Onze verhuizing naar Tahiti (Frans-Polynesië): eerste indrukken
Wanneer ik ergens ga wonen, schrijf ik een artikel met ‘eerste indrukken’ en meestal zijn er geen ’tweede indrukken’ en gaan we meteen over naar de ‘balans’. Ik hoop dat dit keer niet het geval is en dat ik toch dingen te vertellen heb over Tahiti.
We zijn pas 10 dagen op Tahiti, maar het voelt alsof we er al een maand zijn. We hebben een Airbnb in het centrum van Papeete. Om jullie een idee te geven: Frans-Polynesië bestaat uit 118 eilanden (76 zijn bewoond) verspreid over een gebied dat even groot is als heel Europa. Het grootste eiland, waar ook de internationale luchthaven ligt, is Tahiti Nui. Tahiti Nui is verbonden met het schiereiland Tahiti Iti. Papeete is de hoofdstad van Tahiti; het is klein, zoals een Parijse wijk, maar wordt hier als een stad beschouwd. Vanuit een groot deel van het eiland kun je Moorea zien, dat op 30-45 minuten varen ligt. Moorea is een budgetvriendelijke versie van Bora Bora.
Dus we zijn nu in Papeete, in het centrum (de blauwe stip), op 5 minuten van de haven waar de grote cruiseschepen en de veerboten naar verschillende eilanden van Frans-Polynesië aanmeren. De cruiseschepen die hier stoppen, zijn vaak omloopschepen die USA – Australië doen, of wereldcruises. Sommige eilanden liggen zo ver weg dat je met het vliegtuig of watervliegtuig moet. Afhankelijk van de afstand en de aantrekkelijkheid van het eiland kan het vliegtuig heel klein of vrij groot zijn (Bora Bora bijvoorbeeld heeft middelgrote vliegtuigen).
Frans-Polynesië ligt echt aan de andere kant van de wereld, want we hebben 12 uur tijdsverschil met het vasteland van Frankrijk. Het is ver van alles. Ik denk dat Paaseiland een van de meest afgelegen plekken op aarde is (7 uur vliegen vanuit Santiago) zonder eilanden eromheen, maar Tahiti is ook behoorlijk geïsoleerd. Zelfs vanuit Nieuw-Zeeland moet je 6 uur vliegen. En van deur tot deur, vanaf de luchthaven van Parijs, deden we er 27 uur over om hier te komen. Kortom, wie in Tahiti aankomt, met de jetlag, de vermoeidheid… is een survivor en verdient het absoluut om een dutje te doen aan een lagune met de benen omhoog. Het is vermoeiend!
Voor we vertrokken, vroeg JB’s werkgever of hij mee wilde doen aan de teambuilding die in juni zou plaatsvinden (alles betaald, eten en onderdak inbegrepen) en hij zei “hell no!“. 27 uur x 2 alleen voor een week teambuilding, met twee jetlags om mee om te gaan, lijkt hem vermoeiend. Als de teambuilding over 6 maanden was geweest, met de voorraad salami om aan te vullen, waarom niet, maar Parijs – Papeete in april, dan Papeete – Parijs – teambuilding – Parijs – Papeete again in juni, dat is boven zijn krachten; dat geeft wel aan hoe ver ver ver weg het is. Toen onze vrienden hoorden over onze verhuizing, zeiden ze allemaal “ik kom jullie opzoeken” en toen ze op Google Flights keken, wilde vreemd genoeg niemand meer komen.
Trouwens, ik kan nog steeds niet wennen aan het tijdsverschil. Na verschillende ochtenden om 4 uur wakker te worden, ga ik nu om 21 uur naar bed en word ik om 5.30 uur wakker. Dat is toch 8,5 uur slaap, ruim voldoende. Ik ben niet bepaald geïnteresseerd in de hustle culture waarin je om 5 uur ’s ochtends opstaat; maar ik wil al lang vroeg naar bed en het ritme van de zon volgen. Want volgens de traditionele geneeskunde (gesteund door de Yi King), worden bepaalde organen gerepareerd tussen 22 en 23 uur, en als je altijd om 23 uur naar bed gaat, worden ze nooit gerepareerd. Idealiter sta je op met de zon en ga je iets na zonsondergang naar bed (wat betekent dat je minder slaapt in de zomer en meer in de winter). Als je de Chinese roman “De droom in de rode kamer” leest, zie je dat wanneer de heldin om 23 uur naar bed gaat vanwege haar ziekte, dat heel ernstig is; het betekent dat ze een slechte nacht heeft gehad. Kortom, om 5.30 uur opstaan is handig voor mij, want ik ga naar de markt van Papeete om eten te kopen voor die dag, en als ik bijvoorbeeld om 9 uur ga, is er niets meer. Ik ga tussen 7 en 8 uur; iets vroeger als ik verse vis wil kopen. Om 12 uur zijn er kraampjes die bereide maaltijden verkopen, maar binnen 5 minuten kan het eten op zijn.
