3 nachten op Taha’a: Vanille-eiland, Manta Ray, Koraaltuin – Roadtrip Frans-Polynesië (4/4)
We waren van plan om eerst Taha’a en dan Bora Bora te bezoeken, maar door mijn ingewikkelde berekeningen heb ik er toch voor gekozen om Bora Bora vóór Taha’a te doen. Maar nu ik heb gesnorkeld op Bora Bora, vraag ik me af hoe Taha’a Bora Bora kan overtreffen qua ervaringen, want het eiland is heel klein. Het toeval werkt in ons voordeel, want we eindigen onze vakantie met het beste van het beste.
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
Als het aan mij lag, was ik langer gebleven op Bora Bora maar de accommodatie is toch erg duur en gezien de veerboottijden zouden we, als we te lang op Bora waren gebleven, maar één nacht op Taha’a hebben gehad. Dus hier zijn we dan, voor 3 nachten op Taha’a. Het eiland is heel klein, er zijn niet veel bureaus. Om bij de beroemde koraaltuin van Taha’a te komen (waar je je door de stroming laat meevoeren, een superleuke activiteit), moeten we:
- Ofwel een nacht betalen in het hotel Taha’a by Pearl Resorts (Booking-link) of een day pass regelen
- Ofwel een taxi-boot betalen
- Ofwel kiezen voor een privé-excursie
Omdat ik van luxe hotels hou, heb ik natuurlijk eerst geprobeerd om naar het hotel te gaan. Een maand van tevoren zeiden ze dat een day pass (lunch in hun restaurant) mogelijk was. Maar een week voor onze aankomst waren ze volgeboekt en wilden ze geen externe gasten. Blijkbaar was een andere truc om een massage te boeken. Maar het toeval werkt in ons voordeel. Een “nee” opent meestal meer deuren.
We nemen contact op met het bureau Taha’a Activités voor een privé-excursie, maar de persoon aan de telefoon stelt ons niet gerust over het weer. Dus moet ik beslissen. Ik kies voor 10 september, ook al zijn de voorspellingen pessimistisch. Mijn intuïtie zegt me dat de 10e perfect zal zijn, niet de 11e. Ik kijk naar de getijden (want de koraaltuin is niet erg diep). De gids raadt ons aan om ’s ochtends te vertrekken, want vanaf de middag steekt de wind op en is het minder aangenaam om te snorkelen. Omdat we niet online kunnen betalen, raadt de gids ons aan om zo snel mogelijk geld op te nemen op Bora Bora, want het is moeilijk om geld op te nemen op Taha’a. De privétour van een halve dag kost 29.900XPF voor twee personen, inclusief ontbijt.
De veerboot Bora Bora – Taha’a duurt maar een uur, maar het vervoer van de scooter kost toch 10.000XPF ahahha. De overtocht is nog steeds even aangenaam, vooral met de zon.
Gelukkig hebben we onze scooter bij ons, want in de haven van Taha’a: 0 taxi’s. Mensen hadden vooraf afspraken gemaakt met hun airbnb. Taha’a heeft veel meer heuvels dan ik dacht. Onze scooter 125cc heeft het op sommige plekken moeilijk, maar het gaat. We komen heel vroeg aan (9.30u), dus we brengen onze koffer liever naar onze Airbnb, aan de andere kant van het eiland (het blauwe huis op de foto). Onze kamer is al klaar, hij is klein maar de rest van het huis is ruim. We delen de badkamer met twee gasten en de eigenaars. Maar iedereen is respectvol, dus er is niet veel wachten, geen probleem.
We hebben directe toegang tot de lagune met een kano ter beschikking en er is een pier op twee minuten van de airbnb, vanwaar twee keer per dag shuttles naar Raiatea vertrekken. Ja hoor, er zijn shuttles (die geen scooter kunnen vervoeren) die regelmatig heen en weer varen tussen Raiatea en Taha’a. Dat wist ik niet. Dus zonder de scooter hadden we de heen- en terugreis Raiatea – Taha’a in één dag kunnen doen, of kunnen kiezen voor een dagtocht met snorkelen en eilandbezoeken. Kortom, mijn programma is niet erg logisch, en het doet me pijn om tot zo’n onvolmaakt programma te komen. Maar om redenen die mij eigen zijn, was het uiteindelijk het best mogelijke programma. Grotendeels dankzij de privé-excursie.
