo mooi als de Instagram-foto’s, maar er zijn georganiseerde plekken om mooie foto’s te maken. Het kost de prijs van een drankje. Het trekt vooral Instagrammers aan.

Na Hue vliegen we terug naar Hanoi.