Op zondag is de markt veel levendiger; er is een straat ernaast die voetgangerszone wordt en ze verkopen bereide maaltijden, voornamelijk Aziatisch. Er zijn enkele Polynesische gerechten, maar allemaal in kokosmelk: groenten, fruit in kokosmelk; en allerlei soorten tonijntartaar. Hier is het vlees niet van goede kwaliteit en de vis is vers en wild! Tonijn is zo goedkoop! We hebben roodbaars en witte tonijn; persoonlijk vind ik rode tonijn smaakvoller en geef ik er de voorkeur aan voor sashimi of tartaar. Het enige dat ik mis, is een Japans sashimi-mes. De visserij wordt beheerd door grote bedrijven, waaronder Vini Vini, dat de hele waardeketen beheert tot het twee restaurants in Papeete heeft. Alleen op de kleine eilanden gaan onafhankelijke kleine vissers 1-2 tonijnen vangen die ze meteen doorverkopen aan luxe hotels. Tonijn is een heel erg grote vis. Voor 8 euro (1000 frank) hebben we wel 400-500 gram. Het is zo enorm dat JB me zegt om minder te kopen, en maar de helft te nemen omdat we het met z’n tweeën niet opkrijgen.
Maar groenten en fruit, zelfs als ze hier vandaan komen, kosten 2 keer zoveel als in Frankrijk. Voor 4 euro heb ik het equivalent van 2 grote tomaten. Het vlees komt uit Nieuw-Zeeland, het varkensvlees is lokaal, en zelfs als het rundvlees uitstekend is (angus beef), ik at zo lekker in Rijsel dat ik hier maar moeilijk kan settelen met de kwaliteit die hier te koop is. In Rijsel, bij mijn slager, had ik toegang tot gerijpt AOP-vlees, boerenkip, varkensvlees dat niet biologisch was maar van goede kwaliteit. Hier is het vlees van matige kwaliteit, zoals wat je bij Carrefour, Auchan vindt… ik heb bij een mevrouw op de markt boerenkip gereserveerd en ze stuurde me een sms om te zeggen dat “de kerel de kippen niet heeft geslacht”. Ik weet niet over welke kerel ze het heeft, maar ja, het lijkt ingewikkeld te zijn, zelfs om een kip te reserveren. Het is nu een week geleden en er is nog geen boerenkip geslacht. De officiële bronnen spreken over prijzen van +31% vergeleken met het vasteland, maar de prijzen die ik voel zijn eerder +50% voor een slechtere kwaliteit (behalve groenten en fruit, die zijn uitstekend). Het is net als met de temperatuur: het is maar 25 graden, maar het voelt als 40 (ook voor mij) omdat ik te lang in Rijsel heb doorgebracht.
Als u zich binnenkort in Tahiti vestigt, kunt u de prijzen van de verschillende supermarkten/hypermarkten hier (+200 gangbare producten).
Markt van Papeete:
Restaurants & Supermarkten:
Ik ben teruggevallen en heb weer bubble tea gegeten, want de Polynesiërs zijn er dol op. Hier is de “medium” versie gelijk aan een “large” in Frankrijk en de “large” versie is 1 liter!! Als je de Polynesiërs ziet, ben je niet verbaasd, ze zijn massief en hebben waarschijnlijk veel eten nodig, vandaar de XXL-formaten. Maar ik hoop te verminderen tot 0.
In ieder geval, als ik de lelijke en dure kleding hier zie, ben ik blij dat ik zoveel mogelijk spullen heb meegenomen. De kleine rijstkoker die ik heb meegenomen is een uitstekende keuze, want we gebruiken hem elke dag en hier zijn er ook niet 36.000 opties voor rijstkokers. Ik heb wat worstjes gekocht bij mijn kaasboer in Rijsel in de koffer kunnen stoppen, want ik weet dat dat hetgene is wat ik het meest zal missen. Hier zijn ook Carrefour en Auchan, maar het is niet hetzelfde.
