3 nachten op Raiatea: Marae en Vanille – Roadtrip Frans-Polynesië (1/4)
Sinds onze aankomst in Tahiti in april 2026, is dit pas de tweede keer dat we op vakantie gaan. Deze keer gaan we naar de Benedenwindse eilanden, bereikbaar met de veerboot vanuit Tahiti. Onze reisroute moet dus afgestemd zijn op de veerboottijden.
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
Vervoer
Ik heb er niet te moeilijk over gedaan, ik heb gekeken naar de onbeperkte pass (30 dagen) vanApetahi Express om mijn route te bepalen. Deze pass kost 24.000 XPF per persoon (201€). Dat is nog steeds heel voordelig vergeleken met het vliegtuig. Om nog meer te besparen, nemen we onze scooter mee om op de eilanden te verplaatsen, want er is geen openbaar vervoer, ook al elke overtocht van de scooter kost 10.000 XPF (84€, au) en je moet de plaats voor de scooter reserveren, de plekken zijn beperkt (per e-mail wordt een betaallink gestuurd).
De logische route zou zijn geweest Tahiti -> Huahine -> Raiatea -> Taha’a -> Bora Bora -> Maupiti, maar we volgen deze volgorde niet om meer nachten op Huahine te kunnen doorbrengen en de laatste veerbootreis minder lang te maken. Daarom kiezen we voor Tahiti -> Raiatea (3 nachten) -> Huahine (4 nachten) -> Bora Bora (3 nachten) -> Taha’a (3 nachten). Deze keer gaan we niet naar Maupiti, want de veerboot Bora Bora – Maupiti wordt de laatste weken regelmatig geannuleerd vanwege de deining en als dat gebeurt, riskeren we 3 extra dagen vast te zitten in afwachting van de volgende veerboot. Uiteindelijk zorgt deze niet erg logische route ervoor dat de ervaringen in crescendo gaan in deze volgorde en sluiten we de reis af met het beste.
De twee dagen voor ons vertrek wordt de veerboot in beide richtingen geannuleerd vanwege de deining. Gelukkig vaart de veerboot weer op de dag van ons vertrek. Zonder het te weten, gaan we op vakantie precies tijdens het cyclonenseizoen. Bedankt El Niño!!!
Vertrek
We verlaten onze airbnb (waar we al meer dan 3 maanden verblijven) op zaterdagochtend. Onze spullen worden opgeslagen in de kelder van een collega van JB. We nemen alleen een kleine koffer, onze scooter, twee rugzakken en brengen een nacht door in een kleine airbnb niet ver van de veerboot. Het is de slechtste nacht van mijn leven. Het raam sluit niet goed, ik hoor absoluut alles: de buren die ruziemaken, de honden in de buurt die blaffen, tot de hanen die vanaf 3 uur ’s ochtends lawaai maken. Ik heb helemaal niet kunnen slapen.
Zondag: De veerboot vertrekt om 6u30 en we moeten om 6u in de haven zijn. We vertrouwen onze scooter toe aan een medewerker van de veerboot. Hij bevestigt een label op de scooter om het eiland van aankomst aan te geven (Raiatea). Daarna gaan we aan boord met honderd passagiers, waaronder sommigen die net uit Europa in Tahiti zijn aangekomen. En daar gaan we voor 3 uur tot Huahine, dan 1 uur tot Raiatea. De locals noemen Apetahi Express de Vomito Express want als het schommelt, is het niet mooi. Gelukkig wisten we het en hadden we bij de apotheek pillen tegen zeeziekte gekocht, want met de deining van vandaag kan ik niet eens lopen zonder hoofdpijn. Ik heb de hele overtocht geslapen.
Wanneer we aankomen in de haven van Huahine, de kleur van het water en de blauwe lucht zijn zo uitnodigend dat ik er een beetje spijt van heb dat ik Huahine niet als eerste bestemming heb gekozen.
Vooral wanneer we dan de grijze lucht zien van Raiatea.
