3 nachten op Bora Bora: Manta Ray, Bungalow op palen & Matira Beach – Roadtrip Frans-Polynesië (3/4)
De langverwachte dag is aangebroken, vandaag gaan we naar Bora Bora, de droombestemming. De naam Bora Bora roept in de verbeelding hetzelfde op als de Malediven of de Seychellen, het is synoniem voor het paradijs, het einde van de wereld, bestemmingen voor rijken, bungalows op palen, 5-sterrenhotels…
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
Een van mijn dromen is om minstens één nacht in een bungalow op palen door te brengen. En Bora Bora = Bungalows (in mijn verbeelding). Dank zij de miles American Express, hadden we een nacht in een bungalow bij Westin Bora Bora (Booking-link) of St Regis Bora Bora (Booking-link) kunnen veroorloven, want we zijn bovendien Marriott Gold. Ik heb zelfs in mijn doelen van de “wet van aantrekking” (1) een nacht in een bungalow in St Regis Bora Bora (2) Bora Bora mooi weer elke dag gedurende weken. Ik realiseerde me dat St-Regis slechts een klik verwijderd was en voor dat soort droom moet je niet dromen, je hoeft alleen maar het creditcardnummer in te voeren. We hebben een nacht bij St Regis Bora Bora geboekt met onze punten. Maar zoals ik al heb uitgelegd, hoe meer je je dagelijkse doelen opschrijft, hoe meer je je realiseert wat je wel of niet wilt.
Voor St Regis Bora Bora hebben we een maand om te annuleren en ik heb besloten onze reservering een paar dagen voor de deadline te annuleren. Enerzijds, door het opschrijven van die dagelijkse doelen, besef ik dat ik me totaal niet druk maak om bungalows op palen (zeker omdat ik er verschillende heb gezien op Moorea en alleen die van Sofitel Moorea me bevalt Booking-link), ten tweede denk ik dat dit geldbedrag me 10 nachten in veel prestigieuzere 5-sterrenhotels in Azië kan betalen. In ruil daarvoor besluiten we een dagpas bij St-Regis te betalen (toegang tot het strand, het zwembad, niet-gemotoriseerde activiteiten + een lunch), extra betaling voor het vervoer vanaf het hoofdeiland (daar heb ik hier over gesproken). Helaas, toen we wilden reserveren, kregen we te horen dat we een week voor de datum moesten terugbellen. En een week voor de datum proberen we te reserveren, maar niemand antwoordt op de e-mail, dus de gewenste datum is al vol wanneer we hen via een andere e-mail bereiken.
De prestigieuze 5-sterrenhotels van Bora Bora bevinden zich op motus (geprivatiseerde eilandjes) rond het hoofdeiland.
4 dagen voor onze aankomst belt JB alle luxehotels en ze weigeren een voor een om ons dagpaste verkopen. Deze worden alleen aangeboden wanneer de bezettingsgraad van het hotel laag is. In september en oktober zijn de hotels bijna vol, dus geen dagpas. Deze hotels behouden een zekere exclusiviteit, in tegenstelling tot Tahiti waar 5-sterrenhotels expres speciale buffetten in het weekend creëren om lokale klanten te lokken.
Er blijft alleen Intercontinental Moana (4 sterren) over, dat op het hoofdeiland ligt, iets minder prestigieus maar toch beach-front met bungalows. Ze accepteren ons tegen een wellnessaanbod (50 min massage + lunch). Tegen alle weersvoorspellingen in besluit ik dit aanbod te boeken op 7 september 2026, omdat ik geloof in de wet van aantrekking.
Aankomst op Bora Bora
Op 6 september nemen we de veerboot in Huahine naar Bora Bora. We zien dolfijnen die de veerboot volgen en springen. De veerboot gaat via Raiatea en dan Taha’a voordat hij naar Bora Bora gaat. Bij het naderen van Taha’avaren we langs het rif met een kleur die absoluut niet van deze wereld is. Ik heb nog nooit zo’n magische kleur gezien, over kilometers en kilometers. Ik ben blij dat ik Taha’a aan het einde van de vakantie heb gezet, want met zulk water gaan we de reis met het beste afsluiten.
Toch, het rif van Bora Bora is ook niet slecht. Ondanks de bewolkte lucht zien we de turquoise kleur glinsteren. Er is maar één doorgang om Bora Bora binnen te komen, en we moeten dus helemaal rond het eiland varen om de haven binnen te komen. Deze doorgang is al verbreed door de Amerikanen (die er een militaire basis vestigden tijdens WOII), maar hij is toch vrij smal, voldoende echter om cruiseschepen door te laten. Normaal zie je bij de doorgang vaak walvissen en dolfijnen, maar die zijn er vandaag niet. We zien in plaats daarvan vliegende vissen.
