Verhuizing naar Punaauia (Frans-Polynesië)

Na een eerste maand in Papeete hebben we een andere airbnb gevonden in Punaauia, toevallig in hetzelfde complex als een collega van JB. We dachten dat we dichtbij zouden zijn, maar uiteindelijk zijn we nog dichterbij: zelfde complex, zelfde gebouw, en zelfs dezelfde verdieping!!! Hij woont maar een paar deuren verder. Wat een toeval!

Het is een F2, vrij ruim (ongeveer 60 m²). Er is geen kantoor, maar JB heeft de balkontafel omgetoverd tot bureau in de woonkamer, en ik werk aan het kookeiland. In Papeete zaten we op de bovenste verdieping, dus het was er erg warm. Maar hier zitten we niet alleen op de eerste verdieping, er is ook een tuin aan de overkant, dus het appartement is altijd koel met alleen wat ventilatoren.

Op 10 minuten lopen vind je een Auchan, een super bakkerij, veel winkels en drie bussen die ons naar Papeete kunnen brengen. De bussen rijden niet vaak en zitten vol in de spits, dus we hebben een scooter gekocht om mobieler te zijn. JB heeft jullie hier uitgelegd hoe je die koopt, hoeveel het kost, en welke verzekering. Het grappige is dat we allebei een Vietnamees motorrijbewijs hebben, en dat wordt toch geaccepteerd (maar slechts voor een jaar).

Vlakbij ons zijn er twee soorten stranden: witte zandstranden (het enige deel van het eiland waar het zand wit is) en een zwart zandstrand, voornamelijk voor surfers. Ik heb de waterkwaliteitsrapporten gelezen en gelukkig zijn die van ons niet al te slecht. Niet de beste van het eiland, maar wel zwembaar. Deze stranden liggen naast riviermondingen, dus het bacterieniveau kan hoog zijn.

Hier zijn wat foto’s van de stranden waar JB ’s ochtends meerdere keren per week snorkelt.

Wat openbare stranden betreft, zijn er meestal ligstoelen, wat schaduw, douches en toiletten.

Er is geen openbaar strand voor het zwarte zand in de buurt, en het is moeilijk om er te komen, omdat je via privéterrein moet. Maar er is een plek waar je via de weg kunt komen, op 8 minuten van ons huis. Er is geen douche, dus voorlopig hebben we niet echt zin om het te proberen.

Op zondag is er een markt naast het gemeentehuis, kleiner dan de markt van Papeete, maar ik kan er tenminste verse groenten en fruit kopen. Op de markt zie je nogal wat verkopers met een koelbox, maar zonder karton of wat dan ook; je moet hun vragen wat ze verkopen. De ondernemersgeest is er wel, maar de marketing ontbreekt lol. Ons is verteld dat mensen uit Frankrijk hier veel kansen zien, ofwel omdat de dienst in Frankrijk bestaat maar hier niet, ofwel omdat mensen hier niet gewend zijn aan papierwerk. Een bedrijf openen lijkt hen erg ingewikkeld, vooral op een plek waar er geen inkomstenbelasting is en dus geen jaarlijkse aangifte 😀 (en ook geen APK-keuring voor voertuigen). Ik denk dat het beter zo is, beter om eenvoudig te blijven en elke vorm van hebzucht te vermijden. Het kleine minpunt is dat ze erg consumptief zijn, bv. de foodtrucks (hier ‘roulottes’ genoemd) zijn altijd vol, op elk moment van de dag. Ze geven alles uit wat ze verdienen en sparen weinig.

JB en ik hebben een 32 inch monitor uit Frankrijk meegenomen als ruimbagage en we zijn super blij dat we daarvoor extra hebben betaald. Momenteel zijn we allebei bezig met Claude Code en het is cooler met een heel groot scherm. Een collega van JB zei dat je geen elektrische apparaten of elektronica per boot moet sturen. Hij stuurde zijn meubels en apparaten van Frankrijk naar Tahiti, maar tijdens de overtocht werd de apparatuur vochtig en ging alles binnen een paar maanden kapot.

Wat me op dit moment stoort, is:

1. de kwaliteit van de producten van mijn Auchan, ver onder die van de andere veel verder gelegen hypermarkten. Het goede nieuws is dat ik eindelijk ‘lokale kip’ heb gevonden, erg duur (18€ voor een piepkuiken), ze komen elke woensdag bij Auchan binnen.
2. de Vietnamezen hebben eetkraampjes op de markten van Papeete en Punaauia, maar alles is met kip! Ze zeggen dat Tahitianen weinig viervoeter vlees eten, dus ze maken alles vegan of met kip 🙁 dus er zijn veel loempia’s te koop, maar ik kan ze niet eten (varken is beter).
3. De honden. De plaag van Frans-Polynesië, net als de zandvliegen op de Seychellen, niemand heeft het erover. Er zijn veel zwerfhonden (op sommige eilanden meer dan inwoners), ze zijn hongerig en er kunnen roedels honden op het strand zijn en ze zijn niet bang om het water in te gaan. Honden worden niet aangelijnd door hun baasjes en als je het ongeluk hebt om voor hun huis te lopen, kunnen ze blaffen, achter de scooters aanrennen, agressief zijn. De eigenaren zijn vaak passief en voeden hun honden niet op. Er zijn overal in Frans-Polynesië sterilisatiecampagnes geweest, maar het is niet genoeg, de sterilisatiekosten zijn hoog en de eigenaren staan op wachtlijsten. Een keer waren we het strand aan het verlaten toen een aangelijnde hond arriveerde. 5 honden blaften. Een van hen begreep niet waarom de anderen blaften en deze grote hond blafte naar mij, denkend dat ik de bron was. Gelukkig waren de eigenaren er om hun honden te kalmeren, maar het maakte me bang en het stoorde me. Toen ik klein was, heeft een hond me gebeten, sindsdien ben ik niet rustig als een hond blaft of achter mijn scooter rent. Omdat we anderen niet kunnen veranderen, ga ik hondensignalen leren en aan mijn angst werken.