Istanbul (Turkije) in 2024: de Grand Bazaar & de wijk Tiphane
Novotel Bosphorus
Na een paar dagen aan de kant van de “Blauwe Moskee”steken we de brug over en brengen we een paar dagen door in de wijk Tiphane, die we goed kennen omdat we telkens wanneer we naar Istanbul gaan een Airbnb huren op maximaal 15 minuten van deze wijk. Omdat we deze keer maar een paar dagen blijven, reserveert JB het Novotel Bosphorus voor ons (Booking-link). Ten eerste omdat we Accor-miles hebben, maar ook omdat JB altijd Gold is en we mogelijk een upgrade kunnen krijgen, en omdat het hotel een heel mooie spa heeft. We twijfelden tussen Novotel en Marriott (JB heeft nog steeds zijn Miles met American Express), maar Marriott is twee keer zo duur.
We willen de route Blauwe Moskee – Novotel per Uber afleggen, maar geen enkele chauffeur accepteert de rit omdat het de moeite niet waard is, de rit duurt amper 15 minuten, ze willen er niet aan. We slepen onze koffers naar de dichtstbijzijnde tram. Gelukkig is het aan deze kant redelijk vlak, niet zoals de wijk Galata bijvoorbeeld. Om 11 uur op een maandag is er minder volk, we storen niemand met onze koffers, mooi meegenomen!
Dankzij de Gold-status krijgen we meteen de kamer (early check-in) en worden we een categorie hoger geüpgraded met uitzicht op de Galatatoren. Daar komen de gebruikelijke voordelen bij: gratis dessert op de kamer, twee welkomstdrankjes en late check-out op aanvraag.
We bezoeken meteen de spa van het hotel: de heren-/damesgedeelten zijn gescheiden. Elk deel is uitgerust met een sauna en een stoombad. Daarna is het zwembad gemengd. De Turkse hamam is zeer mooi, maar je moet ervoor betalen. Hij kan geprivatiseerd worden zodra je een “Turkse hamam” reserveert, ongeacht het aantal personen. Er is een VIP-ruimte voor wie kiest voor VIP-behandelingen (vanaf 200 euro), met ook een super schattige kleine VIP-Turkse hamam.
Ik ben bling bling, maar niet in die mate. Mijn favoriete Turkse hamam, ook volledig in marmer, is op 3 minuten hiervandaan, dus ik ga daar liever heen dan die van het hotel te reserveren.
Het restaurant Archer op de begane grond is praktisch en goed. Het restaurant op het dak staat in de Michelingids, we hebben het nog nooit getest. JB heeft het ontbijt getest en is niet onder de indruk.
Ik dacht dat Novotel en Marriott aan de Bosporus lagen, maar er staat een gebouw tussen deze hotels en de zee, en alleen de hoogste verdiepingen hebben uitzicht op de oceaan vanuit hun raam.
Vervolgens gaan we naar de promenade en ontdekken we dat alleen het hotel The Peninsula een direct uitzicht op zee heeft en ze privatiseren zelfs een deel van de promenade. Uiteraard zijn we naar The Peninsula gegaan om te onderzoeken en foto’s te nemen 😀 Het is een hotel dat een minimumloon/nacht kost, dus logisch…
Het verblijf in Novotel is een soort verdiende “mini-vakantie”. Elke dag gaan we naar de spa en de sauna doet deugd, mijn huid is gladder, de bloedcirculatie is beter. Eerlijk, ik zou in een land willen wonen waar ik elke dag toegang heb tot zo’n sauna.
De straat ernaast zit vol met restaurants. Vroeger waren deze restaurants behoorlijk duur in vergelijking met andere lokale restaurants, maar ze konden de prijzen niet oneindig verhogen, ze moesten betaalbaar blijven omdat het cliënteel lokaal bleef. Zo zijn deze restaurants, ooit erg duur, betaalbaarder geworden dan die bij de Blauwe Moskee, en kun je er goed eten voor 13 euro per persoon (Spaanse prijzen, in plaats van Parijse prijzen).