De lucht betrekt onmiddellijk bij onze aankomst en ik vraag me af of mijn wet van aantrekking (doel “Bora Bora mooi weer” dat ik al drie maanden dagelijks opschrijf) echt zal werken. 20 minuten later arriveren de andere gasten van onze airbnb. De arme mensen zijn met dezelfde veerboot als wij gekomen, maar hebben moeite een taxi te vinden. Ze hebben 2000XPF (16€) betaald voor 3 minuten rijden. Tanktino (onze scooter) meenemen was een goed idee. Op de veerboot werd ik aangesproken door een Indonesische dame die dacht dat ik alleen was en een taxi of zelfs een autohuur wilde delen. De arme vrouw leek erg eenzaam en zocht gezelschap om de kosten te delen in dit peperdure land.
We maken een rondje om het eiland, maar als de lucht zo bewolkt is, zie je de schoonheid van het water totaal niet. We komen langs het oude Club Med en Sofitel Bora Bora, die nu verlaten ruïnes zijn, met opengereten bungalows en weggerukte steigers.
Het doet me pijn, want ik was leverancier voor Accorhotels en ik zette dit hotel vaak in de spotlight op de Facebookpagina van mijn klant. Ik dacht zelfs dat ik er ooit zou verblijven. Maar voordat ik de tijd heb om dat te doen, ligt het al in puin. Het Sofitel Bora Bora is niet het enige in puin; er is ook Aman, het Club Med… ze liggen allemaal langs de weg op het hoofdeiland. Eerlijk gezegd, als ze vandaag nog bestonden, zouden ze niet zo prestigieus zijn als de andere 5-sterrenhotels op privé-eilandjes. Tussen de weg en het strand is het maar 5 of 6 meter breed, daarna zijn de bungalows op het water gebouwd – maar de nabijheid van de weg maakt deze hotels minder luxueus. Vooral voor Aman: de Aman-hotels liggen meestal op zeer discrete, afgelegen plekken, niet toegankelijk voor gewone stervelingen. Er een langs de weg plaatsen past niet bij het imago van het merk. Naar verluidt bouwen ze een nieuwe op een privé-motu. Recentelijk sluit het Intercontinental Resort & Thalasso Spa de deuren voor renovatie. De sluiting van deze hotels komt door de enorme kosten door zoutschade, maar ook door politieke redenen.
We horen dat een paar van deze hotels door de familie worden gerund Wane, die zelf (met de Carrefour in Tahiti) xx% van het BBP van Frans-Polynesië zou genereren.
We keren om bij de eerste regendruppels en kopen eten in de supermarkt (in de haven wachten nog een paar arme toeristen op taxi’s; sommigen lopen naar hun airbnb/hotel). Gelukkig maar, want vanaf 17 uur regent het pijpenstelen, urenlang non-stop. JB is enigszins bezorgd, want de wellnesspas bij Intercontinental van morgen is niet terugbetaalbaar en de weersvoorspellingen zijn niet geruststellend. Ik stel hem gerust door te zeggen dat als de wolken hun water eenmaal hebben geloosd, er de komende dagen geen water meer over is voor regen. En ik had gelijk! We krijgen mooi weer wanneer het nodig is, maar door de cyclonen komen er momenten met lichte regen, maar alleen wanneer we schuilen. Dus je ziet: de wet van aantrekking werkt 😀
De arme toeristen die 2500€ tot 15.000€ betalen (dat is de prijs voor één nacht in de duurste bungalow van het Four Seasons Bora Bora Booking-link) zullen flink balen. Het doet me denken aan een feest tussen collega’s van een kennis, in Tahiti. Het feest (op een grote geprivatiseerde prauw) verliep zonder een druppel regen. Maar de vier dagen daarna regende het pijpenstelen, er waren zelfs overstromingen en onbegaanbare wegen in Tahiti. Ik heb altijd gezegd dat degene die dit feest organiseerde en precies deze datum koos, een fenomenale intuïtie moest hebben. En voor sommige functies in een bedrijf heb je mensen zoals zij nodig, mensen die van nature geluk hebben.
Ik profiteer ervan om de AI (Claude Code) aan het werk te zetten. Voordat ik op vakantie ging, gaf ik hem “vakantieoefeningen” om in de cloud te draaien, en hij was er veel te snel mee klaar. Ik moet nieuwe taken voor hem vinden. En ik profiteer van het feit dat ik een wasmachine heb om de vuile was te doen.