Tahiti is het grootste eiland en hier lossen de vliegtuigen en boten de goederen, maar je hoeft alleen maar naar Moorea aan de overkant te gaan om de prijzen nog hoger te zien stijgen. Het is een echt probleem voor de Polynesiërs want het leven is te duur vergeleken met de salarissen, ook al is de btw lager (16%) en is er geen inkomstenbelasting. Als je niet in het toerisme werkt of ambtenaar bent, zijn de salarissen lager dan op het vasteland, terwijl de uitgaven duurder zijn dan in Parijs. Geïmporteerde producten zijn bijna het dubbele (bijv. een pocketboek dat in Frankrijk 8,5€ kost, is hier 16€). Maar er zijn “rode” producten, de PPN (Primaire Noodzakelijke Producten), de overheid betaalt een deel van de transportkosten en legt een zeer lage marge op aan supermarkten, dus dat helpt een beetje. En als je pure diensten hebt, omdat de arbeid niet zo duur is, is het veel goedkoper dan in Frankrijk, bijvoorbeeld ik heb alle spa’s afgegaan en telkens zijn de prijzen tussen -10% en -20% vergeleken met Rijsel.
Kortom, we verliezen koopkracht en keuze maar dat wisten we voordat we kwamen. Het is een van de redenen waarom ik in het begin niet zo gemotiveerd was om te komen, maar toen de leefomstandigheden in Rijsel slechter waren geworden, koos ik ervoor om koopkracht te verliezen in plaats van de sombere sfeer in Europa te verdragen. Nu is mijn oplossing om te leren om visgerechten te koken. Er zijn vissen die heel kleurrijk zijn (te mooi om op te eten volgens mij), maar ik ga het proberen. Mijn groenteboer in Rijsel heeft me uitgelegd dat er grofweg twee soorten vis zijn: witte en rode. Dus ik hoef alleen maar de recepten van Marmiton toe te passen door ze in de categorieën witte of rode vis te plaatsen.
Ik vertel je in detail over de prijzen en de koopkracht, omdat mensen zich niet realiseren en denken dat we in Azië zijn. Naaannn. Bedenk dat dit een honeymoonbestemming is, dus de prijzen matchen het type toeristen dat ze ontvangen.
De files beginnen hier rond 6:15-6:30. De Polynesiërs staan vroeg op, beginnen vroeg en eindigen de dag rond 16:00. Dus met de werktijden van JB: 9:00-18:00, kunnen we theoretisch geen vrienden hebben omdat alle sociale activiteiten vroeg stoppen. Waarom heeft JB andere werktijden dan de Polynesiërs? Omdat zijn werkgever 24/7 service wil. Wanneer de dag eindigt in Frankrijk, gaan de Canadese teams door met werken, en dan het Polynesische team, zo is er met de verschillende tijdzones 24/24 bescherming tegen cyberaanvallen. Dat JB om 18:00 stopt, komt overeen met 6 uur ’s ochtends in Frankrijk en dat is perfect voor de vroege teams in Frankrijk om het stokje over te nemen. 4 uur ’s ochtends (dus 16:00 in Polynesië) zou te vroeg zijn. Dus deze werktijden storen ons niet, want zelfs in Frankrijk zijn we niet het type om door de weeks met vrienden rond te hangen; maar voor iemand die graag veel uitgaat, is dit misschien niet de ideale baan. Een van de collega’s van JB is Polynesisch, dus veel info in dit artikel komt van hem (bedankt!).
Trouwens, dat JB naar Polynesië is overgeplaatst is geen toeval. JB kreeg twee vacatures toen hij zich omscholing tot cyberbeveiliging, maar hij koos voor zijn huidige werkgever omdat er mogelijkheden waren voor overplaatsing naar Canada en Polynesië. En de werkgever wist al tijdens het sollicitatiegesprek dat hij een overplaatsing op het oog had. We wisten niet of het zou lukken of wanneer hij in aanmerking zou komen, voor welk kantoor, maar jullie kennen ons inmiddels, we hebben de neiging om op lange termijn te denken en de kansen te grijpen die zich voordoen. Het moeilijkste is om te weten wat je wilt.
Wat betreft huisvesting: momenteel zitten we in een Airbnb in het centrum, zodat JB naar de coworking kan die door zijn werkgever wordt betaald (8 minuten lopen). We probeerden boodschappen te doen op 15 minuten lopen van ons huis in de zon, 25 graden (want de markt verkoopt alleen verse producten, maar geen sauzen of rijst) en we kwamen tot de conclusie dat we absoluut een scooter wilden! Bovendien is de haven ernaast niet zwembaar, jammer om op Tahiti te zijn en toch niet naar het strand te kunnen. Over 3 weken verhuizen we naar een andere “stad” op Tahiti met toegang tot het strand en snorkelen (10 minuten lopen of 3 minuten met de scooter). En we kopen een kleine scooter om ons te verplaatsen. We kopen hem nu niet omdat onze huidige Airbnb geen beveiligde parkeerplaats heeft en onze verzekering ons niet beschermt tegen diefstal van de scooter. We huren scooters per minuut (Hello Scoot), het is net als een Vélib.
