4 nachten op Huahine: Dolfijnen & het goede leven – Roadtrip Frans-Polynesië (2/4)
Onderweg naar Raiatea, stopte de ferry eerst bij Huahine. Toen we het witte zandstrand en de tinten blauw zagen, hadden we een beetje spijt dat we de vakantie niet begonnen waren met het ongelooflijke Huahine, maar uiteindelijk was het beter zo, want met de ferrytijden kunnen we door in die richting te vertrekken 4 nachten doorbrengen op Huahine in plaats van 3.
Dit reisverslag maakt deel uit van onze serie Roadtrips in Polynesië, lees eerst deel 1
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
JB vindt een airbnb / familiepension aan het water voor 160€ per nacht. Maar als ik de advertentie aandachtig lees, ontdek ik dat de eigenaar twee Mechelse herders heeft. Ik raak in paniek en annuleer de reservering. Later leren we dat de twee Mechelse herders vastgebonden zijn. Too late ! In plaats daarvan hebben we een airbnb recht tegenover de ferry (link), in het hart van de stad Fare, met een valse gelijkenis met Cuba / de Caraïben.
Dag 1
Het is de eerste keer dat we een airbnb zo dicht bij de ferry hebben (Ik heb niet eens de moeite genomen om op de scooter te stappen om bij de accommodatie te komen!). De eigenaresse heeft een winkel op de verdieping onder de airbnb. Na een misverstand ontdekken we tot onze opluchting dat er wel degelijk plaats is in een beveiligde parkeergarage voor onze scooter (parkeren in de straat is geen goede optie; voor auto’s wel maar voor de scooter niet, het risico op diefstal is te hoog). We zitten op de eerste verdieping, met een groot terras dat direct uitkijkt op de haven. Tegenover het terras is er altijd volk, super chill. Ze doen de hele dag niets, zetten Polynesische muziek op. Sommigen verkopen fruit, anderen blijven daar zonder met iemand te praten, gewoon om van het goede leven te genieten.
Het openbare strand is op 3 minuten lopen. Het is prachtig want we zijn niet ver van een pas en wanneer de ferry vertrekt/aankomt, zien we vaak dolfijnen. Het gaat om een twintigtal dolfijnen, niet slechts 2 of 3. Dus wanneer de ferry aankomt/vertrekt, probeer eens te kijken (vanaf de ferry of vanaf het strand) aan de kant van de pas, je zult zeker verrast worden. In 2025 kwamen er zelfs twee walvissen vlak naast de haven, wat een buitengewoon schouwspel opleverde.
Huahine is voor het snorkelen, voor de vissen, zelfs zonder betaalde excursies, super super interessant. Het is een van mijn favoriete eilanden en ik zie mezelf er wel 2 of 3 weken doorbrengen als JB bereid is om vanuit Huahine te telewerken.
Hier is het zand helemaal wit, vandaar die Caraïbische indruk. Het openbare strand heeft geen koraal dus het is Bahama’s.
Daarentegen zijn er tal van andere plekken met koraal, die ik heb kunnen ontdekken door gewoon op Google Maps te kijken.
Na het wisselvallige weer op Raiatea begrijpen we dat we bij mooi weer ASAP naar buiten moeten, we weten niet of de wolken morgen komen, of het winderig zal zijn. We gaan direct naar het openbare strand om de kleuren van het water te bewonderen.
Ik weet niet of jullie het zien maar van ver lijkt de berg op een zwangere vrouw. Het is deze berg die je ook ziet in de tekenfilm Moana.
Daarna lopen we naar de enige roulotte die laat open is voor de lunch: Roulotte Snack Tamaa Maitai. De omgeving is prachtig, en lunchen voor slechts 1500XPF (12€) voor dit decor is super goedkoop voor Polynesië.
We komen er nogal wat ambtenaren tegen, waaronder een vroedvrouw die te hard praat aan de telefoon. Onder onze airbnb is een huisartsenpraktijk en er staat de hele dag een wachtrij voor die praktijk. De medische zorg is niet top op de kleine eilanden. Zelfs op Bora Bora is er nog maar één publieke arts (heb ik in de krant gelezen). Op de veel afgelegen eilanden is er niet eens een kraamafdeling, zwangere vrouwen moeten maanden van tevoren naar Tahiti komen, en betalen voor peperdure accommodaties in afwachting van de bevalling.
