Digital Nomads: een week in Ninh Hoa (Vietnam)

In 2022, tijdens ons verblijf in Vietnam, besloten we ons te vestigen in Ninh Hoa, een vissersdorp op 1,5 uur van Nha Trang. Ik volgde al lang op Facebook een club van Vietnamese ondernemers en een van de leden van de club had een hotel dat bijzonder geschikt was voor digital nomads, met halfpension en uitzicht op de oceaan.

Het hotel stuurde een chauffeur om ons op te halen van de luchthaven van Nha Trang. Deze ligt dichter bij Cam Ranh dan bij Nha Trang en we deden er 2 uur over om in Ninh Hoa te komen. De vlucht was ongelooflijk, Nha Trang heeft veel meer bergen dan in mijn herinnering en ik kon Cam Ranh van bovenaf zien, het is echt een buitengewone en militair interessante plek.

Aangekomen waren we een beetje teleurgesteld over het gebrek aan professionaliteit van het team dat het hotel beheerde: de balkons waren niet beveiligd, de zalen niet netjes opgeruimd, onze werkruimte slecht schoongemaakt en de communicatie verliep niet soepel. Ze beschouwden zichzelf als de elite van het land, maar de eigenaar miste ervaring en finesse; ik denk dat hij enige tijd als General Manager in een hotel had moeten doorbrengen voordat hij zijn eigen hotel opende. Dit leert me ook om minder te luisteren naar mensen die elkaar op internet complimenten geven 🙂

Het strand was erg aangenaam, het water warm zoals ik het graag heb, maar zoals alle stranden in vissersdorpen in Vietnam, dreef er behoorlijk wat afval in het water. Bovendien was het het seizoen van de sargassum, die de bewoners verzamelden om door te verkopen (farmaceutische bedrijven kopen het op), dus ook al verzamelde iedereen het, er dreven er toch een paar in het water, en veel lagen te drogen op het zand. Er kwam een niet erg aangename geur vanaf. Maar het was minder onaangenaam dan de geur van sargassum in Mexico.

Er waren twee restaurants in het dorp, die alleen tot ’s middags open waren. Als je meer keuze wilde, moest je rond 6 uur ’s ochtends opstaan en ontbijten op de markt van het dorp. Hier waren ze niet gewend aan toeristen en deden ze geen enkele moeite om de recepten aan te passen. JB kreeg de echte Pho-recepten uit het Zuiden (met enorm veel suiker) en hij begreep EINDELIJK waarom ik hem altijd al zei dat de keuken uit het Zuiden niet gastronomisch was.

’s Avonds aten we in het hotel en het eten was beter (die uit het Noorden), maar de recepten waren te repetitief, dus ’s middags lunchte JB toch liever in het kleine restaurant met heel eenvoudige recepten, precies tegenover het hotel. Mijn moeder concludeerde na het zien van de foto’s dat we aten als armen en dat we hier niet genoeg energie zouden hebben om te leven. Eerlijk gezegd heb ik niet te klagen, want als ik had gekookt, hadden we nog armoediger gegeten hahaha. Eerlijk, ik voelde me goed in dit kleine dorp, maar JB miste duidelijk af en toe een pizza 😀

Om de situatie te verbeteren, vond ik twee trucs om niet te sterven van verveling (of honger):

1/ een scooter huren om naar de dichtstbijzijnde stad te gaan
2/ opties voor zeevruchten (garnalen, krabben) toevoegen die door het hotel werden aangeboden

Op de dag zelf werd er een motor bij ons afgeleverd en we waren maar wat blij dat we dit kleine vissersdorpje voor een paar uur konden verlaten. Op naar het strand en zijn bui buis!! Op 30 minuten met de motor. Ook al was het naburige dorpje heel klein, we hadden toch het gevoel dat we de beschaving terugvonden, want er was ‘junkfood’ verkrijgbaar en de winkels waren wijd open.

Op weg terug naar het kleine dorp kwamen we langs een grote fabriek (voor het maken van boten, denk ik, voor Hyundai) en het was het einde van de dag, waar de arbeiders in uniform naar de shuttles moesten lopen die hen terugbrachten naar hun dorpen. Dit schouwspel raakte ons echt; Frankrijk is de afgelopen decennia enorm gedesindustrialiseerd en je ziet niet meer duizenden arbeiders uit fabrieken komen zoals in de films van Charlie Chaplin. De arbeiders waren erg verrast om JB te zien en JB was verrast om hen te zien 😀 Echt, het was top. Daarnaast is er nog een fabriek, voor gas, en nog een, voor cement. Ze staan hier allemaal, omdat we in een stabiele zone zitten, met zeer weinig stormen, het water is diep en kan Panamax-schepen ontvangen.

Hier hebben zich ook twee andere startups van dezelfde ondernemersclub gevestigd: de eerste om vissaus te maken volgens Japanse methoden. De tweede, een zeer grote boerderij, voor voedingsproducten (thee, zout, voedingssupplementen, enz.). Ik heb een paar van hun producten geprobeerd, het is best goed. Ze kunnen goed story-tellen en weten dealers te motiveren. Ik kan veel leren van hun verkoopmethoden.

