De strips en graphic novels die ik in 2023 las: Kerstcadeau-ideeën
Hier zijn enkele recensies van de strips of graphic novels die ik in 2023 las. Ik hoop dat het jullie ideeën geeft voor kerstcadeaus.
Boekverfilmingen
Het geheime leven van bomen : De auteur legt uit hoe bomen communiceren, hoe ze voor hun nageslacht zorgen en hoe we beter op hun behoeften kunnen inspelen. Het is een strip met enorm veel tekst, die de belangrijkste ideeën van het boek goed naar voren brengt. Ik had echter nogal wat vragen over sommige details, dus moest ik het boek (tekst) lezen om het beter te begrijpen. Wat ik leuk vind aan deze strip, is dat het niet zomaar een illustratie van het boek is, maar het boek aanvult met extra details over de auteur na het succes van zijn boek en de veranderingen die hij wereldwijd heeft doorgevoerd in het bosbeheer. De tekeningen zijn aangenaam, er zijn verschillende dubbele pagina’s, heel mooi. Kinderen zullen het ook erg leuk vinden.
De naam van de roos : Deze strip kun je niet missen. Het is de bewerking van de roman van Umberto Eco. Het is een roman die zich goed leent voor stripbewerkingen omdat er visueel veel te tonen valt: de structuur van de bibliotheek en de verluchtingen. Dat alles met het talent van Manara. Wat wil je nog meer? Het lezen van de strip gaf me zin om de roman te lezen. Ik vind dat deze bewerking het boek eer aandoet omdat alle belangrijke details er getrouw in zijn opgenomen. Sommige feiten zijn vereenvoudigd om het verhaal voort te stuwen, maar dat stoort niet. Kortom, alles wat belangrijk is voor Umberto Eco (de geschiedenis van de Franse pausen, de lange beschrijvingen van de gevel van de kerk of de verluchtingen) is bewaard in deze bewerking. Ik kijk reikhalzend uit naar deel 2.
De pilaren van de aarde : Deze strip kun je niet missen. Er bestaan meerdere edities (de speciale Fnac-editie, normale editie, speciale zwart-wit editie, e-book). Ik heb de roman heel lang geleden gelezen, het is een van mijn favoriete romans. Hoewel het scenario onberispelijk is omdat het de roman goed volgt, betreuren we de kwaliteit van de tekeningen. De personages veranderen van gezicht van het ene paneel naar het andere, de kwaliteit van de panelen varieert. Dat geeft een onsamenhangende strip, die het leesplezier bederft. De tekeningen van de kathedraal van Kingsbridge (en ik vermoed ook de bouw van de kathedraal in de volgende delen) zijn echter bevredigend. In de bonus van de Fnac-editie lees je dat de kathedraal in 3D op de computer is nagebouwd om het tekenen ervan vanuit verschillende hoeken te vergemakkelijken. Er zijn 6 delen gepland, voorlopig lees ik de e-book, maar ik zal met plezier de integrale editie kopen.
Dune: The Graphic Novel : Voorlopig zijn alleen de eerste twee delen verschenen, het laatste verschijnt in juni 2024. Het is een trouwe bewerking van de roman. Te trouw, zelfs! Het scenario lijdt daardoor onder de zwakheden van de roman, namelijk bepaalde passages waarin de personages niet erg intelligent zijn. Ik hou ook niet van de tekeningen en de gebruikte kleuren. Voor mij is het een uitstekende manier om het verhaal snel te leren kennen (in afwachting van de filmrelease in de bioscoop), maar het is geen aangename leeservaring.
Dune: Huis Atreides Graphic Novel : Richt zich uitsluitend op de jonge Leto Atreides. Ik ken de roman niet, dus ik kan niet zeggen of het een trouwe bewerking is. In ieder geval zorgt het lezen van de drie delen ervoor dat je beter begrijpt hoe de Bene Gesserit altijd krijgen wat ze willen, en waarom de Harkonnens en Atreides elkaar zo haten. Net als bij Dune: The Graphic Novel hou ik niet zo van de tekeningen binnenin, maar ik ben dol op de covers! Ik hou ook van de alternatieve covers die achter in elke strip worden getoond.
