Terug naar Rome (Italië): Maart 2023

Ik ben zo ver achter op de blog dat sommige reisverslagen in verkorte vorm geschreven zullen worden, zoals deze.

In maart 2023 hebben we 10 dagen in Rome doorgebracht. Het was helemaal niet gepland, maar omdat we in Maltaen vervolgens in Sicilië, en daarna naar Pompeï, en Napelswaren, hoefden we maar een klein stukje verder te reizen om in Rome te komen. Alle wegen leiden naar Rome, nietwaar?

Ik heb bovendien twee goede excuses om naar deze stad te gaan die na Covid weer verschrikkelijk duur is geworden: (1) ik moet naar mijn Italiaanse tandarts (2) ik moet mijn vriendin Simona opzoeken.

Simona, over wie ik hier uitgebreid heb verteld, heeft haar kobido-massagesalon enorm verbeterd. Het is nu een 100% feng shui-plek geworden (alles is ontworpen door een feng shui-specialist) en ze heeft haar tatami teruggeplaatst, je waant je echt in Japan. Simona is van oorsprong een uitstekende masseuse, maar ik moet toegeven dat ze elk jaar beter is geworden en ik kom altijd bij haar vandaan helemaal ontspannen en mijn gezicht ziet er jaren jonger uit. Voor wie ooit naar Simona gaat: zoek naar papieren kersenbloesemtakken, die heb ik gemaakt!

Deze keer had ik maar 10 dagen, maar ik heb haar meerdere keren kunnen zien en ook de kans gegrepen om plekken te bezoeken die ik de vorige keer niet had gezien.

We zijn samen naar het Museo delle illusionigeweest om grappige trompe-l’oeil-foto’s te maken. Er zijn tal van andere activiteiten en ik denk dat het leuk is om met vrienden te gaan, want alleen zul je je snel vervelen.

Ik moet echter een vreemd voorval vermelden. Ze had een afspraak bij een gerenommeerde acupuncturist, gespecialiseerd in acupunctuur met 1 naald (dat zegt genoeg, hij isde beste van de besten) en stelde voor dat ik meeging. Om vreemde redenen had mijn taxi 2 minuten vertraging doordat we van het ene rode licht naar het andere reden. De dokter nam niet op toen ik belde, ook al werden beide deuren voor me geopend door onbekenden. Er bleef nog één deur over om te openen: die van de praktijk. Maar ik wist niet waar de praktijk was en stond als een zoutzak voor het open gebouw. Toen schoot me een gedachte te binnen: hij wil niet dat ik hier ben. Dus wachtte ik in de tuin. Een uur later kwam ze naar buiten en zei: ‘De dokter wilde niet dat je erbij was, hij wilde je niet binnenlaten, ik kon je niet waarschuwen.’ Ik antwoordde: ‘Ja, dat had ik zelf al geraden.’ Die dokter moet wel speciale krachten hebben gehad, want hij wist me alle signalen te sturen om te laten zien dat ik niet welkom was.

Keats-Shelley House

Naast de beroemde trap van de Piazza di Spagnastaat een heel onopvallend gebouw, zo onopvallend dat toeristen ervoor gaan zitten en de ingang volledig blokkeren. Het is het voormalige huis van een zeer bekende Engelse dichter.

D., die ik via deze blog heb leren kennen, wees me op dit gebouw toen we door Rome wandelden, en ik moet toegeven dat ik zonder haar aanwijzingen nooit op het idee was gekomen om het te bezoeken, want ik kende die dichter niet. Ik had geen idee van zijn bestaan.

Maar ik was heel blij dat ik het kleine huis heb bezocht, want het was gevuld met boeken (van andere Engelse dichters).

Je kon toegang krijgen tot een ‘geheim’ balkon. De toeristen die de trap afliepen hadden geen idee hoe ik op dat mooie balkon kwam. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik een peperdure Airbnb had gehuurd. Ik ben altijd blij als ik zulke ‘insider tips’ heb. Op het moment van mijn bezoek was de theesalon nog niet heropend, maar ik hoorde dat je er inmiddels thee kunt drinken.