Raiatea is het administratieve eiland van de Benedenwindse eilanden. Je kunt er veel dingen doen (diploma’s halen, documenten aanvragen…), waardoor inwoners van Taha’a of Bora Bora er snel naartoe kunnen, in plaats van naar Tahiti te gaan (verder weg). Zodra we de veerboot uitkomen, houden we onze scooter in de gaten. In plaats van normaal uit te stappen, wordt hij in een kooi geplaatst en met een lier naar beneden gehaald. Dat verklaart waarom het 10.000 XPF (83€) kost voor het vervoer van de scooter!
Verschillende passagiers gaan naar een autoverhuurder. Zoals op alle kleine eilanden is het aanbod beperkt, inclusief taxi’s, dus je moet voor alles vooraf reserveren (vervoer, excursie, accommodatie). We hebben een airbnb op 6 km van de veerboot (link, ik raad het sterk aan). We hebben gevraagd of we eerder konden inchecken, maar geen nieuws. Onze telefoons hebben geen bereik (we zitten bij Ora). We gaan er toch naartoe, en de eigenaresse ontvangt ons met open armen, onze kamer is klaar en we kunnen ons ASAP installeren. Dit zal de standaard ontvangst zijn op alle eilanden, hier komen en gaan mensen op de veerboottijden (dus vrij vroeg), het inchecken lijkt niemand te storen.
Het is een groot huis dat direct aan de lagune grenst. De eigenaars hebben twee kamers te huur en geven ons de mooiste kamer aka met toegang tot het terras.
We delen de badkamer met de andere airbnb-kamer, maar tijdens ons verblijf was de andere kamer leeg, dus deelden we alleen de keuken met de gastheren. De eigenaresse vertelt ons dat door de wind haar favoriete kokospalm is omgevallen. Dat is degene die de beste kokosmelk geeft. Ze betreurt het enorm. Maar ze doet hem niet meteen weg. Ze gaat de bladeren gebruiken om iets te weven. Overal in het huis liggen geweven matten van kokospalmbladeren. Het is heel mooi.
We nemen meteen de scooter naar Carrefour om wat boodschappen te doen. Op zondag is, zoals op alle eilanden, niets open op dit uur en de enige plek om lunch te vinden is Carrefour. Omdat ik de hele nacht niet heb geslapen, en de lucht grijs is, het water onrustig, doen we vandaag helemaal niets. Ik slaap terwijl JB leest in de hangmat. We dineren bij de pizzeria ernaast (super lekker).
Dag 2
Terwijl ik uitslaap, staat JB vroeg op en gaat naar Carrefour. Ze hebben daar een “Ora Mobile”-hoekje (onze mobiele provider) en het blijkt dat we geen netwerk meer hebben sinds ons vertrek uit Tahiti. De medewerker neemt contact op met de klantenservice. Het blijkt dat je voor netwerk “op de eilanden” een optie (gratis) moet activeren, die niet standaard aanstaat – je kunt hem activeren via de website (maar niet in de app). Het is snel geregeld en we hebben weer netwerk.
Vandaag gaan we eindelijk wat bezichtigen. Ondanks de lange siësta gisteren, slaap ik toch tot 11 uur. Precies op tijd voor de lunch. We vinden superverse en superlekkere tonijn bij de foodtruck Tevahine. Hun limonade is ook voortreffelijk. Ze hebben er passievruchtensap aan toegevoegd, waarvan de boom er direct naast staat. Als hij me de vruchten laat zien, kan ik ze nauwelijks onderscheiden, want het lijkt wel een slinger.