We zien mensen naar de haven komen in zodiacs of kleine bootjes. Dat moeten de mensen zijn die per catamaran reizen, want ze komen met een hoop lege jerrycans om water te halen. De kinderen zijn 5-6 jaar maar weten al hun ouders te helpen. Ik vraag me af hoe deze kinderen, na dit leven van grote vrijheid, zich later kunnen conformeren en tevreden kunnen zijn met een bullshit job later. Polynesiërs zijn minder streng over onderwijs, dus als je je kinderen thuis wilt scholen, is er geen enkel probleem, in tegenstelling tot het vasteland. Er zijn nogal wat mensen die het hele jaar op catamarans wonen. De Polynesische eilanden beslaan een oppervlakte zo groot als heel Europa, ze hebben genoeg te doen voor een hele tijd.
Na de lunch doen we snel wat boodschappen bij de super U (water, iets om te snacken) en dan gaat JB snorkelen tegenover de catamarans (Google Maps). We zien een dame met masker en snorkel uit het water komen en vragen haar wat ze van deze spot vindt. Ze lijkt erg blij, praat over veelkleurige koralen. Vergeleken met ons strand PK18 op Tahiti zijn de koralen helaas veel minder mooi, er zijn veel minder vissen. Maar het blijft een super leuke spot niet te ver van Fare.
We gaan dan naar de Distilleerderij Huahine Passion. We dachten de productie van de eau de vie (op basis van lokaal fruit) te kunnen zien, maar we mogen alleen proeven voor 500XPF. Het is erg lekker, de smaak is zoet, maar ik drink niet en JB wil niet alleen drinken, dus we beperken ons tot de kleine proeverij.
We verkennen een beetje het noorden van het eiland zonder te stoppen, want we zijn een beetje moe, we gaan elke plek later verkennen.
s Avonds gaan we naar het restaurant op de begane grond van de Airbnb (Le Métis) en er is nog net een laatste tafel. Het is Franse keuken, even wat anders dan de Polynesische roulottes. Ik raad het je aan, maar denk eraan te reserveren, het is altijd vol.
Dag 2
Vandaag maken we een complete rondrit over het eiland vanuit het noorden. Huahine bestaat, net als Tahiti, uit twee eilanden. Het zuidelijke deel heet Huahine Iti. Het zuidelijke deel is veel mooier dan het noordelijke deel, maar helaas zijn er heel weinig hotels en restaurants/roulottes.
Het noordelijke deel heeft toch veel charme. We beginnen de bezoeken bij het Schelpenmuseum. Het is een privécollectie (40 jaar verzameld) en de uitleg wordt door de verzamelaar zelf gegeven in ruil voor fooien. Hij vindt zichzelf echter te veel een Gad Elmaleh en laat zich meeslepen, maakt gênante grappen, het is too much. Hoe dan ook, we hebben goed begrepen dat je niet zomaar alles op het strand moest oppakken, want er zijn schelpen die kunnen steken en waaraan je binnen 2 uur kunt overlijden, zonder mogelijk tegengif.
We stoppen vervolgens bij enkele Marae aan het water, waarvan het belang zeer matig is.
Bij de Vanillehuis, er zijn wat lianen, maar het doel van de plek is vooral om vanilleproducten te verkopen. Het is verre van de ervaring van de vanilleplantage van Raietea. Het ijs is echter helemaal niet slecht (200XPF).
We bekijken de Vissenfuiken van Maeva vanaf de brug. Bij hoogtij werken deze eenvoudige fuiken van steen niet goed, maar bij laagtij en met de stroming ontstaan er natuurlijke vallen en hebben de vissen geen enkele ontsnappingsmogelijkheid. Het is ingenieus.
Op een paar minuten daarvandaan ligt de Marae Manunu. Ik heb er geen foto van genomen omdat ik hem niet zo indrukwekkend vind, maar het strand ertegenover, met heel weinig koraal, is indrukwekkend met zijn hoge golven. Zeker omdat het vandaag hard waait.
We volgen de weg naar het strand van het voormalige Sofitel. Er staan nog wat palen en een klein zwembad, maar al het andere is afgebroken. Het is niet eng, we zijn ver van urbex-achtige ervaringen. De stroming is sterk, dus het is beter om vinnen te hebben, of heel voorzichtig te zijn. Het beste is om te snorkelen bij de koraaltuin (tegenover Motukootu Snacking). En je dan door de stroming laten meevoeren en precies bij de palen stoppen.
