Boekarest (Roemenië): een zeer verrotte/lelijke/oninteressante stad
Wie Roemenië zegt, zegt Transylvanië, Dracula en zo. Ik heb er altijd al van gedroomd om naar Roemenië te gaan, sinds ik de roman van Bram Stoker las 🙂 dus het is niet meer dan normaal dat we onze kleine rondreis door Centraal/Oost-Europa eindigen met Roemenië
Wegens een contract met een klant, die JB verplichtte 4 presentaties in Parijs te geven, kozen wij ervoor ons in Boekarest te vestigen, zodat wij de heen- en terugreis naar Parijs nog op dezelfde dag konden maken.
Achteraf gezien, denk ik dat het een slecht idee was. Deze stad is niet representatief voor het echte Roemenië. Maar door de centrale ligging konden we toch een weekend in de bergen doorbrengen en een weekend aan zee.
We kozen een appartement in het centrum van de oude stad. Wij denken dat alleen ons gebouw lelijk is, maar in feite zijn alle gebouwen in Boekarest lelijk. Ik las een artikel over het verband tussen de architectuur van de stad en het moreel van de inwoners. En ik kan bevestigen dat als we elke dag lelijke gebouwen zien, we daar niet blij van worden 🙂 het goede nieuws is dat onze airbnb onlangs is opgeknapt en eruit ziet als de IKEA catalogus. Het heeft zelfs een klein balkon met een kleine tafel en een grote boom ervoor. Het is zo fijn dat we in onze airbnb werken en niet eens proberen om naar de coworking space 400m verderop te gaan.
Het appartement ligt naast een prachtige orthodoxe kerk! En ik denk dat het de eerste keer is dat ik in een orthodoxe kerk ben. Het interieur is smal, donker, met een paar stoelen, het decor is nogal druk, maar over het algemeen is het heel erg mooi!
Er waren zelfs optredens voor de kerk. Maar een paar keer per week zingen en bidden ze met een luidspreker en ik word er ’s morgens wakker van.
Vlak ernaast staat een standbeeld van Vlad III de Spietser, de prins die de roman Dracula inspireerde. Het staat op de ruïnes van het voormalige keizerlijke hof.
Rondom zijn er veel restaurants, erg aantrekkelijk voor toeristen, erg duur. Maar ’s avonds is de buurt levendig en zelfs de plaatselijke bevolking komt er eten en uitgaan.
Twee blokken verderop is een winkelcentrum. Het is een gebouw uit het communistische tijdperk. De structuur is een beetje ouderwets, de winkels zijn bevroren in de tijd, de neonverlichting is niet erg stijlvol…
Maar gelukkig stuurde de eigenaresse van de airbnb ons haar lijst met de beste restaurants om te proberen, dus zo nu en dan zitten we in een te mooi ingericht restaurant (vrij duur gevuld met supergoed geklede CSP++++) – het is net Praag.
Bovendien hebben we ook nog een geweldige Indonesische massagesalon gezien. De eigenares is zo blij me te zien (er zijn niet veel Aziaten in Boekarest), ze vertelt me dat als ze naar me kijkt, ze het gevoel heeft “haar familie te zien” 😀 ohhh dat is zo schattig!
Boekarest heeft ook het voordeel dat het een treinknooppunt is – je kunt in een paar uur in Transsylvanië zijn – of ook in een paar uur de andere kant op, naar de Zwarte Zee.
Ik denk echt dat de charme van Boekarest het enorme Parlement is, dit enorme ding (2e grootste ter wereld, achter het Pentagon) gemaakt van marmer en versierd met kristallen kroonluchters. We bezochten slechts 1% van dit gebouw in 1 uur. De gordijnen alleen al wegen honderd kilo – IEDEREEN.
Hier gebruiken mensen Taxify, een Kroatische app, in plaats van Uber (zelfs Uber bestaat in Boekarest). De tarieven zijn lager en de chauffeurs krijgen een betere commissie. Het rijden hier is agressief. Soms zijn er geen veiligheidsgordels achterin (of doet de chauffeur ze niet eens om). Het verkeer is verschrikkelijk (maar niet zo erg als in Parijs). Gelukkig werkt het openbaar vervoer (metro, tram en bus) vrij goed. U kunt metrokaartjes kopen in de metrostations (per 2 of per 5), maar bus- en tramkaartjes moet u kopen bij de RATB-kantoren (die nooit ’s avonds of in het weekend open zijn). Er is zelfs een buslijn naar de luchthaven voor 2-3€.
Hier is het flirten een beetje te “straight to the point”. De mannen kijken te aandachtig naar de vrouwen. Ik voel me niet veilig als ik alleen rondloop. Roemenen hebben te veel een macho houding, kijken/draaien om te kijken/stoppen om te kijken naar alles wat beweegt, en komen te dichtbij – terwijl de rest van de stoep LEEG is! Ik voel me gedwongen om elke keer op te letten, zelfs op klaarlichte dag. Ik vroeg een Roemeense vriendin om raad, en zij bevestigde dat ze zo zijn. Zij zullen niet noodzakelijk fysiek lastigvallen, maar zij zullen niet aarzelen om een meisje te benaderen en haar telefoonnummer te vragen – zoals dit – of verbaal op straat lastig te vallen (zoals in Frankrijk). Eerlijk gezegd, op deze momenten, mis ik Polen GRAAAAVE!
Hoe dan ook, na enkele dagen geprobeerd te hebben een half fatsoenlijk artikel over Boekarest te schrijven, realiseerde ik me dat het gewoon een heel slechte stad is. Ga naar Transylvanië, ga naar de Zwarte Zee, maar blijf niet in Boekarest!