Honden op Bora Bora
Een tweede ding dat me erg bezighoudt, is de aanwezigheid van agressieve honden op Bora Bora. Ik heb gelezen dat veel toeristen erover klagen. Eenmaal ter plaatse begreep ik waarom. Op alle eilanden worden honden gebruikt om huizen tegen dieven te beschermen. Als je langs een huis komt en het hek is niet dicht, komt de hond blaffen of zelfs aanvallen. Dat is zijn job. Op Bora Bora lopen toeristen echter veel meer dan op de andere eilanden (want er zijn nogal wat hotels rond Matira Beach, het mooiste strand van Polynesië, en je moet de weg volgen om er te komen). Tussen twee hotels liggen huizen van inwoners en de honden kunnen min of meer agressief zijn afhankelijk van het tijdstip van de dag, of de persoon te voet, op de fiets of op scooter/auto is. Er zijn beten geweest. En honden kunnen zwemmen. Bij de ruïnes van de hotels is er een man die constant omringd is door 5-6 honden, die zeer alert lijken. Daarom zei ik tegen JB toen we onze airbnb zochten, dat ik niet aan het einde van een servituut wilde zitten. Want dan kom je langs de huizen van de buren en als het hek niet dicht is en de hond niet vastligt, loop je het risico te worden aangevallen door de hond, vooral ’s avonds als je terugkomt. Daar komen nog zwervende hondenroedels bij die je alleen ’s avonds en ’s nachts ziet, en die honger hebben. In de reacties op Booking en Airbnb zie je sommige gasten klagen dat ze gebeten zijn door de honden van de buren, dus neem de tijd om goed te lezen voordat je boekt. Als je met de auto bent, is er heel weinig risico. De onze ligt aan het einde van een servituut, maar de hond van de buurman zit achter een hek dat altijd dicht is.
Voordat ik hierheen kwam, heb ik met mijn hypnothérapeut aan mijn hondenangst gewerkt. Ik denk dat een hond aanvalt wanneer hij angst voelt, dus je kunt voorzichtig zijn door de juiste airbnb te kiezen, maar de mentaliteit is belangrijker om geen problemen te krijgen.
5-sterrenhotels & het echte leven
Toeristen die op de motus van 5-sterrenhotels verblijven, ontdekken met afschuw de armoede van de huizen op het hoofdeiland. Het contrast is schrijnend. Ik denk niet dat Bora Bora armer is dan de andere kleine eilanden die we hebben bezocht, maar inderdaad, tussen twee hotels van 1000€ per nacht kun je een krot zien. Dat krot ligt toch aan zee, met een prachtig uitzicht. Maar alles is duur aan de andere kant van de wereld; de geringste bouw kost tientallen tot honderdduizenden euro’s en de mensen kunnen het niet betalen.
Voor toegang tot de 5-sterrenhotels op privé-motu’s zijn er shuttles (taxi boats) die vertrekken vanaf de luchthaven (die ook op een motu ligt), of opstapplaatsen op het hoofdeiland. Die opstapplaatsen liggen in extreem arme en lelijke buurten. De shuttle van St-Regis, een van de duurste hotels van Polynesië, vertrekt recht tegenover een afvalstortplaats!!! Geen wonder dat toeristen teleurgesteld zijn als ze in St-Regis verblijven en het eerste wat ze zien als ze naar het hoofdeiland gaan een afvalstortplaats is.
Het spijt me dat ik de mythe voor jullie doorprik, maar Bora Bora is een heel dure bestemming en waar de financiële ongelijkheid zeer zichtbaar is. We hebben het over minimaal 150€ per nacht voor een Airbnb, 250€ voor een hotel, 1000€ voor een hut op het strand, minimaal 2000€ voor een bungalow op palen, tot wel 15.000€. Zulke stratosferische bedragen dat de locals niet begrijpen wie zoveel geld heeft voor één nacht in een bungalow. Zeker omdat die hotels, verborgen op onbereikbare motu’s, niet echt bijdragen aan de lokale economie (de gasten zitten een beetje vast op de motu’s en kunnen alleen in het hotel geld uitgeven). Vanaf het hoofdeiland zien we de motu’s van de 5-sterrenhotels van veraf en weten we maar al te goed dat we er zelfs geen voet kunnen zetten zonder reservering. Ze zijn ontoegankelijk voor ons. De Polynesiërs zelf beschouwen Bora Bora als een bestemming voor de rijken (ik citeer de krant 1ère Polynésie) want alleen al het vliegticket kost 335€ vanaf Tahiti. De toerismebeurs in Tahiti feliciteert zichzelf ermee dat het op Bora Bora steeds betaalbaardere accommodaties heeft kunnen creëren (familiepensions, Airbnb) voor de Polynesiërs. Trouwens, zelfs de peperdure 5-sterrenhotels bieden gereduceerde tarieven voor inwoners, met name St-Regis.