Het balkon gezien vanaf de trap:

Ik heb van mijn verblijf in de meest luxueuze wijk van de stad gebruikgemaakt om een kijkje te nemen bij de winkel Hermès, in een vergeefse poging een sjaal te kopen die 3 jaar geleden uitkwam. Uiteraard werd die daar niet meer verkocht. Maar mijn bezoek aan Loro Piana was niet voor niets. Nadat ik voor het eerst over vicuñawolhad gehoord, ging ik bij Loro Piana een 100% vicuña-sjaal aanraken, die veel dikker en zachter is dan een kasjmieren sjaal. Persoonlijk rechtvaardigt de zachtheid de prijs niet, maar ik weet dat het de duurste stof ter wereld is. In ‘Op zoek naar de verloren tijd’, deel III, wordt een mantel van vicuñawol van een prins op de schouders van de verteller gelegd, in een ontroerende scène met mijn favoriet Saint-Loup. Ik hoop er ooit een goedkoper exemplaar te kunnen kopen in Zuid-Amerika (dromen mag, toch?).

Ik ben naar de beroemde plek in het centrum geweest waar zwerfkatten leefden. Bij nadere inspectie ontdekte ik een poster en daarna een trap die naar een lokaal leidde waar gehandicapte katten werden verzorgd en gevoed. De normale katten konden vrij in- en uitlopen en kregen onbeperkt eten. Je kon een bijdrage leveren door te doneren (of door adopteerbare katten te adopteren). Er was een vrijwilligster aanwezig om ons te vertellen over de vereniging en de manieren waarop je kon helpen.

Het Pantheon

Met JB zijn we teruggegaan naar het Pantheon. Het zou indrukwekkend zijn geweest om er op een regenachtige dag naartoe te gaan, want dan hadden we de regen door het dak kunnen zien vallen, maar het is uitzonderlijk mooi weer. Het is vreemd om zoveel mensen te zien. Toen we er in 2020 waren, waren we bijna alleen, maar we konden toen niet naar binnen. In 2023 waren we met te veel 😀

Basiliek van Sint-Paulus buiten de Muren

Ondanks onze luiheid namen we de metro naar de Basiliek van Sint-Paulus buiten de Muren. Het is een van de 4 basilieken die je absoluut in Rome moet zien, en het is waarschijnlijk onze favoriet: het is erg ruim, er zijn portretten van alle pausen (ik heb niet gecontroleerd of de ketterse pausen er ook bij staan). We kwamen midden in de mis aan, maar we mochten toch naar binnen.

Basiliek van Santa Maria Maggiore

Ik ben er verschillende keren langsgekomen (onze Airbnb was vlakbij), maar ik kwam altijd te laat (na sluitingstijd). Dat wordt een volgende keer.

Sint-Pietersbasiliek

JB stond erop om nog eens de Sint-Pietersbasiliekte komen zien. We hebben een uur in de rij gestaan om door de veiligheidspoort te gaan en de basiliek binnen te gaan. Ondanks het ongelooflijke aantal toeristen was de basiliek zo groot dat we rustig de tijd konden nemen om goed te bekijken. Deze keer hebben we de schatkamer niet bezocht, noch zijn we naar boven gegaan omdat we niet de moed hadden om opnieuw in de rij te staan, maar het interieur blijft ons altijd imponeren, ook al was het onze 4e of 5e bezoek.

We vroegen ons af of we ons echt wilden inschrijven voor de mis die door de paus werd voorgezeten, maar hoewel de mis op het grote plein van het Vaticaan tijdens Pinksteren me wel aansprak, sprak een mis binnen, met veel mensen, om er niets van te begrijpen, me helemaal niet aan.

Monument voor Victor Emanuel II

Ik schaam me een beetje, maar we hebben heel lang gewacht om de Monument voor Victor-Emmanuel II. Laten we zeggen dat het kwam door de vele trappen die we moesten beklimmen. De zonsondergang vanaf dit monument zien was zeer bevredigend. De kerk ernaast, minder indrukwekkend, en de betalende trap (15€) overtuigden ons niet. Maar de rest (de gratis delen) was echt cool.

JB en ik hebben ook van ons korte verblijf gebruikgemaakt om een plekje te zoeken en een wens te doen bij de Trevi-fontein, voordat we een Michelin-sterrenrestaurant in Rome uitprobeerden.

En tot slot ging ik naar mijn tandarts voor een check-up. We hebben opnieuw röntgenfoto’s laten maken, ik zag opnieuw dezelfde mondhygiëniste en dezelfde tandarts (tegelijkertijd heb ik daarom gevraagd). Het goede nieuws is dat alles goed is, het idee is om mijn tanden te behouden tot het einde van mijn leven, zoals ze zijn 😀 En ik zal er af en toe teruggaan voor andere check-ups.