Ik zie dat onze scooter helemaal onder het zout zit van de overtocht. Ik vraag JB om de scooter op het gazon te parkeren, in afwachting van de gerechten, zodat ik de scooter met water kan afspoelen en het zout eraf kan halen. Een toeristenkoppel komt na ons aan en in plaats van op de gereserveerde plek te parkeren, zien ze dat onze scooter op het gazon staat en doen ons na. Tijdens deze hele roadtrip zal ik de kans krijgen om te observeren hoe mensen parkeren, en eerlijk gezegd stellen mensen zich echt geen vragen, ze observeren niets, denken niet na en kopiëren elkaar gewoon. In “hersenen uit”-modus tijdens de vakantie. Het is nogal verontrustend om te zien. Het doet me denken aan dat verhaal: een vrouw snijdt altijd haar vis in tweeën voordat ze hem kookt. Op een dag vraagt haar man waarom, en ze antwoordt dat haar moeder het zo deed. Nieuwsgierig gaat hij het aan zijn schoonmoeder vragen, die hem uitlegt dat het gewoon was omdat haar pan te klein was aahahah.
Op de kleine eilanden wordt contant betaald en deze foodtruck vormt daar geen uitzondering op.
Marae de Taputapuātea
We vervolgen onze route naar de Marae de Taputapuātea. De marae zijn archeologische sites die vroeger werden gebruikt voor erediensten, rituelen en politieke bijeenkomsten. Raiatea heeft er veel, en heel erg grote en oude. Het is een cultureel eiland eerder dan een “snorkel-/duikeiland”, aangezien het geen strand heeft. Maar we verdwalen een beetje onderweg en belanden in een mooi hotel (Atiapiti Booking-link). Ik verdwaal vaak in een 4- of 5-sterrenhotel, vreemd is dat. Als ik hun strand zie, vergeet ik meteen de marae.
Ik wil alleen maar weten: “kan ik hier iets drinken”. Het strand tegenover het hotel heeft een mooie, lange pier. Het water heeft verschillende tinten blauw. Je kunt tot aan de vaargeul lopen. Meestal is het bij de rand van het rif waar veel vissen zitten. Maar het water is vandaag te woelig, we nemen genoegen met een ijsje. De serveerster probeerde ons op te lichten door de rekening niet te presenteren (verbazingwekkend voor een hotel van dit niveau) en zich (opzettelijk?) te vergissen bij het berekenen van de prijs. Zelfs in Polynesië moet je oppassen!
We rijden twee minuten met de scooter naar de echte Marae de Taputapuātea. Het bezoek kan lang duren, maar omdat het te warm is en ik de sites mooi vind maar ook weer niet “Machu Picchu”, doen we snel een ronde. De plek is echter schitterend, de mooiste van de marae die we hebben bezocht, aan het water met veel schaduw en banken om te relaxen.
Vanilleraie
De vanille is meer bekend van het naburige eiland (Taha’a), maar omdat beide eilanden hetzelfde lagune delen, denken we dat we de vanilleplantages kunnen bezoeken die we willen. We bellen een vanilleplantage (Google Maps-link) om een bezoek te vragen. Het is een beetje brutaal, wetende dat de openingstijden op Google Maps staan (tot 12 uur), maar wie niets waagt, niets wint. Ze zeggen dat we diezelfde middag langs kunnen komen.
Ter plaatse treffen we Guy aan die vanillestokjes aan het drogen is. Zijn plantages lopen tot aan de voet van een grote berg “POU ATA” (de paal die de wolken ondersteunt) en dat lijkt bijzonder geschikt voor vanilleplantage, want hier regent het veel meer en is het vochtiger dan op andere plekken op Raiatea. Guy is een gepassioneerd iemand, iemand die vanille van kwaliteit maakt, bestemd voor chef-koks en 5-sterrenhotels. Hij doet mee aan landbouwwedstrijden, wint prijzen en behaalt meerdere gouden medailles, meerdere jaren op rij op de landbouwbeurs van Parijs. We zijn ver verwijderd van de vanilleplantages “voor toeristen”. Dat voel je ook, zijn uitleg is volledig maar een beetje onsamenhangend, we praten “op gevoel”.
Omdat we laat aankomen (vanwege mijn uitslapen), kunnen we niet aanwezig zijn bij de handmatige bestuiving van de bloemen (die ’s ochtends plaatsvindt). Maar hij laat ons een bloem zien die die ochtend is bestoven.