Wanneer ik mijn enthousiasme voor Bora Bora uit, is de Polynesische collega van JB zeer ontevreden, zegt hij me dat het eiland overratedis, dat het bekend is dankzij de oude Amerikaanse militaire basis, dat er elders authentiekere eilanden zijn. Maar hij zegt me ook dat elk eiland zijn charme heeft, en dat ik er zoveel mogelijk moet bezoeken. Nadat ik bij een tiental 5-sterrenhotels op Bora Bora geweigerd ben voor een dagpas, ben ik ook niet erg blij, en mijn enthousiasme voor Bora Bora neemt met 90% af.
Dag 2
Vandaag is het de grote dag, we gaan een ongelooflijke en zonnige dag doorbrengen bij Intercontinental Moana, wat mijn enthousiasme voor Bora Bora weer de hoogte in zal jagen. Onderweg naar het hotel komen we langs een hotel met bungalows, maar de naam is afgedekt. Het hotel is bijna klaar en ziet er niet slecht uit (nou ja, de bungalows zijn mooi, maar het feit dat ze zo dicht bij de weg staan, zonder beschermende muur, voelt niet erg luxueus).
De conciërge van het hotel Intercontinental Moana ontvangt ons heel vriendelijk. Ze noemt JB bij zijn naam, wat impliceert dat we de enigen zijn die met een pas.
We krijgen zelfs geen polsbandje om ons van de gasten te onderscheiden, maar krijgen alleen te horen dat we op het strand aan de linkerkant moeten gaan zitten (tegenover de pier – waar de shuttle taxi-boat stopt), om het hoofdstrand tegenover het restaurant voor de echte gasten te reserveren. Natuurlijk weerhoudt dat ons er niet van om te zwemmen waar we willen, maar om onze spullen neer te leggen moeten we de ligstoelen van het strand aan de linkerkant gebruiken. En we krijgen geen handdoeken (in Polynesië hebben hotels een hekel aan het geven van handdoeken aan niet-gasten vanwege diefstal, zelfs gasten moeten het nummer van hun kamer geven om diefstal te voorkomen).
In werkelijkheid gebruiken de gasten van het hotel die ligstoelen ook niet. Ze hebben ofwel bungalows met hun eigen ligstoelen, ofwel hutten met hun eigen ligstoelen en hun stukjes “privéstrand”. Uiteindelijk zijn de enigen die ligstoelen gebruiken gasten die hun kamer nog niet hebben, of die al uitgecheckt zijn maar nog even op het strand willen blijven in afwachting van hun vlucht.
Bij onze aankomst zien we twee pijlstaartroggen voorbijzwemmen.
We hebben een afspraak voor de massage om 11.15 uur net voor de lunch en ontdekken tot onze verrassing dat de massage plaatsvindt in een bungalow op palen !!! Hij is anders ingericht voor de massages maar is precies even groot als de andere bungalows.
We kunnen dus zien hoe een bungalow eruit zou zien als we er verbleven. Er is een glazen tafel waardoor je het water (en de vissen) ziet. Er zijn ligstoelen en directe toegang tot de lagune. De badkamer is enorm met een bad en een douche. Het is prachtig maar niet 2500€-prachtig, ik vind hem toch vrij klein.
Er zijn bungalows met een betere ligging dan andere. Maar ze kosten ongeveer evenveel. Dat is jammer want de bungalow aan het einde van de pier is rustiger dan die naast de restaurants. Of die met uitzicht op de lelijke huizen van de buren.
Onder de massagebungalow bevinden zich 3 kleine vaste haaien, veel te schattig.
De massage is absoluut goddelijk, het is zeer luxueus want we worden omwikkeld met weet-ik-veel-hoeveel lagen satijn van katoen. Ik raad het jullie sterk aan. Hij kost normaal 18.000XPF (50 min) dus de wellness-aanbieding (massage + lunch) voor 22.300 XPF is een uitstekende prijs. Zeker omdat de andere 5-sterrenhotels day passes zonder massage verkopen voor hogere prijzen. Vergeet de fooien niet, hier is de clientèle voornamelijk Amerikaans, de medewerkers zijn gewend om fooien te krijgen in tegenstelling tot andere Polynesische eilanden.
Het weer is schitterend. Het eten uitstekend. De service een beetje onoplettend (zo gaat dat in Polynesië) maar over het algemeen zeer hartelijk en zonder fouten.
