Het eiland Paros (Griekenland) in december

We zijn nu bijna een maand in Griekenland (sinds Athene) maar we bezoeken niet veel. De exacte reden wordt binnenkort onthuld, maar laten we het houden bij dit kleine reisverslag. We hebben toch wat tijd kunnen vinden om een Grieks eiland te bezoeken. De keuze is enorm, er zijn zoveel eilanden! We besluiten het eiland Paros te bezoeken, dat toegankelijker en minder bekend is dan de andere, en slaan Mykonos, Santorini… volledig over.

Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips

Deel 1: Reisverslag

Paros ligt op 4 uur varen met de veerboot vanuit Athene. We hadden het vliegtuig kunnen nemen, maar een veerboot van die duur lijkt me heel redelijk, niet te lang en met een ochtendvertrek (rond 7 uur ’s ochtends). Je kunt comfortabel slapen in het “lounge”-gedeelte (tegen een meerprijs van 5 euro) met brede, verstelbare stoelen zoals in Argentijnse bussen.

Voordat we vanuit ons huis in Athene vertrekken, vraag ik aan JB of hij zijn rijbewijs heeft meegenomen. Hij zegt “nee” en gaat het halen. Gelukkig, want later zullen we ontdekken dat de bus op het eiland Paros in het laagseizoen maar één keer per uur rijdt.

Deze keer heb ik de moeite genomen om mijn Osmo Pocket tevoorschijn te halen voor foto’s. Al een tijdje maak ik alleen maar foto’s met mijn iPhone en eerlijk gezegd is de kwaliteit niet geweldig. Ik heb weer wat foto’s gemaakt met Osmo en toen ik ze bekeek, vond ik ze zo mooi dat ik heb genoteerd om hem vaker te gebruiken. Mijn Osmo is oud (eerste generatie) maar omdat hij goede kwaliteit biedt, voel ik geen behoefte om te upgraden. Als ik foto’s maak met Osmo, kijken mensen raar, omdat ze niet weten wat voor apparaat het is. Het trekt meer aandacht naar mij, wat ik niet prettig vind, maar wat doe je niet voor mooie herinneringen?

Aangekomen in Paros bezoeken we het eerste verhuurkantoor voor auto’s, vlak tegenover de pier, dat Paros Drive heet. 20 euro per dag voor een kleine handgeschakelde auto. 50 euro voor 3 dagen. Betaling contant. Simpel en efficiënt. Voor wie geen vervoer heeft, is er een busstation vlakbij en een taxistandplaats direct tegenover de pier.

Naousa

We droppen onze spullen in ons hotel in Naousa. Waarschijnlijk zijn wij de enige gasten, want alle kamers zijn open behalve de onze. Er is een airco die ook kan verwarmen in de kamer. Maar goed ook, want het wordt ’s avonds koud.

Goed, het is begin december en midden in de week, wie zou er op dit eiland willen zijn? En het is zo leeg aan toeristen dat we moeilijk een open restaurant kunnen vinden. Gelukkig is er één vlakbij de haven. En nog één na de brug. Niet super lekker, maar het voldoet.

We nemen de tijd om deze stad te verkennen. Het deel bij de haven is ouder en mooier. Het water is kristalhelder, net als in Malta, maar het strand bij de haven heeft wat lelijk zand dat niet uitnodigt om te zwemmen.

We zijn naar de kerk bovenop de heuvel gegaan en dat gebied is moderner en mist charme. Kortom, blijf dicht bij de haven en het oude kasteel.

We zijn verschillende droomstranden (op foto’s) gaan bekijken (Monastiri Beach en Kolympethres Beach) en toen we aankwamen, konden we alleen maar “euhhh” zeggen. Het water is kristalhelder, puur, heel mooi, maar het zand nodigt niet echt uit. Ik denk dat we verwend zijn geraakt door het witte, fijne zand van ons favoriete eiland Koh Phangan. En als je dat zand niet meer tegenkomt, voel je je niet lekker ahahha 😀 Of we willen hetzelfde water maar met mini-kliffen, zoals op Malta. Koh Phangan heeft ons volledig geruïneerd, dat is het! Het is net als na het gebruik van te veel pashmina, een sjaal van 100% schapenwol, van onberispelijke kwaliteit, zal “euhhhh” lijken.

Ik vraag me af of het aan dit deel van het eiland ligt, dus we gaan naar de andere kant van het eiland om te zien of het zand mooier is. En nee. Of het nu Piso Livadi of Golden Beach is, het zand is maar zo zo. Het water is PRACHTIG, helder, schoon. Ik denk dat het veel mogelijkheden biedt om te snorkelen, maar je moet wel waterschoenen meenemen, want er liggen enorm veel rotsen.

Wat ik heel leuk vind, is de alomtegenwoordigheid van katten. Ze zijn enorm aanhankelijk en goed gevoed. Ik zie regelmatig hoopjes brokken voor ze neergezet. Net als in Athene.