Deze bloemen gaan slechts 24 uur open. Ze komen oorspronkelijk uit Mexico, dus de bijen die ze kunnen bestuiven bevinden zich in Mexico. Al in de natuur is de kans dat deze specifieke bij deze specifieke bloem vindt en erin geïnteresseerd raakt in de jungle, precies op het moment dat ze opent (de vanillebloem gaat maar één keer open, vroeg in de ochtend, en verwelkt in de loop van de dag. Voeg daarbij dat de bloem geen nectar produceert, dus niets om het insect echt te “lokken”, alleen geurmoleculen); dat het vanillestokje, dat 9 maanden nodig heeft om te rijpen, de aanvallen van insecten en weersomstandigheden overleeft… het wilde vanillestokje lijkt net zo zeldzaam als de smaragd. Dus de bestuiving moet met de hand gebeuren als je een bepaalde opbrengst wilt.
De vanille die we in Polynesië vinden is hybride, dus ze heeft een iets andere smaak dan de vanille die je op Réunion of Madagaskar kunt vinden. Ik heb de AI gevraagd om het proces van aanplant en rijping van vanille samen te vatten, ik zet het hier voor jullie neer:
1. De aanplant en de groei van de liaan
De vanilleplant is een epifytische klimmende orchidee, vooral gekweekt in Madagaskar, Polynesië (Tahiti), Réunion en Mexico. Je plant hem aan de voet van een levende steun (een boom of paal), waarlangs hij omhoogklimt met behulp van zijn hechtwortels die zich aan de schors vasthechten. Hij ontwikkelt ook luchtwortels die vocht opnemen, die eerder de omgevingsvochtigheid opnemen dan water uit de grond, vandaar de behoefte aan een schaduwrijke en vochtige omgeving.
Regelmatig laat de producent de liaan zakken en legt hem neer dicht bij de grond om de vorming van nieuwe wortels te stimuleren en de bloei te bevorderen in plaats van simpele groei in de hoogte. Reken op minstens twee jaar voor de eerste bloei.
2. De handmatige bestuiving
Elke bloem moet met de hand bestoven worden, één voor één, op de dag dat ze opent (de bloem houdt maar één dag stand). Een ervaren “koppelaarster” licht een dun membraan (het rostellum) op om stuifmeel en stamper met elkaar in contact te brengen, een techniek die in 1841 werd uitgevonden door Edmond Albius, een jonge slavenjongen van 12 jaar uit Réunion.
3. De oogst van de peulen
Eens bestoven geven de bloemen groene peulen die 8 tot 9 maanden nodig hebben om te rijpen. Ze worden met de hand geoogst, net voordat ze geel worden (op 6 maanden) om het proces kunstmatig te versnellen.
4. Het wellen (broeien)
De groene peulen worden enkele seconden ondergedompeld in warm water (60-65°C), wat hun groei stopt en de fermentatie op gang brengt.
5. Het stoven
De peulen worden 24 tot 48 uur in dekens of houten kisten gewikkeld om te “zweten” in de warmte. De enzymen beginnen de aromaprecursoren te ontwikkelen, waaronder vanilline.
6. Het drogen
De peulen worden enkele uren per dag in de zon gelegd en daarna in de schaduw, gedurende meerdere weken. Ze worden zwart en verliezen een groot deel van hun water.
7. Het affineren (rijpen)
De langste fase: de peulen worden maandenlang in gesloten dozen bewaard, soms tot een jaar, om hun aroma’s te ontwikkelen en te harmoniseren.
8. Het sorteren en verpakken
Ten slotte worden de peulen gesorteerd op grootte en kwaliteit en vervolgens verpakt voor de verkoop.
In totaal duurt het vaak 2 tot 3 jaar tussen het planten en de vanille die klaar is voor consumptie, met handmatig werk in bijna elke fase, wat de prijs verklaart, net na saffraan een van de duurste specerijen ter wereld.
