El Calafate (Argentinië) : een leuk stadje

De reis van Ushuaia naar El Calafate duurt 18 uur, met een veerboot die je moet nemen en 2 grensovergangen (je gaat inderdaad van een stad in Argentinië naar een andere stad in Argentinië, maar je moet door Chili). Taqsa is de enige busmaatschappij die deze directe route aanbiedt

In tegenstelling tot de chauffeurs van Bus-Sur die niets uitleggen over de administratieve procedures, staan we bij Taqsa, zodra we bij een grens aankomen, als eersten in de rij en gaan we erdoor. Om Chili binnen te komen, moet je een formulier invullen en een van de chauffeurs gaat naar ieder van ons toe om te vertellen wat we moeten invullen. Vervolgens wordt alle handbagage gescand om het geringste spoor van vers fruit of vlees op te sporen

Onze paspoorten zijn nu gevuld met Chileense en Argentijnse stempels. Gelukkig proberen de douanebeambten de ruimte zo groot mogelijk te maken en maximaal 4 stempels op dezelfde pagina te zetten

Aangekomen om half twaalf in El Calafate, besluiten we 15 minuten te lopen naar ons hostel, een beslissing die me erg bang maakt gezien de verlaten straten, maar uiteindelijk gaat alles goed

El Calafate is een zeer aangename stad aan de oevers van het Lago Argentino. Het is de verplichte stopplaats voor iedereen die de Perito Moreno gletsjer wil bezoeken, of door wil rijden naar El Chalten, of vanuit Argentinië wil afdalen naar Torres del Paine (Chili). We besluiten hier 5 nachten te blijven, om een beetje uit te rusten, en bij te komen van de 2 excursies die we hier gaan doen. Het stadje zelf is niets bijzonders, het meer van Argentino is omgeven door modder, dus om het water van het meer te kunnen aanraken, moet je een stukje verder lopen dan Google Maps suggereert

Dag 2
Rustdag na de zware busreis van de dag ervoor (ook al hebben we tijdens een groot deel van de reis geslapen, het is toch erg vermoeiend). We maken er gebruik van om alle reserveringen van bus, transfers naar Perito Moreno en excursies te maken. We slagen er niet in geld af te halen, er staat een lange rij voor de verdelers, blijkbaar bereiden de Argentijnen zich voor op een lang weekend en nemen ze massaal geld af. Gelukkig kunnen alle buskaartjes en excursies met een creditcard worden betaald
We doen boodschappen in een kleine supermarkt in de buurt van de busterminal, we denken dat we in oorlogstijd zijn want het aanbod is zo beperkt, de verlepte groenten kijken ons wanhopig aan… terwijl de koude gebraden kip wacht om in de magnetron te worden opgewarmd. We zullen later leren dat er nog een supermarkt is, beter bevoorraad

Dag 3
Het is de Perito Moreno gletsjer dag, ik heb er een heel artikel aan gewijd. Het vervoer werd verzorgd door Taqsa voor 500$AR/persoon
Terug thuis, slagen we er eindelijk in om geld af te halen van de Banco de la Nacion. Overwinning! We zullen niet omkomen van de honger in El Chalten (waar er maar 2 pinautomaten zijn)

Dag 4
We brengen een hele dag door in Torres del Paine (2300$AR) met het agentschap South Road. Ik heb hier ook een artikel over Torres del Paine geschreven

Dag 5
Totaal uitgeput sliepen we uit en kwamen er pas om 12.30 uur uit voor de lunch. Het is zondag, maar El Calafate is toeristisch genoeg om het stadscentrum open te houden (niet zoals Punta Arenas in Chili). Alleluia omdat we sterven van de honger. We stoppen bij een klein restaurant genaamd “Casablanca” om twee salades te nemen. In een vleesland als Argentinië kunnen salades evenveel kosten als een goede biefstuk. Ik bestel een mate (de nationale drank) in de hoop de traditionele Argentijnse pot te krijgen, maar uiteindelijk krijg ik gewoon een individueel zakje (zoals een gewone thee) met een kan heet water. Aanvankelijk lijkt deze mate op een gerookte thee, maar zodra hij goed gebrouwen is, wordt de smaak zeer bitter. JB vindt het helemaal niet leuk

Hier, zoals overal in Argentinië, is ijs (helados) erg populair. Voor 45$AR krijg ik een klein hoorntje met een bolletje ijs dat 3 keer zo groot is als het hoorntje, en dat alles met een klein lepeltje

We gaan naar de echte supermarkt in het centrum van de stad om voorraad in te slaan voor de komende tochten. Er is zelfs een slagershoek en worstjes!

Terug naar de jeugdherberg waar JB probeert de hostels voor de volgende dagen te boeken met een onuitspreekbare Wifi

We maken vrienden met onze buren. Iedereen maakt reizen van enkele maanden in Zuid-Amerika en slechts weinigen spreken Spaans (een opluchting, dat betekent dat ik het me nog kan veroorloven een tijdje slecht Spaans te spreken). We delen onze plannen voor Kerstmis en Nieuwjaar. Een gemeenschappelijk punt tussen seriereizigers: we geven niet om Kerstmis. De bestemmingen worden willekeurig gekozen, meer om het financiële aspect dan om de vakantiesfeer

Het is echt goed voor JB om meer dan 2 nachten achtereen op dezelfde plaats te blijven (het is waar dat we dat niet meer gedaan hebben sinds Vietnam, bij mijn ouders, 4 maanden geleden…). We besluiten ons reistempo (een beetje) te verlagen en proberen in elke plaats tussen de 3 en 5 dagen door te brengen. Het zal voor mij gemakkelijker te plannen zijn en het zal ons transportbudget (een van de belangrijkste in Zuid-Amerika) verlagen.