Ravage: 3 delen : Wat gebeurt er wanneer het uur van de apocalyps slaat? Geweld! Ik heb de roman gelezen en ik haatte het omdat de held onsympathiek overkomt en de vrouwen volkomen nutteloos zijn. Het verhaal van de strip is licht aangepast om de personages minder dom te maken. Het einde is flink aangepast, ten goede. De periode waarin het verhaal zich afspeelt is enkele decennia teruggeschroefd zodat je je visueel beter kunt inleven in de apocalyptische wereld. Persoonlijk heb ik moeite met het verhaal van de roman, maar deze strip heeft zijn best gedaan. Ik denk dat dit het beste is wat je uit een slechte roman kunt halen, dus ik waardeer de inspanning.
Dierenboerderij : Ik heb twee bewerkingen gelezen en ik vind de Franse bewerking (van Patrice Le Sourd) trouwer aan de roman, met ‘schonere’ tekeningen en enkele zeer grappige panelen. Het is oorspronkelijk een vrij kort verhaal, dus de strips zijn ook kort.
Reis naar het middelpunt van de aarde : Van deze bewerking van de roman van Jules Verne is net het eerste deel verschenen. De keuze van de roman bevalt me omdat het meer bekendheid verdient. Het is echter een strip die te woke is om serieus genomen te worden. De personages zijn veranderd in hazen. Oké, waarom niet. Axel wordt Axelle. Oké, waarom niet. Maar waarom in dat geval het schoonmaakster-personage behouden? Waarom niet veranderen in een schoonmaker? Je moet tot het einde WOKE zijn! Ik hou echter wel van de tekeningen, ook al is het gebruikte palet vrij monotoon (ik had graag meer contrast gezien tussen de normale scènes en de ondergrondse scènes). Ik denk dat het enorm aantrekkelijk kan zijn voor kinderen (op voorwaarde dat je ze ook de originele versie te lezen geeft).
Sapiens : de stripboekbewerking wil didactisch zijn, door personages te introduceren die de geschiedenis van de wereld vertellen. Hoewel dit innovatieve proces in deel 1 aanspreekt, wordt het saai in deel 2 (de strips Cindy & Co zijn onleesbaar), en zelfs vulgair in deel 3 (een debiel televisiespel). Je merkt dat de illustratoren uitgeput raken, want er zijn hele pagina’s getekend die duidelijk dienen om wat vakjes te vullen (ze leren ons helemaal niets). Ik weet niet of ik volgend jaar deel 4 wil kopen.
Waterschapsheuvel: Ik heb de roman nooit gelezen, dus ik weet niet of deze bewerking trouw is. Het is een klassieker in Engelstalige landen. In ieder geval heb ik erg genoten van de tekeningen en het verhaal. Het gaat over konijnen die een andere plek moeten vinden om te leven. Er is sprake van revolutie, gevechten, maar ook van communicatie en empathie.
Op zoek naar de verloren tijd : Daar heb ik over gesproken hier uitvoerig, ik vind het zo geweldig dat ik de strips meerdere keren heb gelezen en nu de tekst aan het lezen ben (ik zit in deel 6, ja, het einde is bijna in zicht, pfff!)
Cats Galore: Stel je de beroemdste schilderijen en films ter wereld voor met katten. Het is om je dood te lachen. Je herhaalt ook je culturele kennis. Ik heb alleen deel 1 en zal binnenkort deel 2 aanschaffen. De kwaliteit van de druk is uitstekend.
Biografische/historische strips
Borgia : zeer teleurgesteld in deze stripreeks. De kleuren zijn verschrikkelijk, het scenario had beter uitgewerkt kunnen worden. Het blijft bij de stereotypen van de familie Borgia (seks, geweld, manipulatie) zonder de politieke en religieuze context verder te detailleren. De vrouwen in deze strip worden gereduceerd tot vlees. Zelfs Manara kon het scenario niet redden met zijn tekeningen.
Caravaggio: Wanneer Manara zelf het scenario voor zijn rekening neemt, gaat het veel beter. Het verhaal van Caravaggio wordt in slechts 2 delen zeer goed verteld. Ik moet toegeven dat ik niet geraakt werd door de schilderijen van Caravaggio die ik op Malta zag, maar dankzij deze strip begreep ik eindelijk zijn genialiteit.