Het was de gelukkigste dag in Ninh Hoa, en we zeiden tegen elkaar dat we zo’n motor konden huren of op tour konden gaan met ons hotel. ’s Avonds kreeg JB bovendien een groot bord garnalen…

Onaangename verrassing

Maar alles veranderde rond één uur ’s nachts toen JB me wakker maakte met de mededeling dat we naar het ziekenhuis moesten. Na al het vuil dat we de vorige dag hadden gegeten, dacht ik dat het aan het eten lag.

Ik wist niet eens hoe ik de eigenaar van het hotel wakker moest maken; ik had zijn nummer niet, want we communiceerden via apps, maar gelukkig kon ik hem bellen via Zalo. Hij had zijn telefoon ’s nachts niet uitgezet en een van zijn medewerkers bracht JB naar het ziekenhuis. Gelukkig was er altijd een auto beschikbaar in het hotel; stel je voor dat we het hele dorp wakker hadden moeten maken om een auto te vinden? Of op de ambulance hadden moeten wachten? We zaten op 30 minuten van de kliniek in het dorp en 1,5 uur van Nha Trang. JB werd eerst naar het dorp gebracht en daarna naar Nha Trang, naar twee verschillende ziekenhuizen. Hij moest uiteindelijk met spoed geopereerd worden in het Vietnamese ziekenhuis diezelfde middag, want het internationale ziekenhuis weigerde hem te opereren, met als excuus dat hun chirurg afwezig was (ja ja!). Uiteindelijk is alles goed gekomen, maar hij is zijn galblaas kwijtgeraakt en gedurende enkele maanden was ik mijn olifantengeheugen kwijt, omdat ik onder shock stond en te veel dingen op één dag moest regelen. Het voordeel was dat ik, omdat we wisten dat we in een afgelegen gebied zouden zijn, veel cash bij me had en ik op zijn minst niet bang hoefde te zijn dat ik geen geld zou hebben om het ziekenhuis te betalen (in Vietnam betaal je eerst, de zorg komt daarna). Kortom, het was een verschrikkelijke dag, maar aan het einde van de dag kwamen mijn ouders uit Hanoi (zij hadden ook moeite om een vliegtuig te vinden) en we bleven een maand in Nha Trang voor het herstel van JB. Na dit incident concludeerden we dat we altijd in de buurt van grote steden moesten blijven, voor het geval dat… en dat verblijven op een eiland afgesloten van de wereld of in een klein vissersdorpje een heel slecht idee kon zijn.

Dagtocht

De eigenaar en de medewerker van het hotel hebben de transfer van JB heel goed geregeld (en mijn instructies opgevolgd om onze spullen af te geven bij een hotel dat ik in Nha Trang had geboekt), dus om hen te bedanken, hebben mijn ouders contact met hen opgenomen voor een dagtocht (de tour die wij wilden doen, als JB niet naar het ziekenhuis had gemoeten). Het idee is om een goed verborgen waterval en Diep Son te bezoeken.

De waterval heeft drie niveaus en je moest fysiek gezond zijn om bij de laatste te komen, waar een klein geheime natuurlijk zwembad was.

Daarna gingen mijn ouders naar het hotel waar wij enkele dagen verbleven.

Ze zijn Diep Son gaan bezoeken. Je kon er niet zelf naartoe, omdat de attractie van de plek de zandbank was die twee eilanden verbindt. Vanwege het veranderende getij moest je het exacte tijdstip weten en dus mensen hebben die je kon bellen om te vragen. Met een agentschap gaan was een betere optie.

Het lot was ons niet gunstig gezind: tijdens het bezoek begon het pijpenstelen te regenen en het kleine bootje dat mijn ouders naar het eiland had gebracht, kon onder zulke omstandigheden niet vertrekken. De golven waren te hoog en het regende veel te hard. Gelukkig had het kleine restaurant op het eiland poncho’s voor iedereen tegen de regen. Vervolgens bood een familie die op dat moment ook het eiland bezocht, met een veel grotere boot, aan om mijn ouders mee terug te nemen. Ze drongen erg aan, want meer mensen = ook meer stabiliteit. Aan de telefoon was de baas bezig met het contacteren van lokale mensen voor onderdak voor de gids en mijn ouders voor een nacht. Maar gelukkig wist de grote boot iedereen veilig terug te brengen. De gids bracht mijn ouders daarna veilig naar Nha Trang.

De baas stuurde me een klein berichtje terwijl ik rustig in Nha Trang was en ik wist niets van de storm, of mijn ouders waren teruggekomen, want hij kon de gids niet bereiken. Ik had nog geen tijd om me zorgen te maken of mijn ouders kwamen de deur van ons appartement in Nha Trang binnen. Wat een avontuur!