Ik raad je ten zeerste aan om bij het Motukootu Snacking. Het uitzicht is ongelooflijk en de prijzen zijn zeer zacht.
Omdat ik ongesteld ben en niet kan snorkelen, pas ik op de spullen van JB terwijl hij dit doet, en ik heb alle tijd om de andere toeristen te observeren. Het strand dat het dichtst bij de parkeerplaats ligt, kijkt uit op een lagune zonder koraal of vissen. Je hoeft echter maar zo’n tien meter langs het strand aan de kant van het restaurant te lopen om bij het koraal te komen, maar van de 10 toeristen nemen er slechts 2 de tijd om de omgeving te observeren voordat ze beginnen. Er is zelfs een stel dat tegen de stroom in zwemt, het koraal niet weet te bereiken en zich na 20 minuten nog steeds niet afvraagt waarom. Misschien leven we in een samenleving waarin alles snel moet gaan, in expressmodus, zozeer dat we het reflex hebben verloren om de tijd te nemen om te observeren en te analyseren voordat we de beste beslissing nemen.
Dat gezegd hebbende, ben ik wat video’s tegengekomen waarin sommigen zelfs in het deel zonder koraal luipaardroggenweten te zien, en ze beter kunnen observeren omdat het water hier niet diep is, in tegenstelling tot andere eilanden. Dus het is toch de moeite waard om het deel zonder koraal een beetje te verkennen. Maar het deel met koraal zit vol vissen, dat is gegarandeerd!
Kortom, neem voor dit strand de tijd om rond te wandelen en goed te observeren, de diepte van het water in te schatten, de kleurverschillen op te merken, vooral of er mensen in het water zijn om de kracht van de stroming te beoordelen. Afhankelijk van het weer, de wind en het tij kan de stroming bij het voormalige Sofitel min of meer sterk zijn. Het is mogelijk om het kanaal over te steken om te snorkelen bij de motu, maar om terug te keren naar het strand van het Sofitel kun je snel afdrijven. Hier loop je niet het risico in de oceaan te belanden, maar wel aan de andere kant van het eiland, dus bijna een uur lopen om terug te komen bij het voormalige Sofitel 😀 Wat de kinderen betreft, houd ze in de gaten!
Deze spot is de favoriete plek van JB. Niet alleen is er genoeg te snorkelen, maar zich laten meevoeren door de stroming in een turquoise blauw, zo helder water, bevalt hem heel heel erg. Ik laat je een klein filmpje zien dat onder water is opgenomen.
De wind is erg vermoeiend, dus brengen we de rest van de dag door met de ramen wijd open in onze airbnb, luisterend naar de geluiden van de stad Fare. De ramen stonden vast te wijd open, want JB is ziek geworden door de wind.
s Avonds eten we bij de foodtruck naast de ferry (Snack Tane Tiurai). Ik weet niet hoe ze het doen om zo’n malse kip te krijgen, het is heerlijk, voor slechts 1300XPF. Het is geweldig om in Fare te verblijven, want je hebt toegang tot tal van foodtrucks ’s middags en ’s avonds. Het begint te regenen en dat is waar we kou vatten.
Dag 3
JB is ziek en kan niet snorkelen. Ik ben nog niet ziek, maar zal het over twee dagen zijn met dit wisselvallige weer. Het probleem met onze airbnb is dat er geen dubbele beglazing is, de ramen laten de wind door zelfs als ze gesloten zijn, en de deur van de kamer sluit niet eens. We horen het geluid van hanen, honden en vrachtwagens vanaf 5 uur ’s ochtends en we slapen vrij slecht. Het is jammer, overdag is de Airbnb een paradijs op aarde, maar als we slecht slapen en het is slecht geïsoleerd, ruikt het naar uitlaatgassen, kunnen we hier niet 2-3 weken telewerken.
Vandaag maken we echt de volledige ronde van de twee eilanden in plaats daarvan. Het weer is bewolkt en het regent af en toe. Ik had de weersvoorspelling moeten vertrouwen en thuis moeten blijven. Maar ik was bang dat het de volgende dag nog lelijker zou zijn. Ik heb lang getwijfeld en een slechte beslissing genomen.