Het weer is schitterend, dus we maken een volledige rondrit over het eiland.
Ik zie een rog in het water. We stoppen en observeren hem vanaf de weg. Hij komt een beetje dichterbij en gaat dan verder. En plotseling achtervolgen twee vissen elkaar aan een indrukwekkende snelheid tot een van hen onze arme rog raakt. De impact veroorzaakt een schok die het zand doet opwaaien. Onze arme rog beweegt helemaal niet meer. We denken dat hij gewond of dood is. Uiteindelijk beweegt hij weer, en pruilt. Hij verlaat de ondiepe zone om de open zee te bereiken in modus “ik ben weg, ik heb er genoeg van!”. Het is zo’n buitengewoon moment om het denkproces bij hem te observeren. Een klein wezen waarvan we niet dachten dat het zo intelligent was. We hadden medelijden met hem, terwijl hij rustig rondzwom tot dan toe. We hopen dat hij niet dacht dat wij, mensen, een projectiel naar hem hebben gegooid. Persoonlijk hield ik vroeger van gerechten met rogvleugels, maar sinds ik met ze zwem, zie dat ze zo schattig en intelligent zijn, is het een gerecht dat ik niet meer zal eten.
JB weet dat ik erg teleurgesteld was dat ik de parelboerderij op Raiatea niet kon bezoeken en neemt me mee naar twee ervan. De winkels zijn helaas peperduur (duurder dan op Tahiti!). De uitleg is kortaf, maar gelukkig zijn er grafters ter plaatse (kom ’s ochtends), we hebben ze parels zien extraheren en andere zien enten. En er is niet de mogelijkheid om te duiken / snorkelen om je eigen schelpdier te bemachtigen. Ik denk dat we ofwel teruggaan naar Raiatea ofwel het op Tahiti doen.
Er wordt een kraaltje afkomstig van een Mississippi-mossel in de weekdieren geplaatst, precies in hun voortplantingsorgaan, samen met een klein stukje (2 mm x 2 mm) van een opgeofferd membraan van een andere mossel. Het duurt twee jaar voordat het weekdier volwassen is en dan nog twee jaar voordat er een parel is. Als de eerste parel mooi is, plaatsen ze een groter kraaltje. En zo verder, tot wel vier keer. Daarom zijn de grootste parels het duurst, want het weekdier moet drie tot vier transplantaties hebben overleefd, wat zeer zeldzaam is. Vervolgens zijn er, afhankelijk van de kleur, de vorm en de onvolmaaktheden, alle mogelijke prijzen. Parels zijn de enige “edelstenen” die van dieren afkomstig zijn, maar tegen welke prijs. De farms hier zeggen tussen de 400.000 en 2 miljoen weekdieren te hebben. Ze leven zeker niet van toeristen zoals wij, maar door hun parels wereldwijd te exporteren.
Je herkent de “schoonmaakstation” voor manta’s, toegankelijk vanaf de weg, waar ik al over heb uitgelegd het concept hier. Ik kwam toevallig een video van Taha’a op TikTok tegen en daarin staat alle nuttige informatie om er te komen zonder op je kop te krijgen van de “supervervelende” mevrouw (volgens de TikTok-video) van het huis aan de linkerkant. Tussen de steiger van dat huis en het terrein aan de rechterkant ligt een stuk grond waar je kunt parkeren. Parkeer in het midden, ga niet naar links of rechts, maar recht vooruit. Je ziet de boot, loop en zwem er naartoe. Op die exacte plek zijn ronde vormen waar de manta’s vissen vinden die hun parasieten schoonmaken. Als je de “breuklijn” volgt naar de witte boei, kom je misschien een (of meerdere) manta(‘s) tegen. En dat is gratis!!! We komen meerdere keren langs deze plek en zien er ofwel een boot, ofwel een toerist met masker en snorkel. We vragen of hij er een heeft gezien. Hij antwoordt dat hij misschien te laat is gekomen (namiddag). De plek staat op mijn Google Maps aan het einde van het artikel.
