Nieuw Airbnb in Arue, Walvissen & Murene
Na onze twee weken vakantie in het paradijs, is het alweer tijd om terug te keren naar Tahiti. JB had nooit gedacht dat hij dit ooit zou zeggen, maar hij is “verdrietig om terug te keren naar Tahiti”. Terwijl Tahiti voor ons vroeger = het paradijs was. Na de kleine eilanden te hebben bezocht, begrijpen we beter waarom Polynesiërs Tahiti net zo verschrikkelijk vinden als Parijs (te veel mensen, te veel vervuiling, te veel lawaai). De ferrytocht is erg lang (vertrek om 9.30 uur, aankomst om 16.00 uur).
Nieuw Airbnb in Arue
Bovendien zitten we in een nieuw Airbnb op Tahiti, dus de volgende dag (zondag) moeten we de koffers ophalen die bij JB’s collega in Puna’auia zijn achtergelaten om ze naar Arue te brengen (ons nieuwe adres). Dat kost ons een ochtend. We ontdekken dat er al twee weken droogte heerst op Tahiti. Geen zorgen, zodra we terugkomen op Tahiti regent het een week lang pijpenstelen! Graag gedaan!
Het nieuwe Airbnb is precies zoals in mijn droom: bungalow – tuin – strand.
Onze bungalow ligt aan de weg, dus een beetje lawaaiig. Maar dat is niet erg hinderlijk als we alle ramen sluiten. De tuin komt uit op een stuk strand (koraalzijde van Plage Lafayette). Het is een zeer gevaarlijk strand met verborgen stromingen, maar ons “privéstrand” heeft koraal dat als bescherming dient, dus gelukkig is het niet gevaarlijk. Hoewel het zand zwart is, zijn de koralen en vissen toch redelijk goed te zien.
In de tuin is er zelfs een bungalow waar regelmatig yogalessen en massages worden gegeven.
Tijdens het boodschappen doen bij Carrefour komen we microSD-kaarten van 256GB tegen die ik al zocht sinds de mijne vol raakte tijdens het snorkelen. Tahiti is misschien het Parijs van de Polynesiërs, maar gelukkig vind je er producten die je nodig hebt tegen een acceptabele prijs (64GB U1 verkocht voor €45 op Bora Bora en hier 256GB U3 V30 voor €60!!!). Nauwelijks terug van boodschappen, stuurt onze verhuurder ons een bericht: “Er zijn walvissen” recht voor de tuin. Tegen de tijd dat we aankomen, zijn de walvissen al in de verte, maar met onze verrekijker en de boten die om hen heen varen, kunnen we ze lokaliseren. Ze verraden zich gemakkelijk door de waterstralen. We zien duidelijk de rugvin en dan de staart, en ze verdwijnen lange tijd. Dat betekent dat we ze regelmatig in de buurt zullen zien. We hebben een walvisexcursie geboekt voor volgende week, ik hoop dat we mooie foto’s voor jullie hebben.
Het snorkelen is helemaal niet slecht, JB zag er een kleine zwartpunthaai. Ik deel een korte video:
Arue ligt dichter bij Papeete, dus hoewel JB onbeperkt thuiswerkt, is het voor hem handiger om vanuit Arue naar kantoor te gaan. We zijn slechts 15 minuten met de scooter vs. 45 minuten voorheen. Dat stelt me ook in staat om naar de zondagsmarkten te gaan (die vroeg eindigen) zonder mijn slaap op te offeren.
Een onverwachte ontmoeting
Een oud-klasgenoot van de handelsschool zag mijn foto’s van Bora Bora en stelde voor om elkaar weer te zien. Hij dacht dat ik op vakantie was in Polynesië. Ik was dolblij te horen dat hij op Tahiti woonde, want ik vond hem altijd intelligent en met een andere manier van denken dan de meeste mensen. Mijn school trok dat soort mensen aan, een beetje neurodivergent, een beetje polymath, vaak het obsessieve type.
Hij vestigde zich een paar jaar geleden op Tahiti en is de allereerste persoon die ik ken “in levenden lijve” die echt FIRE is (Financial Independence, Retire Early). Zijn kinderen krijgen thuisonderwijs, omdat hij vindt dat het onderwijsniveau hier te laag is. Hoe dan ook, midden in de week konden we urenlang praten (over Claude Code, onder andere), ook met zijn vrouw, de kinderen naar het park brengen… allemaal in een ongelooflijke sereniteit. Het was echt fijn om dat moment met hen te delen, zonder het gevoel te hebben achter de tijd aan te moeten rennen.