Céleste: Chloé Cruchaudet is er met deze 2 strips in geslaagd om de relatie tussen Céleste Albaret, de manusje-van-alles van Proust, en haar meester en idool Marcel Proust visueel te vertellen. Ze baseert zich op verschillende boeken om haar strips te maken. De tekeningen zijn onberispelijk en prachtig, ondanks een te pastelkleurig palet dat soms onleesbaar is, maar ik hou erg van het ‘aquarel’-effect dat ze digitaal heeft weten te creëren. De inhoud is helaas vol onnauwkeurigheden en te ‘sprookjesachtig’. Ze lijkt Prousts leven niet voldoende te kennen, want de leugens van Céleste Albaret worden hier niet opgemerkt. Ze heeft zelfs de dood van Proust veranderd. Kortom, we hebben het over mensen die echt bestaan hebben, je kunt toch niet zomaar iemands dood veranderen zoals je wilt!!
Géostratégix: Ik heb erg genoten van deel 1 en heb net deel 2 gekocht. Zelfs JB, die verstand heeft van geopolitiek, vertelde me dat hij dingen heeft geleerd. Deel 2 verscheen een jaar na de oorlog in Oekraïne, dus ik ben benieuwd wat de auteur denkt over de spanningen in dat gebied. De tekeningen zijn eenvoudig, maar de kleuren veranderen per pagina, waardoor ze minder saai worden.
Het ongelooflijke verhaal van….: Ik ben dol op de collectie ‘Het ongelooflijke verhaal van…’ die in 200 pagina’s de geschiedenis van de geneeskunde, seks, enz. samenvat. Dit jaar heb ik 3 delen gekocht, maar ik heb er slechts één helemaal gelezen en de andere twee doorgebladerd. Ik ben geen fan van de tekenstijl, noch van de vulgaire en grove humor (soms vernederend voor vrouwen), maar ik hou van deze collectie omdat ik veel leer.
Het ongelooflijke verhaal van onsterfelijkheid stelde me een beetje teleur omdat ik meer informatie over alchemisten verwachtte. Uiteindelijk gaat het alleen over transhumanisme. Het was zo oninteressant dat ik alles al vergeten ben.
De andere twee: Griekse mythologie + Franse literatuur zijn door dezelfde auteur geschreven, het is interessant, maar er worden nog steeds schuine moppen gemaakt.
Graphic novel
Habibi: Het is volledig in zwart-wit. Deze graphic novel werd me aanbevolen door een verkoper bij de Fnac en ik haat hem voor die aanbeveling. Het is een artistiek werk (de Arabische kalligrafieën zijn ongelooflijk, de Bijbelse scènes, de magische vierkanten), maar ik voel me echt verdrietig en triest voor de personages. In deze roman lijden ze echt veel te veel. Lange tijd heeft deze roman me achtervolgd en ik durfde hem meer dan 10 jaar niet opnieuw te lezen.
Blanket: Van dezelfde auteur. Het verhaal is zeer aangrijpend en ik hou erg van de manier waarop het verteld is. Het is bijna autobiografisch, en dat is wat het wat ongemakkelijk maakt. Ook hier is het lijden van de personages zo groot dat je je na het lezen niet goed voelt. Ik denk dat het geschikt kan zijn voor tieners die lijden, omdat ze zich begrepen zullen voelen.
The Encyclopedia of Early Earth: A Novel (De encyclopedie van het vroege aard) : Ondanks de titel is dit geen wetenschappelijk boek over de echte aarde, maar over een denkbeeldige aarde. Isabel Greenberg slaagt erin haar eigen wereld te creëren, een wereld die wordt bestuurd door goden die ze zelf bedenkt. We volgen een man die op zoek is naar een stuk van zijn ziel aan het einde van de wereld. Hij reist als troubadour. De tekeningen zijn eenvoudig, maar de kleine kleuraccenten zijn effectief. Het verhaal is zeer interessant en vol spanning. Ik heb er erg van genoten.
De honderd nachten van Héro: Daarna publiceerde de auteur nog een boek dat meer uitlegt over de oorsprong van de goden in haar wereld. Het verhaal wordt plotseling te feministisch (alsof alle mannen varkens zijn) en de tekeningen zijn slechter geworden. De kleuren en lijnen zijn haastig gemaakt. Het is het tegenovergestelde van haar eerste roman. Er zitten echter wel enkele zeer interessante verhalen in deze graphic novel, maar hij kan niet tippen aan de eerste.
Ik hoop dat je deze lijst leuk vond. Als ik er voor het einde van het jaar nog andere lees, zal ik de lijst aanvullen.