We hebben lang getwijfeld tussen het huren van een appartement en het betalen van Airbnbs, maar als je een appartement huurt voor minder dan een jaar, verlies je de borg (ongeveer 1500 euro) en daar komen nog de makelaarskosten, internetkosten, elektriciteit, verzekering bij… dus in een Airbnb blijven kost ons nauwelijks meer, maar we kunnen van “stad” wisselen zoals we willen. Voor de Airbnbs zitten we tussen 1600-2000 euro per maand voor een groot F2, voor huur zitten we tussen 1100-1500 (+ elektriciteit + internet + borg + …). Ze hebben allemaal een balkon of terras, dat lijkt hier de norm te zijn. Voorlopig willen we op Tahiti blijven – en in het weekend naar de andere eilanden gaan, want JB heeft een groot scherm en een goede internetverbinding nodig, wat op de kleine eilanden niet het geval is. De import van Starlink-antennes is verboden om lokale operators te beschermen, op Tahiti kun je glasvezel krijgen maar de meeste Airbnbs die we hebben bekeken gebruiken 5G-boxen. Dus de ontvangst verschilt per eiland.
Zo, ik vertel jullie over de dagelijkse details maar ik heb jullie nog niet verteld over de Polynesiërs. Ze zijn allemaal heel gespierd, heel gebruind, heel glimlachend met een hele mooie energie. Je voelt welwillendheid en ook puurheid bij hen. Als je leeft op het ritme van de natuur en wilde vis eet, is dat een ander vibrationeel niveau lol. Het zen-kantje voel je meteen bij aankomst. Zelfs bij de douane, bij de immigratie, wordt er naar ons geglimlacht. Iedereen is blij om met iedereen te praten, we tutoyeren elkaar. Wanneer JB een verzekering of een dienst belt, krijgt hij geen lokale server, maar een mens die hem tutoyeert en die welwillend is. Ik denk dat dat is wat er in Europa ontbreekt en hier voelen we ons veiliger en beschermd. Iedereen is heel licht gekleed, dus we kunnen ons kleden zoals we willen zonder zware blikken te krijgen. Het feit dat we aan de andere kant van de wereld zijn, snijdt ons ook af van angstopwekkend nieuws.
Er kunnen kleine misdaden zijn (kansdiefstal) maar nooit dingen van geesteszieken. Bijv. op Moorea was er een poging tot kinderontvoering, dat schudde heel Polynesië op, zette de sociale media in vuur en vlam, de Polynesische collega van JB was ontdaan, de ouders waren erg ongerust dat ze de kinderen niet meer alleen naar school konden laten gaan. Daarna hoorden we dat het kind alles had verzonnen. Uiteraard!
Het feit dat Polynesiërs zo massief zijn, is volgens geruchten verbonden met de ontdekking van de Polynesische eilanden. Om hier vanuit Zuidoost-Azië te roeien, moest je behoorlijk sterk zijn; degenen die overleefden hadden een geschikte genetica en gaven die door aan hun nakomelingen. Het is een beetje hetzelfde verhaal als met de Québécois. Om zoveel mogelijk mensen per boot naar Canada te krijgen, gaven ze de voorkeur aan mensen die, hoe zeg je dat… “verticaal benadeeld” waren (om een heel stomme uitdrukking van de woke) vandaar het kleine postuur van de huidige Québécois.
Het enige waar we hen op kunnen bekritiseren, is misschien het gebrek aan precisie/perfectionisme. Dat zie je in de kleine details en in de kwaliteit van de service, maar je kunt niet tegelijk zen en perfectionistisch zijn. Dat is niet compatibel 😀
Omdat ik super vroeg opsta, heb ik alle tijd die ik nodig heb om me aan mijn artistieke en literaire activiteiten te wijden. Bijv. ik ben al klaar met de correctie van de vertaling van een boek van het Chinees naar het Vietnamees, een project waar ik al maanden mee bezig ben. Ik denk dat dit de ideale omgeving voor me is, ik ben heel erg blij. Mijn belangrijkste doelen zijn (1) mijn handigheid werken en (2) mijn intuïtie werken. En als we van Airbnb veranderen, zal het nog idealer zijn omdat we dan gemotoriseerd zijn en ik elke dag naar het strand kan lopen.
Hiermee laat ik jullie achter met een kleine video van het Intercontinental Tahiti hotel, het grootste hotel van heel Polynesië. We hebben een dagpas genomen om te lunchen in het restaurant (met een chef met twee sterren) en te ontspannen aan het zwembad (zie ons uitgebreidere artikel), maar het is grappig om te bedenken dat we toegang hebben tot paradijselijke stranden en het gevoel hebben dat we elke week op vakantie zijn. Dat we in één dag naar Moorea en terug kunnen, in een opwelling een weekend naar Bora Bora kunnen. Dat doet echt goed.