Onder elke bungalow planten ze koraal om vissen te lokken. Af en toe zwemmen er roggen voorbij. Het water is zo helder dat je alles onder water ziet. De kleur is onwerkelijk, en het is er ook niet diep (tot aan je heupen). Wanneer de roggen arriveren, raken de gasten van het restaurant enthousiast en rennen ze, hetzij om hun masker en snorkel op te zetten, hetzij om foto’s te nemen. Het zijn Amerikanen, dus ze zijn verbaasd over alles, in tegenstelling tot de nogal knorrige Fransen op de ferry – die niet eens een glimlach kunnen opbrengen als ze dolfijnen zien. Ik weet niet, is volwassenheid je vreugde zo verbergen? Ik was de enige die de dolfijnen aan iedereen aanwees, die opgewonden was om ze te zien, en ik vraag me af of dat niet “abnormaal” is (opmerking van JB: wie is deze hysterica? Ik ken haar niet) – terwijl zij ze gewoon filmen. Maar nu zie ik de Amerikanen net zo opgewonden raken als ik (Awesome! Amazing!) voor roggen (minder zeldzaam dan dolfijnen), dan denk ik dat het gewoon een kwestie van cultuur is.
Kortom, ik vond onze dag bij Intercontinental Moana echt geweldig. Dit hotel bevalt ons zeer. Ik raad jullie ten zeerste aan om van dezelfde aanbieding te profiteren.
Maar goed, nadat ik de lagune van Bora Bora heb gezien, ben ik blij dat ik onze nacht in St-Regis heb geannuleerd. 2700€ zou too much zijn geweest voor een lagune met zo weinig vissen. Persoonlijk had ik voor 2700€ liever twee nachten in Sofitel Moorea want daar zijn veel meer vissen en er is een echt voordeel om direct vanuit de bungalows toegang te hebben tot de lagune van 5 meter diep, energie besparen & het zwemmen. Maar goed, de vraag stelt zich niet meer, ik droom niet meer van een bungalow, ik heb een massage gehad in een bungalow, ik heb gezien wat het was, en mijn mijlen zullen andere, grotere en goedkopere hotels betalen.
Omdat we geen toegang hebben tot het zwembad van het hotel (en de douches), vertelt de conciërge ons dat we contact kunnen opnemen met de receptie. Ze zullen ons toegang geven tot een day room om te douchen. Eerlijk gezegd, als we op 1 uur van het hotel woonden, waarom niet, maar onze airbnb is op 15 minuten met de scooter en we willen naar het Matira-strand, recht tegenover het hotel, door de weg over te steken.
Matira-strand & Zonsondergang
Het Matira-strand is zeer goed uitgerust, er zijn ook toiletten en douches. Het is het mooiste van Polynesië. In de middag is de kleur minder mooi dan die van Intercontinental, want we staan tegen het licht in, maar je kunt rechtdoor lopen en het water komt slechts tot je heupen, is helemaal helder. Je kunt kleine witte visjes zien en er zwemmen regelmatig roggen voorbij. Hier is een rog die ik met mijn camera heb gevolgd. Ze is zich volledig bewust van mijn aanwezigheid en versnelt wanneer ik versnel. Op een gegeven moment ben ik te moe, en ze vertraagt, keert om. De les die je hieruit kunt trekken is om vissen niet te achtervolgen, maar ze eerder naar ons te laten toe komen, dat is minder vermoeiend voor ons.
Ter info, de staart van roggen heeft giftige stekels. Maar ze slaan ons nooit. Je kunt de kop van de rog aanraken, ze komt vaak naar ons toe wanneer we op excursie gaan. De staart van roggen is alleen gevaarlijk als je er per ongeluk op stapt. Maar met zulk helder water gebeurt dat nooit, tenzij je echt pech hebt.
We gaan terug naar de airbnb, nemen een douche en komen terug naar het strand voor de zonsondergang. Terwijl we wachten op de zonsondergang, gaan we naar het strand ernaast om een crêpe te eten bij Matira Blue Lagoon. Ik zie een rog in het water.
Het strand hier is dieper met wat meer koraal. Een klein meisje (6-7 jaar) zegt hallo tegen alle klanten en speelt met alle honden die op het strand rondlopen. Het zijn honden van de buren die de hele dag op het strand doorbrengen en met aandacht naar etende klanten kijken. Ze haalt een piepklein theeserviesje uit haar kleine tasje en we spelen samen met poppen. Ik vind de kinderen hier erg schattig, onschuldig, weinig beïnvloed door sociale media. De tieners van mijn Airbnb-gebouw bijvoorbeeld, op 11-12 jaar, zijn nog steeds blij om een potje te maken om op springkastelen te spelen.
