Parijs [Februari 2025] : Lafayette Saltiel Drapiers & Restaurant Pavyllon door Yannick Alléno

Anderhalve maand na onze verhuizing naar Rijsel denk ik dat het tijd is voor een snelle trip naar Parijs. Ik heb overal pijn en mijn favoriete masseuse is in Parijs (ik noem haar “genezers” omdat ze magische handen heeft). Daarnaast moet ik vlieseline kopen voor mijn naaiprojecten, maar het aanbod in Rijsel is niet volledig. JB vertelt me dat hij nog de Fine Dining-aanbieding van American Express heeft (100 euro tegoed bij een selectie restaurants), die ik in Parijs kan gebruiken. Afspraken gemaakt, vertrek ik vrij vroeg in de ochtend en neem de TGV. Iets meer dan een uur later kom ik aan op Gare du Nord.

Lafayette Saltiel Drapiers

Eerder heb ik een afspraak gemaakt met @tymsla.paris, we volgen elkaar al een tijdje op Instagram. Ze is leerbewerkster, maar ik ontdek dat ze ook naait en de stoffenwinkel kent waar ik naartoe wil. We gaan samen naar Lafayette Saltiel Drapiers en gelukkig is zij erbij, want zonder haar zou ik volledig verdwaald zijn.

We worden ontvangen door Simon die dezelfde online naaicursus voor maatkleding volgt als ik dus hij weet precies waar ik het over heb. Alleen al voor een vest en een broek doen we 1,5 uur over het kopen van alle benodigdheden.

Daarna vraag ik om de cashmere stalen aan te mogen raken. Ik weet dat Geoffrey B. Small zei dat de cashmere van Piacenza de beste ter wereld was. En ik wil voelen waarom. Simon haalt stalen van Piacenza tevoorschijn, maar ook van andere Engelse en Italiaanse wevers. Het gevoel is GODDELIJK!!! Die van Piacenza overtreft alle andere. Naast Piacenza lijken de anderen gewone wol uit 1990. Ik vraag de prijs: 600 euro per meter (het hangt van de stof af). Au.

Simon laat me ook andere stalen van Zegna zien, het is “gewoon” superfijne merinowol gemengd met cashmere en zijde, maar het voelt ook erg luxueus aan en het kost evenveel als de 100% cashmere.

Iets verderop liggen twee stalen: vicuña (waarschijnlijk de duurste stof ter wereld) – daar heb ik het vaak over op deze blog, voor mij is het het ultieme doel – en wat super super superfijne merinowol. Dat is de zachtste vezel die ik ooit heb gevoeld, ik wil erin slapen, het lijkt wel een wolk. Wat een voorrecht om ze te mogen aanraken, zelfs het staal van vicuña kost 250 euro (want de stof kost 2000 euro per meter haha).

Bij Lafayette Saltiel Drapiers heb ik twee zeldzame pareltjes gevonden: een riemverhoger en garen om milanese knoopsgaten te maken (het knoopsgat op de revers van het jasje). Erg zeldzaam, want de fabrikant van dat garen is gestopt.

Ik volg Geoffrey B. Small en koop ook parelmoeren knopen voor overhemden en hoornen knopen voor het vest en de broek. Hij zegt dat knopen heel belangrijk zijn, maar mensen negeren dat. Knopen van natuurlijk materiaal zijn een luxe die confectiekleding zich niet meer permitteert.

Pavyllon door Yannick Alléno

Dankzij de Fine Dining-aanbieding van American Express kan ik lunchen in tal van sterrenrestaurants. De eerste die ik had gekozen, annuleerde de dag ervoor vanwege een medische noodsituatie van de chef; ik moest snel een reservering maken bij Pavyllon door Yannick Alléno, een restaurant met een Michelinster, vlak achter het Petit Palais.

’s Ochtends belt een medewerkster om te vragen waar ik wil zitten: aan tafel of aan het blad. Ik had voor het blad moeten kiezen, want dan zie je de open keuken. Maar jammer dan, vanaf mijn tafel zie ik ook een deel van de actie.

Het is zeldzaam dat ik sterrenrestaurants lekker vind, maar deze is een uitzondering. Het is minder creatief dan de andere, maar het doet wat het moet doen: heerlijke gerechten serveren, met verse ingrediënten, zonder dat je uitgehongerd raakt. Zoals een klant aan de tafel naast ons zei: “zelfs de boter is lekker”.

Ik denk echter dat mensen die minder zout eten dan ik, zullen vinden dat ze flink overdrijven met het zout; maar voor mij was alles heerlijk. De service is onberispelijk en de locatie is prachtig.

Ter info: ik heb gekozen voor het menu Champs-Elysées van 135 euro, waarvan 100 euro terugbetaald door American Express Platinum. Er is veel foie gras, ik vind het heerlijk!

Het doet me zo veel plezier om mijn favoriete brug ter wereld weer te zien: de Pont Alexandre III, vlak voor de Invalides. Het is echter tijd om de metro te nemen en naar de kluis te gaan om wat spullen op te halen. En dan volg ik met een lange massage in het 13e arrondissement bij mijn favoriete genezeres (ik heb het gevoel dat ik zweef daarna); en eindig met een warme chocolademelk in het gezelschap van mijn vriendin M. Ik had graag nog twee winkelstops willen toevoegen, maar uiteindelijk had ik niet genoeg tijd.

Een uur later met de trein ben ik in Rijsel, met de armen vol aankopen. Ik heb geen minuut verspild in Parijs en was zeer verrast dat Parijs leger was dan normaal (misschien omdat mensen op vrijdag thuiswerken).