We steken een brug over die de noordelijke en zuidelijke delen verbindt. Er zijn sporen van beton in het water, waarschijnlijk van een oude brug die het niet heeft gehouden? Bij die stukken beton zwemmen veel kleine visjes die op mini-haaien lijken, een beetje wit, ze zijn super schattig!
We komen aan bij het hotel Le Mahana, waarschijnlijk het beste op het eiland. Je kunt hetzelfde strand bereiken via een erfdienstbaarheid, maar de mensen die er wonen lijken vijandig (ik heb borden gezien waarop ze lijken te beweren dat het strand van hen is, terwijl het strand in Polynesië per definitie openbaar is). Kortom, om geen extra spanning te creëren, verkiezen we dit strand te bereiken via hotel Le Mahana. We hebben vooraf gebeld om te vragen of we welkom waren in het restaurant, of er day passes waren, of er mogelijkheid was om te snorkelen bij de pier… en de persoon aan de telefoon was meer dan gastvrij. Er is geen douche, maar we kunnen iets komen drinken, eten… en dan zonder enig probleem snorkelen. Trouwens, het hotel is zo gastvrij dat alle catamarans ernaast hun zodiac nemen om hier te komen eten.
Het hoogtepunt van dit strand is de aanwezigheid van zeeanemonen en clownvissen (Nemo). Je hoeft alleen maar naar het einde van de pier te gaan en te snorkelen naast de zodiac op de foto. Omdat het weer niet erg mooi is en JB ziek is, konden we niet snorkelen, maar ik heb mijn camera overal in het water gestoken om te bepalen waar de beste plek is om te snorkelen. Hier zien mensen ook enkele roggen (luipaardroggen), en onder de pier een enorme school vissen.
Na de lunch gaan we rechtdoor om het zuidelijke eiland rond te rijden en we komen op dit absoluut ongelooflijke viewpoint (Tefarerii viewpoint), waar twee windsurfers kilometers afleggen met hun foil… op turquoise water zonder koraal, waarschijnlijk op maximaal 1m diepte. Het is zoooo mooi! Ik weet niet hoe ze in deze hoek komen, want het lijkt ver weg, en het kanaal een beetje woelig. Vergeleken met het viewpoint op Raiatea is deze nog mooier.
We laten Tanktino, onze scooter, heel wat heuvels verduren. De moeilijkste en steilste is de Viewpoint Maroe Bay. En het is niet eens zo mooi. Ik weet dat sommigen de heilige palingen komen bezoeken (noordkant), maar toen ik door de zone reed, rook het er niet lekker (het rook naar riool) en hebben we ze gezien in een waterbron die veel schoner is op Tahiti.
In de verte zien we een cruiseschip. Het is het beroemde Paul Gauguin van de maatschappij Ponant. Er zijn verschillende soorten cruiseschepen: die trans-Pacifische, en andere die alleen de Polynesische eilanden aandoen. Omdat de havens niet zo diep zijn, gaan ze de baaien in, en dan moet je in kleine boten stappen om aan land te gaan op de eilanden. Wat een tijdverlies! Maar het is vast economischer, want de accommodaties hier zijn niet goedkoop.
Verder heb ik geleerd dat toeristen uit het moederland niet zo snel de ferry nemen als wij, maar de voorkeur geven aan het vliegtuig, zelfs tussen kleine eilanden, omdat ze niet verplicht zijn de dienstregeling van de ferry te volgen (er is er maar elke 2-3 dagen één), er multi-eilandpassen zijn en het uitzicht vanuit het vliegtuig toch leuker is.
Dag 4
Vandaag doen we alle strandspots die we leuk vinden opnieuw. ’s Ochtends zwem ik bij het openbare strand want het weer is schitterend. Daarna gaat JB verder met snorkelen bij de koraaltuin & het strand van het voormalige Sofitel. Helaas, op de weg naar Huahine Iti met de scooter, raakt een bij (of wesp) bekneld tussen de scooter en mijn knie. Tegen de tijd dat ik begrijp wat er gebeurt en haar wegjaag, heeft ze me al gestoken.
Ik heb altijd al stiekem gewild dat ik één keer in mijn leven gestoken zou worden om te zien hoe het voelt. Want ik ben nu eenmaal nieuwsgierig. Ik weet dat sommigen zich laten steken door bijen om van hun ziekte van Lyme te genezen (die opmerkelijk genoeg door één enkele tekenbeet wordt veroorzaakt).