Ik laat jullie de uitleg van Guy ontdekken en de bestuiving die ik filmde in een andere vanilleplantage in Taha’a:
Om de gouden medaille te behalen, moet Guy vanaf stap 3 en 4 anders te werk gaan. In plaats van ze groen te plukken, wacht hij op de rijping. Een groene appel die je buiten de boom forceert te rijpen en een appel die rijp geplukt is, geven niet dezelfde smaak. Hij doet er drie maanden langer over dan de andere landbouwers, maar zijn vanille is daardoor van betere kwaliteit. Ook het drogen vraagt heel wat expertise. Als iedereen kan leren hoe je de bloem bestuift, dan moet je voor het bereiden van vanille een opleiding volgen.
In tegenstelling tot de vanille die we in Parijs kopen, kurkdroog in plastic doosjes, wordt de vanille hier vacuüm verkocht en is ze “plooibaar”, omdat ze precies het vochtgehalte behoudt dat nodig is voor de best mogelijke smaak & geur. Een peul van goede kwaliteit moet om je vinger krullen zonder te breken. Zoals wijn wordt ze beter met de tijd.
De Polynesiërs bewaren ze liever in een hermetisch glazen pot met een bodempje goedkope amberkleurige rum. Zo kun je de vanille jarenlang vers houden. De rum wordt na verloop van tijd “vanille-extract”. De vanille kan meerdere keren hergebruikt worden. Men raadt ons aan de stukjes peul te bewaren, terug in de rum te doen en ze dan zonder problemen 3-4 keer opnieuw te gebruiken. Of stop een peul in suiker.
Het is moeilijk om jullie uit te leggen hoe goed we ons voelen bij Guy en zijn vrouw Odette. Hun boerderij is een paradijs, maar je voelt daarnaast ook alle passie die van dit koppel uitgaat en hoezeer deze boerderij hun trots is. Ze hebben de wereld rondgereisd om hun vanille te promoten, zonder enige hulp van de staat, in een tijd dat de vanille van Polynesië nog niet bekendstond. Overal werd hun vanille gewaardeerd door de beste chefs. Hun zoon zit in Tahiti en kan elke bestelling verzenden, aarzel niet om contact met hem op te nemen om vanille te kopen, zijn contactgegevens staan op Google Maps.
Voor een bezoek met Guy en Odette zijn hier hun nummers. Je kunt de vanille rechtstreeks daar kopen, ter info: de prijs op de boerderij is 10.000 XPF (84€) voor 100 g, maar de prijs stijgt als je ze in Tahiti of Frankrijk koopt. De vanille wordt niet voor niets “het zwarte goud” genoemd.
Voor we vertrekken, legt Odette een tiental bananen uit de tuin in mijn hand. Zonder de regen hadden we de hele namiddag op de boerderij kunnen blijven. JB is bij het verlaten van de boerderij als het ware opgeladen met energie en blijft er weken later nog over praten. Dit zal het meest magische bezoek op het vasteland van ons hele verblijf in Polynesië zijn.
Op de terugweg zijn we van plan om de botanische tuin van Raiatea te bezoeken, maar het regent dus gaan we direct terug naar de airbnb om uit te rusten.
Dag 3:
Het zou geweldig geweest zijn om naar de beroemde parelboerderij Apana Pearls te gaan, maar mijn geheugen liet me in de steek. Ik dacht dat ze op een ander eiland lag, dus ik heb er niet aan gedacht om de rondleiding op tijd te reserveren. Jammer, want het weer is schitterend. Deze parelboerderij en de vanilleplantage zullen me zeker doen terugkeren naar Raiatea. De andere parelboerderijen liggen vaak dicht bij de weg, waar de schelpdieren naartoe worden gebracht om schoongemaakt te worden enz., maar Apana Pearls ligt aan het einde van een koraalrif en je kunt snorkelen om je eigen parel te zoeken voor 99$/persoon. Denk eraan om vooraf te reserveren, niet zoals ik!
Om ons bezig te houden, rijden we rond het eiland. Denk eraan om vooraf te tanken, de weinige benzinestations liggen allemaal in het noorden van het eiland.
We stoppen bij de Botanische tuin die we de dag ervoor niet konden bezoeken. Het is schattig, maar geen must-see.