We vinden een foodtruck bij de haven en nemen een enorme burger. Omdat onze Airbnb aan het einde van het eiland ligt, een beetje ver van de foodtrucks, besluiten we vanavond licht te eten, dus ’s middags moeten we goed lunchen.
We stoppen bij een rumdistilleerderij (op basis van suikerriet). Uiteindelijk zijn de afgeleide producten het interessantst voor ons: tamanu-olie (tegen vlekken en wondjes), anti-muggenspray (werkt supergoed), vanille… ze kopen grondstoffen in en verwerken die tot producten omdat ze machines hebben. Er is echter veel meer suikerriet dan ze kunnen verwerken, dus een groot deel van het suikerrietsap wordt per containerboot naar Moorea gestuurd zodat de sapfabriek Rohui zich erover ontfermt.
Het is heerlijk dat het mooi weer is, maar zon + wind => ik ben ziek geworden. Ik doe de hele middag een dutje en smeer me in met tijgerbalsem. Ik moet absoluut klaar zijn voor de excursie van morgen.
Ik test met mijn nieuwe micro-sd-kaart die ik in allerijl op Bora Bora heb gekocht. Mijn 360-camera verdraagt de nieuwe kaart die ik heb gekocht helemaal niet. Maar na meerdere tests ontdekte ik dat als ik maar twee minuten tegelijk filmde, er geen probleem zou zijn, op voorwaarde dat ik niet de waarschuwing “warning” laat verdwijnen. Het zou me dood hebben gedaan om na de excursie te ontdekken dat de video’s niet zijn opgenomen. Doe niet zoals ik, kom met een maximale hoeveelheid micro-sd-kaarten van ultra max kwaliteit! Minimaal 256GB.
Dag 2
De gids haalt ons om 8 uur stipt op met de boot bij de steiger naast onze Airbnb (in plaats van de haven, wat ons toch 30 minuten rijden bespaart). Hij lijkt zeer nauwgezet, want zodra JB waterschoenen vol zand op zijn boot heeft, krijgt hij de instructie om ze zo snel mogelijk te wassen. Zo is de boot perfect schoon, zeer luxueus met nep-leren stoelen. Twee zachte handdoeken wachten op ons op de stoel. Prachtig! We hebben een plek vooraan de boot, een plek naast de gids en banken achteraan. In totaal kunnen er 8 mee!
We hebben de gids vooraf via WhatsApp gebriefd: we willen niet stoppen voor de “land”-bezoeken (distilleerderij, vanilleplantage). De tour moet alleen voor het snorkelen zijn en “indien mogelijk dolfijnen spotten”. Hij zegt ons meteen dat er vandaag 0 kans is om dolfijnen te zien, hij heeft ons een beetje ver van de doorgang opgehaald. Uiteindelijk is dat absoluut geen probleem, want twee dagen later komen de dolfijnen naar onze ferry bij Huahine, een stuk of twintig dolfijnen! De natuur plant beter dan ik.
De manta willen we echter graag zien. De gids is bedroefd, want hij heeft al 3 dagen geen manta gezien. Maar ik ben ervan overtuigd dat we er een zullen zien. In het slechtste geval weet ik dat hij ons bij het huis van de verbitterde vrouw afzet. Ik maak me niet al te veel zorgen. Maar hij zoekt de manta midden in de lagune, bij een “schoonmaakstation” dat ik helemaal niet ken. Hij vindt hem niet, maar we komen een school super eetbare vissen tegen blijkbaar, heel grote. Hij slaakt een zucht: juist als we niet vissen, zijn ze er 😀 we zien vinnen uit het water komen alsof ze ons gedag komen zeggen en een beetje komen treiteren.