Daarna gaan we terug naar het Matira-strand om de laatste zonnestralen van de dag te zien. Helaas zijn er wolken aan de horizon. Zo eindigt onze PERFECTE dag. Bora Bora stijgt snel in mijn achting.
Dag 3: Snorkeltour
De weersvoorspellingen zijn nog steeds rampzalig, maar we hebben een dagtour geboekt; we houden ons aan het programma en aan de wet van de aantrekkingskracht. We vertrekken met het agentschap Lagoonarium. Het agentschap heeft een privé-motu, tussen twee 5-sterrenhotels, St-Regis en Westin. Dus ik wil graag weten hoe zo’n motu eruit zou zien. Obsessie hallo!
Het agentschap haalt ons op voor onze servituut en daar gaan we! We zijn met een tiental. Een paar boomers, een groep vriendinnen, koppels waarschijnlijk op huwelijksreis… allemaal Fransen behalve een Amerikaan uit New York die een week vakantie viert in Polynesië. Er is een bijzonder enthousiaste toerist, die altijd glimlacht en die heel erg blij lijkt te zijn dat hij er is. Dat doet plezier. Het weer is mooi, het water is mooi mooi mooi!!
Stop 1: Manta rog
A Bora Bora, Taha’a & Maupiti, we hebben bijna de zekerheid (als het weer het toelaat) om manta roggen te vinden bij de “schoonmaakstations”, min of meer diep. Het zijn plekken met ronde vormen zoals deze, waar kleine vissen zijn die parasieten voor de roggen schoonmaken. Dit “schoonmaakstation” is toegankelijk vanaf het strand (voor degenen die goed zwemmen), maar ik heb gelezen dat arme toeristen zijn aangevallen door een roedel zwerfhonden (die goed zwemmen) en dat hun spullen zijn gestolen, dus met de boot komen is beslist veiliger. Ik heb de plek toch gemarkeerd op Google Maps als jullie willen.
Enkele duikers zijn in het water. Onze boot ligt veel te ver van de rog en we moeten allemaal 15 minuten zwemmen voordat we de eerste manta tegenkomen. Ik heb het masker dat het hele gezicht bedekt van Decathlon. Met dit masker heb ik in Moorea al ademhalingsproblemen gehad. Hier, met het intense zwemmen, moest ik het gewoon afzetten om te zwemmen, om niet te stikken. Dit masker is erg gevaarlijk, ik raad je aan om een normaal snorkelmasker met snorkel te nemen (de gids voorziet er indien nodig een). Ik ben blij dat ik een drijver bij me heb, zo loop ik tenminste geen risico te verdrinken.
Ik ben moe door het te hoge CO2-gehalte door mijn slechte masker, maar als ik de rog zie, ben ik zo blij dat ik de vermoeidheid vergeet. Als ik naar de reportages op tv keek, dacht ik dat ik bang zou zijn voor zo’n enorme vis. Maar ze is zo sierlijk, zo mooi dat je helemaal niet bang bent. Op een gegeven moment komt de rog heel dichtbij, ik schat 2,5 meter, ik zie de kleine visjes die haar parasieten eten. Ik voeg een foto met JB toe voor de schaal. Zo’n rog meet ongeveer 4 meter in spanwijdte. Op de foto’s lijkt ze klein omdat ze in de diepte is (waar we zijn, moet het 10-12 meter diep zijn). Maar ze is ENORM! Ze heeft hoorns die oprollen als ze haar mond sluit, en ze rollen af als twee handen wanneer ze haar mond opent om plankton te eten. Als de rog heel groot is, is het een vrouwtje.
De duikers kunnen de onderkant van de rog zien. Elke rog heeft een kenmerkend patroon, als een vingerafdruk. Zo volgen we de verplaatsing van de roggen op, door de foto van de onderkant te matchen op een gespecialiseerde site. Er zijn rifmanta’s (degene die we hier zien) en oceanische manta’s.
In totaal zullen we twee manta’s zien, jammer genoeg niet tegelijk. Maar de gids vertelt ons dat ze een paar dagen geleden drie manta’s tegelijk hebben gezien. Het zwemmen terug naar de boot heeft me veel energie gekost, zonder masker want anders zou ik stikken.
Stop 2: Luipaardroggen
De luipaardroggen zijn aan de kant van het Conrad-hotel. Als je daar verblijft, probeer dan niet naar de plek van de luipaardroggen te zwemmen, het is toch super ver en diep (15 meter) en ze zwemmen veel te snel. Je kunt beter met de boot komen. We slagen er min of meer in om ze te volgen. JB heeft er 19 geteld!!! Op die diepte kunnen we helaas de kleine witte stippen op hun huid niet zien. Ze zijn zwart, kleiner dan de pijlstaartroggen, en behendiger.
