Geld, onderwijs, bijgeloof… de onderkant van Azië

Als gevolg van vele oorlogen, kolonisaties, armoede en een jaarlijkse inflatie van twee cijfers, hebben Azië en de Aziaten in het algemeen een nogal specifieke manier om met geld om te gaan en geld te verdienen. Dit artikel onthult enkele waarheden die weinig bekend zijn bij Europeanen, maar die alle Aziaten kennen.

Geld

Tijdens je verschillende reizen in Azië heb je vast wel eens een verschil opgemerkt tussen de weergegeven prijzen en het gemiddelde salaris in het land. Gelukkig leven we niet alleen van ons salaris! Buitenlanders hebben geen idee van de rijkdom die in elke kast kan slapen. Een van de meest in de media besproken miljardairs in Vietnam staat erom bekend dat hij als kind, zonder met zijn ogen te knipperen, biljetten van 100 dollar verbrandde voor de lol. Zijn bijnaam is “Cuong Dollar”. Het geld stroomt rijkelijk bij de rijksten, waarschijnlijk zelfs meer dan in Europa, maar het wordt simpelweg niet in de media gebracht! Ik kan me voorstellen dat weinig buitenlandse journalisten toegang hebben tot die kringen.

Voor hogere kaderleden is het niet ongewoon om twee of zelfs drie banen tegelijk te hebben, ook al hoeven ze geen huur te betalen (ze wonen vaak bij hun ouders, drie generaties onder één dak). De kinderen worden toevertrouwd aan de grootouders zodat de ouders ’s avonds kunnen werken. Het tweede beroep is vaak vertaling. Vietnamezen zijn erg goed in talen; er zijn veel mensen met een geniaal niveau, bijvoorbeeld een meisje dat op 18-jarige leeftijd de maximale score haalt op de TOEFL iBT omdat ze het Engels-Vietnamese woordenboek uit haar hoofd kent.

Sinds de opkomst van sociale media en de problemen met voedselvergiftiging, kan het tweede beroep het maken en bezorgen van zelfgemaakte maaltijden zijn.

Import

Een ander type beroep dat riskanter maar winstgevender is, is de import van buitenlandse producten: van voedsel tot cosmetica en medicijnen. Ik zeg riskanter omdat het succes sterk afhangt van de dollar koers en de relatie die je hebt met de douane.

Heb je je nooit afgevraagd waarom de verkoopsters bij Sephora zo gierig waren met samples? Ze houden ze niet alleen voor zichzelf, er zit een echte business achter. Azië is een grote markt voor samples en miniaturen van allerlei aard. Ja, zelfs jouw kleine sample van 1 ml zal kopers vinden in Azië. De miniaturen kunnen ook afkomstig zijn uit miniatuursets; ze worden gescheiden en één voor één verkocht. Dit geldt zowel voor parfums als voor crèmes en lippenstiften.

Zo kun je in Azië de helft van een crème kopen (die is te duur, dus de verkoopster verdeelt hem over meerdere potjes). Maar alleen dure merken natuurlijk, niemand heeft de tijd om dat te doen voor kleine crèmes van 10 euro.

De thermale sprays die hier in niet-officiële winkels worden verkocht, zijn het resultaat van het titanenwerk van Aziatische “assistenten” in het buitenland. Ze gaan van apotheek naar apotheek, kopen telkens 2 tot 3 sprays en zodra hun collectie goed gevuld is, sturen ze de hele partij in één keer naar Azië waar dezelfde spray drie keer zo duur wordt verkocht. De laboratoria hebben deze truc goed begrepen en beperken nu vrijwillig hun productie. Zo zijn topverkopers zoals het thermale water van Avène, Uriage, Caudalie… en Duo+ van La Roche Posay vaak uitverkocht in de Franse apotheken. Waarom Duo+? Omdat Aziaten veel last hebben van acne, hihi.

Ook vastgoedprojecten zijn een bron van inkomsten, onregelmatig maar aanzienlijk. Veel gronden gaan van eigenaar naar eigenaar en ze rekenen op speculatie of de aanleg van een nieuwe weg in de buurt om winst te maken. Degenen die het geluk hebben een huis op de begane grond in de stad te hebben, kunnen extra verdiepingen bouwen om te verhuren. Soms leggen meerdere mensen geld in om een huurhuis te bouwen. Degenen met een goede locatie (d.w.z. een huis dat aan de straat grenst) maar zonder geld om hun huis te renoveren, sluiten deals met de huurders van winkels. In ruil voor XX maanden gratis huur, verbinden de huurders zich ertoe om verbouwingen aan het hele huis uit te voeren. Aan het einde van het huurcontract kunnen de eigenaren de begane grond voor een betere prijs verhuren zonder ook maar één cent aan de verbouwingen uit te geven.

