Stemmingsnotitie: Uruguay, bedwantsen, jeugdherbergen
Als ik minder vaak post dan vroeger, is dat omdat ik geen inspiratie heb en omdat ik me hier eerlijk gezegd niet zo goed voel..
Gezien de hoge kosten van levensonderhoud in Uruguay (sowieso in de zomer), moeten we kiezen voor slaapzalen in jeugdherbergen (15€/persoon). Gewoonlijk trekken jeugdherbergen in Zuid-Amerika frequente reizigers aan, die in 4-6 maanden rondreizen in Zuid-Amerika. Ze zijn onafhankelijk, slim, grappig en weten hoe ze zich in een gemeenschap moeten gedragen
Hier in Uruguay zitten we met jonge Argentijnen/Brazilianen die een paar dagen in “vakantie-ontspanning-fiësta” komen. Het is niet dezelfde sfeer of hetzelfde niveau van onderwijs. Het is niet ongewoon dat ze tot 2 uur ’s nachts zitten te roken en dan de kamer binnenkomen en het licht aandoen om hun gesprek hardop af te maken..
Vermoeid door ons reisritme, kiezen we onze accomodaties ook met minder waakzaamheid. Na 2 nachten in een privé kamer in een hostel dat we goed vinden in Colonia del Sacramento, besluiten we om nog 2 nachten te blijven maar dan in een slaapzaal om wat geld uit te sparen. De eerste nacht, zit ik onder de muggenbeten. Nou, waarom niet, maar de 2e nacht komen er andere beten terwijl er geen mug in de kamer met airconditioning is (ik heb ze allemaal gedood). De volgende dag zijn de beten gezwollen. Ik ging naar het ziekenhuis waar men mij vertelde dat ik allergisch was voor beten, maar ik wist niet met welke beten ik te maken had (muggen of bedwantsen?). Mijn beten lijken veel op muggenbeten, maar ze zitten te dicht op elkaar om door muggen veroorzaakt te worden. Kortom, de dokter neemt geen beslissing, ondanks de 5 minuten consult en de 50€ die hij net geïnd heeft (neem een reisverzekering, vrienden, het is de 4de keer dat we een dokter raadplegen sinds onze wereldreis)
Opmerking: het enige goede aan dit verhaal is dat op weg naar het ziekenhuis een wilde maar schattige hond ons vrijwillig volgde naar het ziekenhuis. Hij wachtte ons op voor het ziekenhuis en begeleidde ons naar het hostel. Het leek alsof hij wilde worden uitgelaten, om te doen alsof hij eigenaars had..
We doen een kleine Google-zoekopdracht met de naam van het hostel + bed bugs en komen de reviews uit 2015 tegen waarin gesproken wordt over “bed bugs” in dit hostel. Dit is onze fout, we hadden Google moeten raadplegen alvorens te boeken. Het ergste is dat ik de bedden voor en na gecontroleerd heb, ik kan die vlooien nog steeds niet vinden
Uit voorzorg wordt al onze kleding zorgvuldig gewassen en in de machine gedroogd
We verlaten Uruguay heel snel om naar Buenos Aires te gaan (slechts 1 uur met de boot), met mijn gezwollen armen en benen. Weer een jeugdherberg, maar deze keer met een eigen kamer. Twee dagen lang kan ik niets meer zien dan de muren van het hostel. Mijn armen en benen zijn nog steeds gezwollen, ik kan zelfs mijn trouwring niet meer dragen omdat mijn vinger twee keer zo groot is geworden. Het doet vreselijk pijn. De medicijnen die de dokter me gaf hielpen maar een beetje. Daarbij komt nog de angst om vlooien mee te nemen in onze bagage, en de angst om zika of knokkelkoorts op te lopen zonder het te weten
Terwijl ik crème smeer om de jeuk te verlichten, heb ik het slechte idee om de beten te tellen (dit is ook om te weten of er andere verschijnen of dat het aantal stabiel blijft). Meer dan twintig! Ik barstte in tranen uit, de pijn maakt me kapot, ik kan er niet meer tegen!
Wat doe ik hier in godsnaam, wekenlang stront eten? (pasta, hamburgers, pizza’s… het is alles wat er is) rondhangen met eikels? en vuil worden?
re-larmes, bouhouhouu…
Omdat mijn tranenvoorraad beperkt is, stop ik op een gegeven moment met huilen. Mijn moeder zit ook op Facebook en vraagt elk uur naar me. Na een express detox met 1L citroenwater, komt de vraag “wat wil je eten?”. Buenos Aires is een grote stad, je kunt hier alles vinden (niet zoals in Uruguay waar je alleen de keuze hebt tussen alcoholazijn of ciderazijn). JB is een schat en brengt me pistachenoten (erg duur hier), een worstje en een bibimbap (de arme man heeft 45 minuten in de metro moeten rondrijden om wat te kopen). Het maakt me weer aan het lachen
Mam’s “detox express” recept werkt goed, ik heb twee zeer goede nachten doorgebracht zonder als een gek te krabben, mijn arm is terug naar zijn oorspronkelijke grootte. De derde dag waag ik me zelfs in China Town om van alles te kopen om te eten en te koken, om mezelf een plezier te doen. Het feit dat Buenos Aires zoveel op Parijs lijkt, is echt goed voor mij. Morgen gaan we ook naar een Frans restaurant met Argentijnse rundertartaar. Tartaar + Argentijns rundvlees, ahhhhh, de perfecte combo!