[Reflectie] #6: Stop met je te gedragen als een slachtoffer

Onlangs klaagde een Engelssprekende vrouw die in Parijs woont, op een expat-forum over het gedrag van Parijzenaars tegenover niet-Franssprekenden. Zodra zij haar mond opendoet en in het Engels spreekt, wordt zij door de meeste mensen letterlijk genegeerd of op minachtende toon in het Frans beantwoord. Sinds de opsluiting is het nog erger: zij durft haar huis niet meer uit uit vrees door de politie te worden ondervraagd over de reden van haar attest en niet in staat te zijn in het Frans te antwoorden.

Dit verhaal heeft me aan het denken gezet, want met mijn kleine gestalte en kleine stem heb ik in het verleden soortgelijke ervaringen gehad, ik weet hoe het is om slecht behandeld te worden om een volkomen oneerlijke reden. Sommigen plaatsten mij vanaf de eerste seconde in de categorie “zwak” en namen de vrijheid om mij zo snel mogelijk te verpletteren. Om nog maar te zwijgen van de mensen die jaloers waren op mijn situatie, mijn geluk of mijn capaciteiten… en mij kwaad wilden doen: van een eenvoudige aanklacht bij de leraar, tot leugens tegen de grote baas, tot een totaal oneerlijke beoordeling op het schoolrapport.

Onlangs, na het schrijven van een 5000 woorden lang artikel, dacht een slimme jongen dat het cool was om mijn artikel bijna te kopiëren/plakken, en de inhoud te herschrijven. Ik stuitte er bij toeval op toen ik bezig was met SEO monitoring voor mijn blog en mijn inhoud herkende omdat ik er een stukje informatie in had gestopt dat niet belangrijk was, maar dat alleen uit mijn hoofd kwam. En deze slimme jongen nam deze informatie, die nergens anders bestond dan op mijn blog, toen was ik er zeker van dat ik geplagieerd was.

Ik weet dit allemaal, en het maakt me kwaad, want ik haat onrecht boven alles. Lange tijd heb ik veel geleden omdat ik me verraden voelde en me afvroeg “hoe kon iemand me dat aandoen?”, ik was het slachtoffer van mijn kwelgeesten. Ik dacht hard na over de vraag of ik deze mensen werkelijk onbewust schade had berokkend, of het gerechtvaardigd was of niet. Ik voelde me vastzitten omdat ik niet inzag hoe hun haat jegens mij gerechtvaardigd was Ik associeer mijn verkeersdaling met de sites die mij plagiaat pleegden, in collaterale slachtoffermodus.

Maar we kunnen niet ons hele leven slachtoffers blijven maken door te zeggen “het is zijn schuld” en ons af te vragen “waarom ik”.

Je kunt niet thuis blijven en niet naar buiten gaan, alleen omdat je geen Frans spreekt.
De beste verdediging is om trouw te blijven aan jezelf en nog beter te zijn dan de dag ervoor.

Zoals Sara Blakely, de oprichtster van Spanx, vertelde, is haar uitvinding duizendmaal gekopieerd, maar in plaats van achter de kopieerders aan te gaan, geeft zij er de voorkeur aan met betere producten te komen, omdat haar tijd naar haar mening waardevoller is en moet worden besteed aan voortdurende verbetering, niet aan vechten. Zij had zich als slachtoffer kunnen opstellen en haar concurrenten de schuld kunnen geven van hun oneerlijke praktijken. In plaats daarvan zette zij het om in positieve energie en motivatie om meer en meer innovatieve producten uit te brengen.

Ik heb mijn kwelgeesten nooit geconfronteerd en ik heb ze nooit aangeklaagd. Ik geloof oprecht dat hun geweten er wel voor zal zorgen en dat zij beter dan wie ook zullen weten wat zij hebben gedaan. Wij mogen niet vergeten dat zij die anderen leed berokkenen, zelf grote lijders zijn. Mijn verdediging moest nog beter zijn dan voorheen en ondanks hun listen, kreeg ik altijd wat ik wilde, wat hen nog woedender maakte. Het was trouwens toen we de eerste haters op de blog/youTube kregen dat JB en ik tegen elkaar zeiden: “dit is het, we zijn naar een ander niveau gegaan”.

Er is geen succes zonder haters, en nu vermijd ik ze gewoon. Te druk met leven in het moment