De gids heeft goede ogen, want hij ziet al een pijlstaartrog. En dan, als we rondjes draaien in een andere zone (blijkbaar vol plankton), ziet hij hem eindelijk, de manta !!!! Ze gaat ervandoor. We draaien weer een rondje en zien haar terug. Deze keer laat ze zich naderen. Ze is uitzonderlijk sierlijk. We vragen om in het water te mogen. JB daalt te bruusk af, en de rog vlucht in volle vaart weg. JB geeft niet op, zwemt veel kalmer en volgt de raad van de gids op. En ze laat zich een beetje temmen door naar ons terug te komen. Het is wanneer ze zich naar de boot begeeft dat ik besluit ook in het water te gaan. Normaal zou ik een vest of een zwempijp hebben genomen, maar onder de emotie daal ik af in het water zonder iets en besef ik het pas op het einde. Ik ben een goede zwemster maar ik ben bang van de oceaan LOL. Het feit dat ik me zo op mijn gemak voel, stelt me enorm gerust. Dat betekent dat wanneer er mooie dingen te zien zijn, ik helemaal geen bang meer zal hebben. Wat ik haat, is in het midden te zijn, met meerdere meters boven en onder mij, zonder enige vis. Dat was het geval toen we wrakken bezochten in Filipijnen. Je zo midden in het water bevinden was helemaal niet aangenaam. Het moedigt me echt aan om later een doopduik te doen.
Deze keer heeft de rog geen patroon op zijn rug in tegenstelling tot de twee manta’s die we in Bora Bora hebben gezien. Hij is ook kleiner, ik zou zeggen 3 meter breed. Het is misschien een mobula. Hij is aardig dichtbij gekomen en gezien hoe zijn hoorns zich openen en sluiten, is hij zich aan het volproppen met plankton. We zijn maar met twee in het water, de gids volgt ons rustig met de boot. Het is een magisch moment!
Onze gids lijkt erg trots dat hij de rog heeft gevonden, vooral omdat hij ook 3 kleine schildpadden heeft gevonden (waarmee we niet hebben gezwommen) maar die naar de oppervlakte kwamen om adem te halen.
Op een gegeven moment vonden we een luchtroq. In Bora Bora waren ze op 15 meter dus zag ik de witte stippen op hun rug niet. Deze keer kon ik in het water afdalen en dicht genoeg bij haar zwemmen (ongeveer 3 meter) om de vlekken te zien. Maar het gaat razendsnel, ik heb de moed niet om te volgen zonder zwemvinnen en kon niet filmen.
In amper 1 uur hebben we al gezien en meegezwommen met een manta, 3 schildpadden gezien, grote vissen, en gezwommen met een luchtroq !!! Voor mij is de dag al een succes, al de rest is bonus.
De gids zet ons af bij een haaienspot. Hier zijn er geen roggen, maar het onthaalcomité van haaien is iets!!! 14 haaien volgen ons. Ze zijn dol op het volgen van boten.
Wanneer een van hen aankomt of vertrekt, volgen de haaien zeker. Niemand geeft ze te eten, maar onze gids zegt dat iemand het vast in het geheim heeft gedaan om ze op deze plek te houden, anders zouden ze niet zijn gebleven sinds het verbod op shark feeding in 2017. En het gedrag om boten instinctief te volgen is niet normaal voor superangstige haaien.
De gids ontdekt heel snel aan ons gedrag dat we nooit goed zijn gebriefd voor het snorkelen. We moesten de vissen niet volgen maar heel rustig zwemmen, ze komen naar ons omdat ze ook heel nieuwsgierig zijn en willen weten wie we zijn. Zo konden we, door perfect stil te blijven, veel meer haaien observeren dan gewoonlijk, in alle rust.
De gids toont ons een schildpad en JB volgt haar een lange tijd. Het is wanneer ze begint te eten dat JB ons roept. De gids en ik komen met de boot. Alleen, wanneer de boot vertrekt, volgen de haaien ons ook. Ik ben naar de schildpad aan het kijken die eet met JB wanneer ik plots mijn hoofd ophef en zie dat we omringd zijn door een tiental haaien.
Ik weet dat er geen enkel risico is, maar het is altijd heel indrukwekkend om door hen omringd te zijn. We laten de schildpad met rust en gaan dan naar een betonnen schildpad voor een hotel (op 4-5 meter diepte).