Terwijl JB naar zijn favoriete tandarts gaat, trakteer ik mezelf op een Turkse hamam bij Kılıç Ali Paşa Hamam. Deze hamam is volledig in marmer en sinds ik hem ontdekt heb, heb ik geen zin om andere te ontdekken omdat de service hier me zeer bevalt.
Voor 61 euro (tarief voor terugkerende klanten zoals ik, 73 euro voor nieuwe klanten) krijg ik een scrub & wasbeurt & shampoo. Vóór de inflatie kostte dezelfde behandeling slechts 35 euro. De supermooie hamam bij Aya Sophia kost nu meer dan 100 euro, besef je dat!!! Dat is te duur. Na 5 jaar ontdek ik dat de hamam gratis thee aanbiedt aan het einde van de behandeling, maar dat wist ik nooit, dus na de Turkse hamam ging ik gewoon meteen naar huis ahaha.
JB gaat ook naar Kılıç Ali Paşa Hamam en daarna naar een veel lokaler goedkoop, waar hij zich kan laten scrubben en masseren voor minder dan 25 euro. Omdat we niet weten wanneer we terugkomen naar Istanbul, proberen we maximaal te genieten van de Turkse hamam, die heel anders is dan de Marokkaanse hamam.
Grand Bazaar
We motiveren onszelf om naar de Grand Bazaar te gaan. Ik probeer een handgemaakte zilveren ring te vinden voor mijn schoonbroer, maar het lukt me niet. Er zijn alleen industriële creaties, of oude ringen met gegraveerde talismannen.
Ik wil mezelf iets gunnen, maar ik weet niet precies wat.
Het is zo bij me opgekomen dat het goed voor me zou zijn om een zilveren beker te kopen. Eigenlijk was ik ziek in Sofia en dacht ik dat als ik een zilveren lepel had, ik sneller had kunnen genezen (volgens een Vietnamese methode die absoluut een zilveren lepel vereist). En wie lepel zegt, zegt beker, want alleen een lepel kopen daarvoor is de moeite niet waard, waarom geen beker die ook bij de lepel past? ahaha Zilver is altijd beschouwd als een genezingsmiddel in de traditionele Vietnamese geneeskunde. Een zilveren kom of beker zal zilverionen in mijn thee creëren, een manier van preventie voor de gezondheid (iedereen die een colloïdaal zilverkuur heeft gedaan, weet waar ik het over heb). Ik heb lange tijd op een veilingwebsite doorgebracht, voordat ik me realiseerde dat het zilver dat vóór 1925 in zilverwerk werd gebruikt, lood kon bevatten, dus giftig. Dat sterling zilver niet zo puur was (92,5% zilver) en het absorberen van koperionen (7,5%) was niet echt mijn doel. Zo kwam ik na lang zoeken tot de conclusie dat ik puur zilver nodig had (99,9%).
Ik typte “zilver” om winkels te vinden die zilver verkopen in de Grand Bazaar en ik zag vooral groothandelaren in zilveren sieraden. Pas in het gedeelte “Antiekwinkels” zag ik een winkel vol zilveren servies, nieuw!.
Ik informeer en er wordt me verteld dat het sterling zilver is (92,5%). De prijs wordt bepaald op basis van het gewicht en afhankelijk van de fabricagemethode (met de hand of machinaal) varieert de prijs per gewicht. Er wordt me een industrieel glas van sterling zilver (105g) aangeboden voor 250 euro, en een ander met de hand gemaakt voor 300 euro. Beide glazen zijn te eenvoudig. Eerlijk gezegd, als ik gemotiveerd was, had ik een min of meer vergelijkbaar glas kunnen maken met 2 soldeerwerkjes. Dus denk ik dat ik misschien een verfijnder, zuiverder, zwaarder glas verdien (ik mik op 250g-300g)… en het zal me minder kosten om het in Vietnam te kopen. Wordt vervolgd…
Bij de antiekwinkels vond ik echter een oud horloge. Mijn Tissot-horloge is dood omdat ik het heb meegenomen om te e-foilen. Ik ben altijd bang om op een bezeten object te stuiten bij antiekwinkels, dus ik koop dit soort producten altijd met veel voorzichtigheid. De verkoopster vertelt me dat het een gloednieuw horloge is uit de jaren 1960. Oef. Het is mechanisch, d.w.z. dat je het elke dag moet opwinden. Ik ben zo niet gewend om een mechanisch horloge te gebruiken (het is mijn eerste!) dat ik de volgende dag, wanneer het helemaal niet meer werkt, ontdekte dat ik het niet correct kon opwinden. Het feit dat je elke ochtend die mechanische handeling moet doen is zo archaïsch, maar ik vind het echt heel leuk… Het is als een moment dat je voor jezelf neemt om de tijd te appreciëren.