Stop 3: Roggen & Haaien
We komen vervolgens aan op een plek met slechts één meter diepte, midden in niemandsland, zonder koralen. Het water is turquoise, het is buitengewoon! In tegenstelling tot Moorea waar de plek met roggen & haaien geen andere vissen heeft, hebben we hier veel kleine gele visjes, die de haaien en roggen proberen te eten, zonder succes. Ik zou zeggen dat we omringd zijn door 20 haaien en 7-8 pijlstaartroggen. Alles is in een oncontroleerbare razernij: de gidsen, de toeristen, de vissen. Toen ik de vinnen van de haaien in het water zag, werd ik bang, want vaak betekent dat dat ze in “jachtmodus” zijn. Ik ga snel uit het water en laat JB in mijn plaats filmen. Het shark feeding is verboden, maar ik heb de indruk dat sommige gidsen de roggen min of meer voeren, want ze klampen zich aan hen vast en klimmen de hele tijd op hun schouders. Hoe dan ook, ga niet in het water als je handen naar vis ruiken.
De zwartpunthaaien (Carcharhinus melanopterus) zijn van nature schuw en vluchten voor menselijke aanwezigheid, maar in gebieden waar al jaren shark feeding wordt gedaan voor toeristische doeleinden, hebben sommige individuen geleerd om de mens met voedsel te associëren en naderen nu zwemmers uit nieuwsgierigheid in plaats van te vluchten, zonder dat dit tot agressief gedrag leidt. Hun kleine formaat (gemiddeld 1,5 tot 1,8 m) beperkt het risico, en de zeldzame gerapporteerde incidenten beperken zich meestal tot oppervlakkige beten door verwarring, zonder gedocumenteerd dodelijk geval dat aan deze soort wordt toegeschreven.
Pas toen ik terugkwam van deze snorkeldag, besefte ik dat de 360-camera niet in de juiste richting was gedraaid. Ik had de hoofdactie moeten filmen tegenover de twee lenzen, in plaats van het uiteinde van de camera te richten. Dus ik verontschuldig me bij voorbaat voor de wat wazige beelden.
Omringd door haaien schrik ik als ik een rog veel te dichtbij zie passeren. Ik dacht dat het een haai was. Bovendien heeft mijn masker een “loep”-effect, ik denk dat de haaien en roggen veel dichterbij zijn dan ze in werkelijkheid zijn. Er is bijvoorbeeld een haai waarvan ik dacht dat hij heel dichtbij was, maar toen ik de video bekeek, was hij op 1 meter! Ik toon jullie het moment waarop ik schrok van de rog:
Stop 4: Koraaltuin
We worden op een andere plek afgezet, dicht bij het oude motu van het Sofitel. Het water moet 6-7 meter diep zijn. We hebben veel geluk, want als het regent, zijn we op de boot, maar als we gaan snorkelen, is het mooi weer. Hier vinden we een murene. Ze is heel lief, haar kop is lelijk zoals alle murenes en ze heeft altijd haar bek open, maar ze valt niemand aan. Zelfs niet als een paar onnozelaars duiken om haar een kus te geven (wat een idee!!!).
Hier raakt mijn batterij leeg en zit mijn microSD-kaart helemaal vol.
Het gepensioneerde koppel dat tegenover ons zit, koos voor een rondleiding van een halve dag. Ze verblijven in het Maitai-hotel (Booking-link), net naast Intercontinental Moana. Ze hebben een hut op het strand en lijken spijt te hebben van de nabijheid van het hotel bij de weg. Ik denk dat het geluid beter zou zijn als ze in een bungalow op palen zaten, of aan de landzijde (aan de andere kant van de weg, goedkoper), maar ik geef toe dat toen ze door de boot werden afgezet bij de pier van het hotel, op 3 meter van hun hut, dat wel heel chique was.
De rest van de groep wordt naar de privé-motu van het bureau gebracht, tussen het St-Regis hotel en het Westin hotel. Ik kleed me om om droog te worden. Het is de grootvader van de gidsen die deze motu heeft gekocht, toen het nog niet duur was. Ze hebben er een lagoonarium gebouwd om zieke schildpadden te verzorgen. Maar het liep niet goed af om verschillende redenen. Dus hebben ze het lagoonarium afgebroken en alleen de naam behouden. Het verhaal werd me verteld door het andere gepensioneerde koppel dat al 3 jaar geleden is geweest.
De lunch op de motu is superlekker. Het begint pijpenstelen te regenen. Gelukkig was dat niet het geval tijdens het snorkelen, anders hadden we niets gezien.