De gids brengt ons dan voor een motu. Er is een kleine koraaltuin en we snorkelen er terwijl hij het ontbijt voor ons bereidt. Tijdens het snorkelen kom ik een trigger fish tegen (degene die aanvalt als je te dicht bij zijn eieren komt). Deze valt me niet aan maar zijn open muil en zijn twee kleine tandjes die er helemaal klaar uitzien om te bijten stellen niet gerust, ik vlucht ASAP weg uit de zone. We vinden de “kleine blauwe visjes” terug die zich in de koralen verstoppen en de “stippelvissen” die we vaak op onze stranden in Tahiti zien, ik vind ze leuk want ze zijn heel kleurrijk en heel schattig. Andere vissen zijn er ook maar eerder grijs of zwart dus we zien ze niet goed op de camera.
Het ontbijt is te lekker en het decor prachtig. Wat een mooie ochtend!
Het agentschap Taha’a Activités heeft boten in Raiatea en Taha’a. Wanneer we uit Taha’a vertrekken, is het vaak geprivatiseerd zoals vandaag. De boten van Raiatea, wanneer ze de full day tour doen, stoppen bij de vanilleplantages, parelboerderijen, distilleerderijen… dingen die we met onze scooter kunnen doen, dus vertrekken voor een snorkeltocht van een halve dag zoals dit is perfect.
Teiho onze gids is heel zorgzaam voor ons. Bijvoorbeeld wanneer ik te ver van de boot afdrijf om de manta of de schildpad te volgen, volstaat het om hem te vragen me te komen halen en de boot zal rustig aankomen. Geen behoefte om de Olympische 100m te doen zoals met de tour in Bora Bora.
Laatste stop van de ochtend: de beroemde koraaltuin bij het luxehotel Taha’a by Pearl Resorts (Booking-link). Van dichtbij is dit hotel absoluut prachtig. Als ik te veel geld had, zou ik hier duizenden euro’s hebben uitgegeven. Er vindt een bruiloft plaats op een piepklein motu tegenover het hotel en het zijn de ouders van onze gids die de ceremonie aan het organiseren zijn voor de gasten. Alle boten rondom applaudisseren enz. maar op het moment van de ceremonie waren we in het water dus het is ons gewoon verteld.
Ondertussen moeten we onze gids volgen met onze waterschoenen. We varen langs de rechter motu om bijna bij de oceaan te komen. Je ziet dat er een soort pad is, dat wil zeggen zones met alleen zand, zonder koraal. Dat “pad” moet je proberen te volgen. Je kunt niet stoppen, want de stroming voert je mee, het is verboden om tegen de stroom in te zwemmen. De gids gaat voor en je hoeft hem alleen maar te volgen. Het is een waar aquarium. De omstandigheden zijn ideaal: volop zon, weinig wind, de stroming is er wel maar niet te sterk, het is vloed, het water is diep genoeg, maar niet te diep, dus je bent toch dicht bij de koralen. Kortom, perfect.
JB wordt “opgegeten” door een klein visje, hetzelfde als dat de manta’s schoonmaakt. Het valt zijn wonden van de koralen aan lol.
De tweede stop is op een zandbankje om de anemonen & de Polynesische Nemo’s (clownvissen) te bekijken, het is zo schattig!!! Toen ik zei dat ik het jammer vond dat ik er geen had gezien in Huahine, vinden we ze hier terug, gemakkelijker toegankelijk. Dus toch!
Het koraalpark verkennen terwijl je je mee laat voeren door de stroming duurde ongeveer 15 minuten met de gids. We vinden het zo leuk dat we de gids vragen of we het nog een keer mogen doen. Ook al zijn we over tijd, hij is superaardig en gunt ons nog een ronde, zonder hem. Helaas slaan we deze keer, zonder hem, niet op het juiste moment rechtsaf. We belanden op een iets minder interessant pad, met minder koraal. Maar het blijft erg mooi. Kortom, als ik in het hotel was gebleven, had ik niet optimaal van het koraalpark kunnen genieten. Want met een gids gaat het echt veel beter.