Ik denk dat de grootste kostenpost voor kinderen uiteindelijk hun opleiding en opvang zijn. Als robots en AI in de toekomst in staat zijn om kinderen op een gepersonaliseerde manier te verzorgen, en zelfs efficiënter dan school, waardoor ze minder tijd aan studeren besteden maar meer informatie opnemen, en dus meer tijd hebben om te spelen – dan zouden onderwijsongelijkheden een andere vorm kunnen aannemen. Ze zouden niet langer alleen afhangen van de kwaliteit van de school waartoe het kind toegang heeft, maar van het vermogen van ouders om het beste uit AI voor hun kind te halen.
Moorea
Onze inter-eilandpassen zijn nog geldig, dus we gaan op en neer naar Moorea voor een dagpas bij Sofitel Moorea (12.000XPF/persoon). Als we langs de uitkijkpunt komen die uitkijkt op het Sofitel, merken we veel te veel auto’s en scooters en mensen die naar de linkerkant van het uitzichtpunt kijken (terwijl normaal het meest verrassende uitzicht aan de rechterkant is). We stoppen en ontdekken twee walvissen in de verte. Omdat we hoog zitten, zien we ze heel goed, hoewel de walvissen ver weg zijn. Jammer dat ik geen verrekijker bij me heb, ik heb weinig geslapen dus ik heb vanochtend mijn spullen niet goed voorbereid.
We gaan eerst langs de landbouwschool via de Ananasroute voor een ijsje. Het tiaré-ijs hier smaakt naar een echte tiaré-bloem, ik heb het gevoel dat ik een bloem eet, in tegenstelling tot andere ijsmerken. Ik geniet ervan.
Daarna gaan we naar het Sofitel. Het is de derde keer dat we hier komen, dus we kennen de plek uit ons hoofd. We lunchen meteen. De lucht is bewolkt, vandaar het gebrek aan licht op de foto’s.
Voordat we langs de bungalows en de pier lopen. De vorige keer waren ze in reparatie, dus we verkennen ze pas vandaag. We komen Amerikaanse toeristen tegen die superblij zijn met het hotel, de transparantie van het water en de verscheidenheid aan vissen.
Het is nu eb, het water is superkalm, in tegenstelling tot de vorige keren dat we hier kwamen. Vanaf de steigers van de bungalows kunnen we alle vissen zien. Snorkelen is dus niet meer nodig.
Ik ga toch het water in, want er zijn zeeanemonen niet ver van de steiger die me interesseren.
Ik breng er een hele tijd door tot JB me komt halen. Ik maak een rondje om hem de zeeanemonen te laten zien en hij wijst me een ENORME vis. Ik herken meteen een murene en omdat mijn voeten maar 20 cm van de vis verwijderd zijn, schrik ik en ga ik meteen weg. Murenen hebben altijd hun bek open om te ademen en we weten dat hun beet heel krachtig is. Mensen kunnen eraan sterven door de infectie. Deze is bijzonder mooi met vlekken op het lichaam (dat zie je niet op de foto want we filmen hem op 3 meter afstand ahaha). Ik zou zeggen dat hij zo groot is als een flinke zalm, wat heel eng is.
Ik laat jullie dat allemaal ontdekken in de video. De walvissen heb ik helaas niet kunnen filmen:
Ik begin nu bijna alle vissen te herkennen die we regelmatig zien tijdens het snorkelen. Bij het Sofitel heb ik, op 2 heel grote vissen na die ik nog nooit in mijn leven heb gezien, alle andere al gezien tijdens het snorkelen. De kleine blauwe zijn altijd mijn favorieten, ze verstoppen zich altijd in koralen. De clownsvisjes Nemo waren vandaag niet thuis, we zien ze een andere keer, hoop ik.
Voordat we naar Tahiti teruggaan, komen we terug bij het uitzichtpunt en zien we opnieuw 2 andere walvissen. Deze keer zien we de staart goed en we waren maar met 6 toeristen op de plek. Een magisch moment!!!