Maar op het moment dat ik gestoken word, heb ik onmiddellijk spijt. De pijn is zo intens, de gestoken zone is als verdoofd. Ik schreeuw van de pijn en JB, die aan het rijden is, begrijpt niet wat er gebeurt en remt abrupt. Ik heb toch de reflex om de angel te zoeken en te verwijderen. Zodra de angel verwijderd is, ebt de pijn onmiddellijk weg. Het is een pijn vergelijkbaar met een vaccinatieprik van het Moderna-type. Een verdovende pijn. Ik was de gestoken zone met water, maar later wordt me verteld dat ik een aansteker of sigaret erbij had moeten houden om te voorkomen dat het gif zich verspreidt. Het goede nieuws is dat ik niet allergisch ben, ook al is de gestoken zone nog steeds pijnlijk, rood, warm en dubbel zo dik. Een vriendin vertelt me later dat dit heel vaak gebeurt, dat mensen op scooter of fiets, met een helm op, bijen IN hun helm krijgen en in hun gezicht gestoken worden. Dat is erger dan de knie.
Kortom, ik ben echt niet blij (1) met de steek (2) met mijn slechte planning: als we vandaag naar Mahana waren gegaan, hadden we kunnen snorkelen en de zeeanemonen kunnen zien. Ik heb zo’n spijt van de zeeanemonen en clownvissen dat ik al bezig ben de volgende vakantie te plannen, hoe ik hier kan terugkomen… JB brengt me tot rede door alles op te sommen wat we tot nu toe hebben kunnen doen. Ik zet mezelf ook veel druk op, want hij heeft in meer dan een jaar niet meer dan een week vakantie gehad, ik had gewild dat het perfect was. Weten dat hij al heel tevreden is met het programma, zelfs al hebben we een halve dag snorkelen & een parelboerderijgemist, helpt me wat te relativeren.
Maar het toeval zal het goed maken, want uiteindelijk zal ik mijn zeeanemonen & clownvissen onbeperkt zien op de laatste dagen van de vakantie.
’s Avonds halen we pizza’s bij de foodtruck La Pizzamobile, het is heerlijk.
Grote troost: op het moment dat we Huahine verlaten voor Bora Bora, wordt me verteld over een walvisrug die niet ver van de pas is gezien. Ik heb hem niet gezien, maar ik heb wel dolfijnengezien, ze sprongen zelfs. Ik kan een rotdag hebben, maar als ik dolfijnen zie… vergeet ik alles 😀
Deel 2: Praktische tips
Huahine is de place to be. Ik raad je aan er zoveel mogelijk tijd door te brengen. Altijd met een vervoermiddel erbij, want het eiland is groot en gevarieerd. Het schijnt dat je er zelfs manta’skunt zien, maar vraag de locals waar je ze kunt vinden, want ze houden die plekken geheim om hun eiland te beschermen.
Voor de dolfijnen, let op de aankomst / het vertrek van de ferry’s, ze zijn bijna altijd aanwezig op die momenten. Zoek ze bij de doorgang, niet ver van de groene boei. Je kunt ze observeren vanaf de haven, de Yatch Club, of het openbare strand. De walvissen kunnen ook heel dicht bij de haven komen.
Elke dag in de haven komen we toeristen tegen die volledig de weg kwijt zijn omdat ze geen taxi kunnen vinden naar hun airbnb/hotel. Regel alles voordat je komt. Huur een auto, een scooter (door vooraf te reserveren) of neem vooraf contact op met je airbnb/hotel om te weten hoe je er moet komen. Wie op zondag aankomt, zal helaas een volledig leeg stadscentrum aantreffen. Het tankstation is op zondagmiddag gesloten, dus denk eraan om zo snel mogelijk te tanken en de openingstijden van de twee tankstations in Fare te bekijken.
Budget
- Ferrypas onbeperkt (30 dagen) 24 000XPF per persoon + 10 000XPF/overtocht voor de scooter
- 4 nachten airbnb: € 445,25 (Airbnb-link)
- Roulottes: tussen € 12 en € 15/persoon/gerecht
- Le Mahana (Booking-link): restaurant tussen 2500XPF en 3500XPF/gerecht, dessert 1800XPF, drankje 500XPF
- Reken de huur van een auto of scooter mee; of een excursie
De bezienswaardigheden en route van de Benedenwindse Eilanden zijn beschikbaar op deze kaart Google Maps