Echter, de volgende activiteiten (een kokosnoot openen, een pareo knopen, leren dansen) worden geleid door een oudere Polynesiër die geen tact heeft, te veel schuine grappen maakt, met wat body shaming, een paar racistische opmerkingen… Zo erg dat een toeriste in een zeer sexy bikini naast me gestrest was bij de gedachte dat ze een pareo voor iedereen om zou krijgen. Iedereen is super ongemakkelijk, maar niemand van ons heeft genoeg emotionele intelligentie om de situatie aan te pakken. Dit doet me denken aan de snorkeltours in Vietnam georganiseerd door mensen zonder subtiliteit, met schuine grappen en domme spelletjes. Kortom, ik raad het niet echt aan, behalve als je met hen alleen voor de halve dag snorkelen gaat.
Het enige positieve punt van de middag is de motu. Deze privé-motu is net zo mooi als de 5-sterrenhotels ernaast. Ik heb het alleen over het zand en de landschappen, niet over wat er op de motu staat ahahah. Het water is SCHITTEREND. We hebben zelfs een luipaardrog zien passeren.
Omdat we sinds vanmorgen langs de bungalows van alle 5-sterrenhotels zijn gevaren, kunnen we ongeveer de grootte van elke bungalow inschatten. Ik denk dat het prijsverschil te maken heeft met de ligging van de bungalow (ver in de lagune of niet), de grootte (er zijn dubbele bungalows), de grootte van het privézwembad (ja, je kunt een privézwembad direct voor je bungalow hebben, dat is zo cool).
Wat de service betreft, vinden degenen die de Malediven hebben bezocht de service attenter dan die van Frans-Polynesië (we hebben dat wel overal een beetje gezien). De stranden van de hotels zijn zo mooi omdat het zand rechtstreeks uit de lagune wordt gehaald.
Het is tijd om terug te gaan. De boot zet ons af bij het bureau, daarna worden we in twee pick-ups verdeeld om naar onze respectievelijke hotels en airbnb’s te gaan. Ik word links en rechts om video’s gevraagd, omdat ik de enige ben die filmt met zo’n lange selfiestick en een 360-camera. Ik zag een andere toerist met dezelfde camera, met een andere tour en toevallig was het ook een Aziaat 😀 We keken elkaar aan in de modus “ah, jij ook?”
Om de samenvatting van onze reis naar Bora Bora in video te bekijken, hier is de YouTube-link
De volgende dag nemen we vroeg in de ochtend de ferry naar Taha’a.
Deel 2: Praktische tips
High-Tech
Om onder water te filmen raad ik je sterk aan om met een 360-camera zoals de mijne te gaan, ik heb de X4 Air (link), maar je kunt de X6 nemen (link). Je moet verplicht de dive case nemen, anders zou de camera moeite hebben om de 360 in post-productie te reconstrueren. En je moet altijd het hoofdobject VOOR de lenzen houden, niet aan de zijkanten zoals ik. Hoe dan ook, met deze camera hoef je je geen zorgen meer te maken over wat je aan het filmen bent, kun je van het moment genieten en de camerahoek later in post-productie kiezen. Via mijn links, krijg je een extra cadeau afhankelijk van de gekozen camera (automatisch toegevoegd aan de winkelwagen).
Ik heb er zo’n spijt van dat ik mijn extra batterij en mijn vele micro SD-kaartenniet heb meegenomen. JB brengt me om 16u net naar het centrum om een micro SD-kaart te zoeken. We vinden er nergens een, de enige “high tech” winkel is al gesloten. Gelukkig verkopen ze me in de supermarkt Chin Lee een micro SD-kaart 64GB U1 voor 45€!!! 45€! Kom alsjeblieft met veel materiaal!
Budget
- Ferrypas onbeperkt (30 dagen) 24 000XPF per persoon + 10 000XPF/overtocht voor de scooter
- Airbnb: de onze heeft twee slaapkamers, voor 150€ per nacht, alleen contant te betalen (Booking-link). De airbnb is uitgerust met een keuken en een wasmachine, heel praktisch
- 53 700XPF voor 3 nachten
- Als je geen scooter/auto hebt, kies dan voor een hotel dicht bij het strand van Matira zoals Intercontinental Moana (link) of het Maitai (link)
- Excursie: Lagoonarium voor alleen de halve dagtour (9700XPF), of kies voor een ander bureau (vanaf 16000XPF/persoon)
- Wellnessaanbod Intercontinental Moana 22 300XPF/persoon
- Roulotte & boodschappen: ongeveer 2000XPF/persoon/maaltijd
De bezienswaardigheden en route van de Benedenwindse Eilanden zijn beschikbaar op deze kaart Google Maps