Geld

Laten we terugkeren naar het beheer van spaargeld in Azië. Met de tweedcijferige inflatie is de rente bij de bank ook erg aantrekkelijk: 15% per jaar voor de lokale munteenheid, maar slechts 1% voor vreemde valuta en goud. Ja, met dezelfde bankrekening kun je een speciale ruimte openen om dollars, euro’s en zelfs goud op te slaan.

Je komt niet zomaar met je kleine gouden ringetje, hoor. Goud wordt gekocht in baren en verkocht tegen de dagkoers per gram. Tijdens de communistische periode werden de prijzen van huizen bepaald op basis van het aantal gouden baren, omdat dat de enige min of meer stabiele “munteenheid” was. Zo heb ik mijn grootmoeder haar huis zien kopen. Het is heel handig, de baren worden bewaard in een daarvoor bestemde hoes. Er zitten keurmerken op, evenals de aanduiding van de zuiverheid van het goud en het gewicht. De baren zijn er in verschillende, goed gedefinieerde maten. Om wat variatie te brengen, bestaan de baren nu ook in beeldjes en zelfs als Winnie de Poeh.

Het is dan ook niet ongewoon dat families goud in hun kast blijven bewaren – of naar de juweliers rennen om baren te kopen wanneer de goudprijs wat te veel stijgt. Daarom worden er nog steeds inbraken gepleegd in woningen, en worden ze steeds gewelddadiger, omdat de inbrekers weten dat ze naast elektronische apparaten ook altijd een grote hoeveelheid goud en dollars kunnen vinden.

Het is niet ongewoon om massief gouden beelden te zien bij rijke mensen. Het is lelijk, maar ze versieren er toch hun huis mee! Buitenlanders die de cultuur in Azië niet goed kennen, zullen nooit de ton aan geld zien die verstopt zit achter een lelijke houten tafel, of een alcoholoplossing die bedoeld is om wonden te genezen. De eerste komt van een boom die van nature de vorm van een tafel heeft, en heeft bovendien een natuurlijke geur omdat die boom is aangevallen door bijzonder geurende schimmels. De tweede is de gelige vloeistof die uit de gal van een wilde beer wordt gehaald, gemengd met alcohol om wonden te behandelen.

Vermogende gepensioneerden rekenen op de rente die hun spaargeld oplevert om hun karige pensioen aan te vullen. Door een flinke stapel geld ter grootte van drie stenen bij de bank te zetten, ontvangen ze elke maand genoeg om comfortabel te leven. Vergeet niet, het rentepercentage is 15% per jaar.

Ik was getuige van een aankoop in de stijl van Marktplaats van een tweedehands auto met mijn neef. Mijn neef kwam naar de afspraak met zijn stapel geld (660 miljoen VND bestaande uit biljetten van 500.000 VND). Dat is een enorme steen, je had er een koe mee kunnen verdoven! We legden het geld op tafel, in een zwarte vuilniszak. De man telt het geld niet, hij vertrouwt het. Mijn neef en ik vertrekken met de auto en de papieren. Deal! Ik dacht dat ik dit alleen in films zou zien, maar geld, veel geld circuleert hier.

In het centrum van Hanoi is er een vreemde straat waar geen enkele winkel een bord heeft. De winkels zijn leeg, er zitten gewoon 2 of 3 mannen, en enkele massief gouden beelden versieren deze winkels. We zijn in het hart van de wijk voor geldwissel, waar de koersen worden bepaald per klant en afhankelijk van het bedrag dat gewisseld moet worden.

Een andere dienst, vergelijkbaar met Western Union, die veel voorkomt onder expats, speelt zich af op besloten Facebook-groepen: iemand moet geld sturen naar Hanoi, is er iemand anders die het de andere kant op wil sturen? De transactie wordt uitgevoerd na een afspraak, de families spreken elkaar telefonisch. Deal! 0 kosten, 0 commissie. Het geld kan worden ontvangen in euro’s, dollars of VND.

Onderwijs

Waarom zijn er zoveel Aziatische studenten in ontwikkelde landen? Ze komen niet altijd hier om beter onderwijs te krijgen, helaas! Het zou eerder te maken hebben met de moeilijkheid van het toelatingsexamen voor de universiteit in Vietnam, nog moeilijker dan het concours voor de grandes écoles in Frankrijk. Waarom zeg ik dat? Er is plaats in de buitenlandse universiteiten. Terwijl er in Vietnamese universiteiten veel minder plaatsen zijn dan kandidaten. De concurrentie is hevig! Ik herinner me dat mijn neef een gestoorde score had van 27/30 (3 vakken, 9/10 voor elk vak), hij slaagde slechts gedeeltelijk. In plaats van op de lijst van studenten voor het gratis traject te staan, werd hij alleen ingeschreven voor het betaalde traject. Omdat er veel anderen waren met 30/30 of 29/30.