Daarna, op weg naar de pain de sucre, komen we een uitkijkpunt uitzonderlijk (Google Maps). Het water is turquoise. We zijn verbaasd over zo’n landschap, zonder te weten dat we veel mooiers zullen zien een paar dagen later. Zoals ik al zei, ben ik blij dat het WOW-effect crescendo gaat met mijn “niet-logische” route. Want elke dag gaat de lat weer een stukje hoger.
De opeenvolgende klimmetjes en afdalingen zijn wat pijnlijk voor onze 125cc scooter. Ik ben blij dat we hem voor onze reis meerdere keren naar de garage hebben gebracht voor de nodige reparaties, want als we op de kleine eilanden een probleempje hadden gehad, was het heel moeilijk en vooral duur geweest om een monteur te bellen.
Wanneer we bij de pain de sucre aankomen (heel mooi), begint het te regenen.
We vervolgen de weg tot een parelboerderij die ons de toegang weigert. Alleen de winkel is beschikbaar.
We gaan verder tot APATOA Beach & Garden Village Booking-link, een hotel met bistronomisch restaurant. Het restaurant is nog niet open, maar we zijn welkom voor een drankje / dessert. Ik vind het hotel super goed gelegen, maar de kamers in de vorm van luxe tenten zien er wat vreemd uit. De foto’s van het interieur zien er prachtig uit, het zwembad ook. Maar ik bewaar een slechte herinnering aan dit hotel omdat er een klein incident was met de serveerster die geen tact had; totaal ongepast voor een 5-sterrenhotel. Het blijft me wat dwarszitten, want ik had op dat moment standvastig moeten zijn; dit verhaal heeft me meer beziggehouden dan ik dacht en ik heb ’s avonds een groot stuk van de taoïstische tekst Nanhua zhenjing moeten lezen om te kalmeren. Hoe dan ook, deze reis zal vol kleine frustraties zitten, die ik ofwel zie als een energiedip van mijn huid; ofwel als oefeningen om mezelf te verbeteren.
We vervolgen onze route tot Marae Taiununu, net achter een kerk. JB kan het aantal kerken en tempels op het eiland niet meer tellen, zo veel zijn er. Vanaf deze Marae kun je de parelboerderij zien die ik had moeten bezoeken als ik wat beter georganiseerd was. Snif snif
Het spijt me dat ik jullie niet meer over de marae vertel, maar eerlijk gezegd stralen ze geen bijzondere energie uit.
Raiatea is het enige eiland met een bevaarbare rivier. Eendaagse excursies bieden vaak een klein kajaktochtje op de rivier, soms langs de botanische tuin.
Hoewel Raiatea het grootste eiland van de Benedenwindse Eilanden is, lijkt het vibe erg op ons geliefde kleine Thaise eiland Koh Phangan.
En als er geen wind is, staat het water perfect stil en weerspiegelt de lucht. Het lijkt wel of we op de salar de Uyunizijn. Magisch!
’s Avonds eten we weer bij de pizzeria naast onze airbnb.
De volgende dag nemen we de ferry terug naar Huahine.
Deel 2: Praktische tips
De bezienswaardigheden en route van de Benedenwindse Eilanden zijn beschikbaar op deze kaart Google Maps
Er zijn geen stranden op Raiatea, je kunt snorkelen bij de motus – eilandjes (25$ voor de taxi boot, heen en terug vanaf de ferrykade), een excursie betalen of naar het “zwembad” dat gewoon een constructie is die opent naar het rif.
Budget
- Ferry: maandpas 24.000XPF/persoon + scooter 10.000XPF per overtocht
- Airbnb: € 291,14 voor 3 nachten (Airbnb-link), gedeelde badkamer
- Vanille: 10.000XPF voor 100g
- Roulotte: reken op 2500XPF/persoon
- Pizzeria: reken op 2000XPF/persoon
- Scooter- of autohuur moet je er nog bij rekenen; of een excursie als je geen vervoer hebt
Vooral niet missen : het bezoek aan de vanilleplantage van Guy en Odette