Er is nog een horloge dat ik enorm mooi vind, de secondewijzer heeft de vorm van een paard en wanneer het paard de wijzerplaat doorkruist, onthult het de handtekening van een voormalige Turkse president. Het was een horloge dat gemaakt was voor zijn politieke partij en ik vind het idee geweldig! Maar JB vindt het te goud, te bling bling, dus we hebben het niet gekocht.
Bij de juweliers zijn er enorm veel bling bling juwelen, maar. dat spreekt me niet zo aan omdat het slechts 14k goud is. Ik draag liever minimaal 18k, bij voorkeur 24k. Het is misschien mijn reflex als juwelier-in-opleiding. Hoe zuiverder het goud, hoe rekbaarder het is. Omdat ik niet erg sterke handen heb, laat ik het metaal me graag weinig weerstand bieden. Ik hou ook van het idee om mijn juwelen te kunnen smelten als ik er genoeg van heb en er andere te creëren. En dat is beter met 24k goud.
In ieder geval voel ik me als een vis in het water. Ik kijk graag naar de ontwerpen en vraag me af hoe ik het zou hebben gedaan als ik ze zelf moest maken, of die of die ring moeilijk te maken was; of die of die steen verhit is. En de Grand Bazaar is duidelijk gemaakt om te etaleren!
Er is een gedeelte dat ik erg leuk vind, dat van de bontjassen. Ik ben snel koud dus ik had een klein konijnenbontjasje (te dragen bij -2° in Parijs), dat ik helaas heb moeten verkopen. Ze hebben een zeer mooie collectie in de Grand Bazaar maar de verkopers lijken klanten te kort te komen, dus ik toon geen interesse, anders springen ze op me.
Er zijn enorm veel neptassen. En je kunt zien dat ze nep zijn, het is veel te slecht gemaakt. Ze hebben noch de juiste maat, noch het juiste leer, noch de juiste kleur… Ze zijn vrij verkrijgbaar, voor iedereen zichtbaar. Het is niet zoals in Dubai waar verkopers klanten discreet moeten aanspreken. In Istanbul zie je veel gesluierde vrouwen met een neppe Louis Vuitton, Dior, Gucci-sjaal… we weten waar die vandaan komt.
We beëindigen onze wandeling door naar de specerijenbazaar te gaan. Het is een klein gebouw dat goed gelegen is en altijd druk. Daar is me neppe saffraan verkocht. Ik wist niet hoe echte saffraan eruitzag, dus ik ben erin getrapt, maar nooit meer!
Als je eenmaal echte saffraan hebt gebruikt, denk ik dat je de echte alleen al aan de geur kunt herkennen, want de neppe heeft een ietwat onaangename geur, niet zo verfijnd als de echte. Sindsdien heb ik saffraan uit Iran en Marokko kunnen bemachtigen en ik vind de Iraanse langer en met een rodere kleur dan de Marokkaanse. We hebben zelfs saffraan uit Afghanistan kunnen kopen tijdens de wereldtentoonstelling in Dubai.
De dagen gaan te snel voorbij en het is al tijd om Istanbul te verlaten voor Athene. We zijn te bang dat we geen Uber vinden zoals de vorige keer en kiezen voor een privédienst die Istanbul – vliegveld doet. Het is toch 45 minuten rijden. Het tarief is 35 euro, maar voor 5 euro extra trakteren we onszelf op een ultra-ruime van.
JB laat ons wachten in een lounge op de luchthaven (IST), de slechtste van ons leven… waar bijna geen vrije plaats is, de borden zijn niet eens afgeruimd. Gelukkig was deze lounge inbegrepen bij onze Priority Pass, want sommigen hebben er $100 voor betaald!!! Kortom, ik raad het af.