Lefkes

We bezoeken Lefkes en laten ons verdwalen in de straatjes. Ik vind het geweldig! In het hoogseizoen moet het nog mooier zijn met de kleine winkeltjes van ambachtslieden. Want vandaag is alles gesloten. Dood als een pier. Ik ben verdeeld tussen het plezier van slenteren door deze straten met mooie winkels en platgedrukt worden door de massa toeristen. Je kunt niet weinig toeristen willen én open winkels. Dat is niet compatibel.

Om de huizen van echte bewoners te herkennen, is het simpel. Zoek de lelijkste, slechtst onderhouden huizen. De mooiste zijn ofwel verkocht aan Fransen, omgebouwd tot Airbnb, of omgebouwd tot winkel. Er staan om de 20 meter kleine kerkjes. JB probeert een van de kerkjes te openen en de vrouw die er precies tegenover woont komt met een klein sleuteltje en opent de deur voor ons. Binnen hangen de gebruikelijke iconen van orthodoxe kerken, maar het bijzondere hier is gedreven metaal (prachtig) met gaten op de plek van de gezichten.

Hoofdhaven van Paros

Daarna verkennen we de straatjes van de hoofdstad, waar we met de veerboot zijn aangekomen. Het is absoluut prachtig! Hier valt nog meer te ontdekken. We brengen er uren en uren door, het is een waar doolhof. Als de winkels maar open waren, ach!!

Ik denk dat als je geen vervoer hebt en niet geïnteresseerd bent in het strand, je gewoon hier kunt blijven en het is prima. Er is een klein strandje bij de haven, maar dat is niet interessant.

Vervolgens raad ik ten zeerste de orthodoxe kerk Holy Shrine of the Virgin Mary Ekatontapyliani aan, die ik prachtig vind. De muren zijn eenvoudig maar je ziet veel oude, goed gebeeldhouwde stenen.

Gedreven metaal lijkt een lokale specialiteit te zijn.

Het centrale plein blijft druk met enkele open restaurants en cafés. Hier kunnen we wat te drinken en te eten vinden terwijl we geduldig wachten op onze veerboot terug naar Athene.

We wandelen ook graag langs de haven. Daar kun je de zonsondergang bewonderen en de vissers observeren.

Paralia Aliki is een schattig stadje, maar het is me vooral dierbaar omdat ik hier het goede idee had om de katten te voeren.

Aangezien de supermarkten alleen brokjes van slechte kwaliteit verkopen, heb ik tijdens mijn ervaring in een dierenbeschermingsvereniging geleerd dat je beter nat voer kunt meenemen. Een kat drinkt weinig en brokjes van slechte kwaliteit kunnen zijn nieren aantasten, dus je moet paté geven. En katten zijn er dol op. Wanneer ik een kat zie en de paté openmaak, verschijnen er plotseling 5 of 6 katten. Ik heb twee groepen katten kunnen voeren en terwijl sommigen zich laten aaien, zijn anderen bang voor me en moet ik de paté naar ze ‘gooien’, want zodra ik ergens paté neerzet, storten 3-4 katten zich erop en de verlegen katten maken anders geen kans.

Voor degenen die goed kunnen rijden (of die bereid zijn het steile stuk te voet af te leggen), is er de kerk van Marmara met een prachtig uitzicht (360 graden) en je kunt tot op de daken klimmen (als de kerk open is) voor een heel mooie foto (ook al zijn de koepels niet blauw).

Doordat bijna alle restaurants en winkels gesloten zijn, vinden we op het eiland maar één goed restaurant: Masete. Het is een slager die gegrild vlees en gyros verkoopt. Het is zo lekker dat we er in twee dagen twee keer zijn geweest. En er is altijd parkeergelegenheid.

Wat we erg waardeerden, was de vriendelijkheid van de mensen. Een volk dat van wilde katten houdt, is per definitie aardig 😀

Om 19u00 komt de veerboot ons ophalen en na een lange reis komen we in de regen in Athene aan. Een taxichauffeur probeert ons op te lichten door aan het einde van de rit een willekeurig bedrag te vragen, maar JB verzet zich. De chauffeur accepteert geen kaartbetaling en geeft geen factuur (terwijl beide verplicht zijn, het staat zelfs in het Engels op het raam van de taxi), maar we hebben tenminste de meterprijs betaald.

Na Athene gaan we van bezoek naar bezoek, tussen Caïro, Saoedi-Arabië, Jordanië (Petra!!!) door, allemaal in december, je zult versteld staan. Beloofd, ik zal foto’s maken met mijn Osmo. Tot snel!

Deel 2: Praktische tips

• Veerboot Athene – Paros: 2 vertrekken per dag, ongeveer 50 euro per persoon + 5 euro voor een ‘comfortabele’ stoel (niet nodig in het laagseizoen)
• Autoverhuur: 20 euro/dag of 50 euro/3 dagen bij Parosdrive, reserveren is niet nodig in het laagseizoen
• Hotel: Irini rooms