Hoe is dat mogelijk als het examen betrekking heeft op het programma van de 3 jaar middelbare school plus een gevorderd programma dat je alleen kunt volgen door bijlessen na de lessen? Het is simpel! Niemand heeft hier een jeugd. Veel van mijn vriendinnen worden geslagen, uitgescholden, mishandeld… gewoon omdat ze maar 8/10 hebben in plaats van 10/10 zoals “iedereen”.

Met die angst om het examen niet te halen en gezichtsverlies te lijden (ja, iedereen weet dat die familie een kind heeft dat examen doet), regelt iedereen een plan B voor het geval dat. Het ergste is voor de jongens: als ze na 2 pogingen niet slagen, wacht het leger op hen. Dus wat is dat plan B? In het buitenland studeren. Het kost veel, maar het heeft als voordeel dat je geen gezichtsverlies lijdt (integendeel, je kunt er trots op zijn) en het beroemde examen vermijdt.

Zo financieren Aziatische ouders tot 8 jaar studie van hun kroost in het buitenland (8 jaar omdat sommigen doubleren, helaas). De favoriete landen zijn de Verenigde Staten en Engeland. Frankrijk en Europa worden gekozen door Franstaligen en de “armere” mensen omdat de studiekosten het laagst zijn.

Zo komen deze prinsen en prinsessen aan op vreemde bodem, zij die alleen maar kunnen studeren en studeren. Ze moeten voor het eerst leren koken, afwassen, hun was doen… velen huilen en willen terug naar huis. Maar hoe? Ze hebben het examen gemist of niet gehaald, hun ouders zouden gezichtsverlies lijden als ze onmiddellijk terugkeren. Ze hebben maar één keuze: blijven en proberen te integreren…

Bijgeloof

Laten we nu eens kijken naar het bijgeloof in Azië, dat Europeanen meestal associëren met een gebrek aan ontwikkeling. Azië wordt gedomineerd door het boeddhisme en allerlei sekten, waaronder de dodencultus. Zoals Stéphane in “Le test preuve de l’au delà” duidelijk aangaf, bereidt de Europese cultuur mensen niet voor op de overgang naar de dood. Het is op hun sterfbed, denkend dat alles echt voorbij zou zijn, dat patiënten de verlichte tunnel beginnen te zien en het bestaan van het hiernamaals beginnen te begrijpen. 5 minuten om het te accepteren en te verwerken is veel te kort. In Azië daarentegen is het zo’n wijdverbreide en geaccepteerde waarheid dat een verhaal als “ik moest een medium betalen om een spook voor mijn huis te verjagen” of “gisteren kwam je opa terug in mijn dromen, hij wilde kip eten, dus ik heb het op zijn altaar gezet” niemand schokt en je kunt dit onderwerp met iedereen bespreken.

Het schokt ook niemand dat wordt aangekondigd dat een huwelijk pas over 3 jaar zal plaatsvinden omdat een medium heeft gezegd dat dat beter is… of dat A en B niet kunnen trouwen omdat hun geboortedata niet compatibel zijn.

Zonder het te ontkennen, er zitten nadelen aan, maar ik vind het positief dat men zo openstaat voor andere levensvormen. Het geloof in reïncarnatie helpt ook om je lot te accepteren (ik moet in een vorig leven heel slecht zijn geweest om zo te lijden in dit leven) en om je goed te gedragen voor een beter volgend leven.

De teksten van een beroemd boek, met verhalen over feeën en geesten, worden zelfs op school onderwezen. Niet om de bijgelovige ideeën natuurlijk, maar om de literaire waarde ervan. Zoals je plezier kunt beleven aan het bestuderen van Dracula in het Engels of de Horla van Maupassant. Veel Aziatische teksten spreken over een groot boek van het lot. Iedereen heeft een pagina, het lot is volledig uitgestippeld op basis van het gedrag in het vorige leven. De manier waarop iemand zich gedraagt kan kleine verbeteringen brengen in het huidige leven, maar vooral voor het volgende leven. De zeer slechten worden herboren als dieren of blijven voor altijd gemarteld in de hel.

Aziatische horrorfilms zijn trouwens de beste ter wereld. Je ziet zelden monsters met 1000 ogen, maar verhalen over boze geesten. Nooit, maar dan ook nooit zal ik ernaar kijken! De Koreaanse cinema heeft je vast kunnen laten zien dat je angst kunt opwekken zonder Hollywoodachtige effecten.

Dat was wat sappige informatie over Azië. Tot snel!