We komen terug met sterretjes in onze ogen. Zoals voorspeld steekt de wind op, gelukkig hebben we de tocht in de ochtend gedaan toen het water rustig was. Aarzel niet om een flinke fooi aan de gids te geven. Zo’n service verdient ruimschoots een warme dank. We worden afgezet bij de pier naast onze airbnb. We douchen snel en knabbelen wat, want het is te laat om nog een open roulotte te vinden en het ontbijt was erg copieus. We hebben vanavond toch een maaltijd bij de airbnb gepland (ze biedt halfpension aan voor 3000XPF inclusief ontbijt en diner).
We nemen de scooter om een ijsje te gaan eten bij Fare Miti, een boot die drankjes en tapas serveert. Het deint een beetje, maar het concept is erg leuk. Het schijnt dat de zonsondergang er ook prachtig is. Veel boten meren aan bij zijn pier om de distilleerderij recht ertegenover te bezoeken.
Opnieuw luieren we de hele middag. Maar geen schuldgevoel, want we moeten genieten van de laatste momenten van de vakantie in alle rust en farniente 😀 Het diner is zeer copieus en heel lekker. We hebben de kans om lang met onze gastvrouw te praten. Ze komt uit Maupiti en is met haar partner in Taha’a komen wonen. Ze hebben twee kinderen.
Eenmaal in Maupiti hoorde ze, vanaf haar terras op de motu, midden in de nacht een walvis zingen. Het maakte haar wakker, maar de walvis dook daarna en kwam niet meer boven. Haar ouders hebben een camping op Maupiti (beschikbaar op Airbnb) en ook kamers die niet op Airbnb worden aangeboden. Perfect, ik heb nog steeds niet opgegeven om naar Maupiti te gaan om manta’s te zien. Haar moeder biedt ook halfpension aan en haar vader excursies. Ik voel dat we in november gaan 😀
’s Avonds doen we alle lichten uit en kijken we naar de sterren. De maan is afwezig en we ontwaren de Melkweg.
Dag 3
We volgen de aanwijzingen van TikTok en gaan naar de chagrijnige dame (die internationaal bekend is) om een manta te vinden. Ik ga niet in het water, want ik ben nog niet helemaal genezen. We parkeren heel respectvol tussen de pier en het privéterrein. Maar zodra JB in het water is, verschijnt de dame uit het niets en geeft hem autoritaire instructies, zogenaamd omdat ze deel uitmaakt van de vereniging voor het welzijn van manta’s. Ja hoor, als dat zo was, zou je geen big ass bungalow van beton hebben gebouwd precies waar de manta’s komen om zich te laten scrubben! Zonder het te weten weet JB toch info uit haar te peuteren om de manta te vinden (want hij was bijna de verkeerde kant opgegaan ahahah de reverse uno). Ze zal hem een hele tijd in de gaten houden, er geagiteerd uitzend, om te zien of hij haar instructies opvolgt.
Eerlijk, moet je zo verbitterd en op je hoede zijn als je in zo’n paradijsje woont? Ik begrijp dat je ontevreden kunt zijn als mensen met hun muziek komen, op je pier lopen, maar hier doet hij niets verkeerd.
P/s: Blijkbaar is JB niet de enige aan wie ze lesjes geeft
Kortom, kom hierheen, wees respectvol maar wees niet bang, het water en de manta’s zijn niet van de dame. Loop niet op haar pier, vanaf de pier zie je toch niets. Vaar rustig langs de geul tot je een manta tegenkomt en geniet! Duik niet om de schoonmaakvissen niet te laten schrikken. Als de manta bijna aan de oppervlakte is (er zijn zones met weinig diepte), kom dan niet te dichtbij. Jaag haar niet agressief achterna, ze houden ervan heen en weer te zwemmen en dan zie je ze van dichtbij.
Het begint te regenen en we zijn blij dat we de excursie niet vandaag hebben gedaan. Gisteren was alles perfect. We hadden elke keer de juiste timing. We gaan terug naar de airbnb waar het ontbijt in de keuken op ons wacht.
