Napels, veel te veel prikkels (Italië)

We nemen de trein vanaf Pompeï naar Napels. We besluiten geen nacht in Napels door te brengen omdat we ons hotel in Pompeï erg mooi en rustig vinden; het is beter om heen en terug te gaan tussen Pompeï en Napels dan onze koffers naar Napels te moeten slepen, en dan van Napels naar Rome.

Wat een wijs besluit, want deze stad is voor mij de personificatie van de chaos van een stad overspoeld door massatoerisme en de incompetentie van degenen die de netheid van de stad beheren. Overal is het druk, de straten zijn extreem vuil, vooral op toeristische plekken. Ik was geschokt om zo’n toeristische stad zo slecht onderhouden te zien. Marseille is daarbij vergeleken de netheid zelve.

Al die stress moet onmiddellijk gecompenseerd worden met een Napolitaanse pizza! Hier hebben pizza’s voor afhaal een prijs, en pizza’s om ter plaatse te eten een andere prijs. Helaas is deze goed beoordeelde pizzeria Tutino niet zo geweldig. Het is prima om je honger te stillen, maar andere Napolitaanse pizza’s zijn beter… in Palermo : (snif!)

We komen toevallig langs Sorbillo en het is er chaos! Ongeveer honderd mensen staan te wachten, er is geen duidelijke volgorde, de wachttijd is minimaal 2 uur. Later zal mij verteld worden dat het wachten echt de moeite waard is, dat het echt de beste pizza ter wereld is, enz., maar dat is veel te stressvol lol!! Nooit van mijn leven zal ik in de viezigheid en in zo’n wanorde in de rij gaan staan.

We proberen de Sansevero-kapel te bezoeken, waar adembenemend realistische sculpturen worden bewaard, maar het zit vol tot het einde van de dag. Wat jammer! Ik dacht eraan om te reserveren, maar ik ben het volledig vergeten. Nou, dan moeten we maar een andere keer terugkomen, doordeweeks.

Om wat rust te vinden, wat is beter dan ons te verstoppen in de Kathedraal van de Hemelvaart van Maria van Napels? Daar is een schattenmuseum met prachtige juwelen.

De kathedraal is erg mooi, maar ik kan niet wachten om het betaalde, maar interessante gedeelte achter die grote deur te ontdekken. Het maakt deel uit van het museum van de Schat van San Gennaro. Er is een collectie van giften van vorsten, pausen en Napolitaanse edelen. De waarde zou die van de juwelen van de Britse kroon en de Russische tsaren overtreffen, volgens de Routard.

Ik heb juwelierscursussen gevolgd en sindsdien vind ik het heerlijk om zilveren objecten in kerken te bekijken. In die tijd waren er nog mensen die bekwaam genoeg waren om ze te maken, en mensen die rijk genoeg waren om ze te kopen.

Je weet niet waar je moet kijken, want er zijn stukken van massief zilver die zo zwaar en zo mooi zijn. Er is een buste van zilver en verguld koper van Sint Irene, versieringen op de muren en plafonds. Het lijkt wel alsof je in een kluis bent, en niet in een kathedraal.

Het meest indrukwekkende stuk is dit: 8 kg goud en zilver, 3328 diamanten, 198 smaragden, 168 robijnen… nooit gedragen omdat het veel te zwaar is. Als je goed kijkt, merk je dat de juweeltechnieken sindsdien aanzienlijk zijn verbeterd. Dat dankzij onze moderne technieken, onze superkrachtige loepen, onze computers die de beste slijpvorm voor diamanten bestuderen, onze geavanceerde gereedschappen… onze stenen zijn veel beter geslepen en gezet dan wat je hier ziet. Natuurlijk kost zo’n stuk vandaag de dag nog steeds veel geld, maar de stenen zouden beter gezet zijn, dat is zeker!

Als perfectionist let ik veel op details en zelfs al zijn de smaragden massief maar slecht geslepen zoals deze, ik vind ze toch ‘meh’ hahaha 😀 Het is grappig om te zeggen dat wij nu beter geslepen stenen hebben dan de pausen van vroeger! Idem voor parels, er was een ketting vol parels, maar allemaal asymmetrisch en piepklein 😀

Wat ik het mooist vind, zijn stukken zoals dit waar je meer het metaalwerk bewondert dan het zetten van edelstenen.

Hoe meer ik deze stukken bekijk, hoe meer ik denk dat gekleurde stenen inderdaad mooier zijn dan diamanten. In ‘The Hobbit’, toen Bilbo hoorde dat de elfen de voorkeur gaven aan diamanten boven gekleurde stenen, kon hij de reden moeilijk begrijpen… en hij heeft gelijk! Diamanten zijn noch zeldzaam noch waardevol. Maar de smaragden die je hier ziet… zo mooi, zo groot… ze zijn werkelijk zeldzaam en kostbaar, jammer dat ze slecht geslepen zijn. Smaragden behoren tot de berilfamilie, net als aquamarijn. Maar de zeldzaamheid van smaragd komt door sporen van chroom, die de groene kleur geven. Zo worden ze alleen in bepaalde delen van de wereld gevonden, met name in Colombia en Brazilië. Die uit Colombia zijn van superieure kwaliteit. Als mijn juwelier bij mij was, had hij zijn speciale lamp kunnen pakken en me kunnen vertellen uit welke landen deze smaragden komen. Onder zijn uv-lamp zouden de Colombiaanse smaragden van kleur veranderd zijn en roze geworden zijn, zo:

We hebben nog tijd over, maar deze stad bezorgt me veel te veel stress en we besluiten in de eerste bus te springen om terug te gaan naar Pompeï, niet zonder onderweg iets te eten te hebben gekocht.

De volgende dag nemen we een trein van Pompeï naar Rome.