We haasten ons om te controleren hoeveel cash we nog hebben. We konden niet tanken in het centrum omdat we zonder portemonnee voor het snorkelen vertrokken zijn. Als we terug naar het centrum zouden moeten om geld op te nemen om het halfpension bij de airbnb te betalen, riskeren we heel weinig benzine over te hebben. En wie zegt dat we echt geld kunnen opnemen bij de geldautomaat? Als we 15.000XPF in de portemonnee zien, ademen we opgelucht. We kunnen niet alleen het diner van gisteravond betalen, maar ook dat van vanavond! Jazeker! en we hebben nog 3000XPF zakgeld (ongeveer €24). Schatrijk!!
Vanilla Prod’s
Als het stopt met regenen, lopen we naar de vanilleplantage ernaast. Deze keer is de uitleg veel gestructureerder dan bij die meneer op Raiatea, je voelt dat ze gewend zijn hetzelfde verhaal aan toeristen te vertellen, het is minder op gevoel. We begrijpen de productiestappen beter (die ik hier al heb uitgelegd). Bovendien laat de mevrouw ons vriendelijk live een handmatige bestuiving zien. Er zijn best wat afgeleide producten in de winkel.
De tours lijken hier te komen, tussen twee snorkeltochten door, dus ik weet niet of veel toeristen er stoppen om te kopen. Persoonlijk, als je niet de kans hebt om naar Guy en Odette op Raiateate gaan, dan voldoet deze vanilleplantage ook (Vanilla Prod’s).
Taha’a Gourmet
Je hoeft maar 3 minuten te lopen naar Taha’a Gourmet, een ijssalon met ijs om mee te nemen. Je hoeft alleen maar te toeteren, of de QR-code te scannen zodat een Whatsapp-bericht de eigenaresse waarschuwt. Het kokosijs en het vanille-ijs zijn top, persoonlijk vind ik het vanille-ijs lekkerder, reken op 500XPF voor een behoorlijk ruime bak.
We komen onze Airbnb-verhuurder tegen en stellen hem vragen over vanille. Ze zegt dat Taha’a de bijnaam vanille-eiland heeft omdat het een geschiedenis met vanille heeft. Van de 5000 inwoners zijn er bijna 500 producenten, de boerderij gaat van generatie op generatie over. Elk jaar komen er 3 buitenlandse kopers, de prijzen zijn hetzelfde voor alle drie (ongeveer 15 000XPF/kg). De producenten komen met zo’n dertig zakken groene vanillestokjes elk. De kopers zorgen zelf voor de bereiding van de vanille (om ze te laten rijpen). Eenmaal gedroogd verliezen de stokjes minstens 50% van hun gewicht.
De goed gerijpte vanilles die klaar zijn voor consumptie en die je hier te koop ziet, zijn bestemd voor toeristen en voor lokale consumptie. Als de buitenlandse kopers komen en sommige vanilles zijn nog niet klaar om verkocht te worden (te klein), dan worden ze het hele jaar door verkocht aan lokale kopers die, zoals we bij de distilleerderij hebben gezien, zelf voor de bereiding zorgen. Daarom zijn er ook mensen wiens beroep het is om vanille te bereiden (zonder per se een boerderij te hebben). Steeds vaker zijn er inbraken in vanille. De inbrekers komen van Taha’a en ze verwoesten de plantages, ze stelen de hele oogst. Een van hen werkte voor een buitenlandse koper – die sindsdien ontslagen is. Anderen zijn niet gevonden, we weten niet hoe ze de voorraad slijten. Hoe dan ook, wanneer de buitenlandse kopers komen, inspecteren ze ook de boerderijen om de productie te schatten; om te voorkomen dat de een van de ander steelt. Ze vertelt me dat ze geprobeerd hebben vanille op andere eilanden van Polynesië te planten, maar blijkbaar zijn Taha’a en Raiatea geschikter dan andere. Fascinerend!
s Avonds serveert ze ons opnieuw een heerlijk diner. En ’s ochtends een heerlijk ontbijt. Voordat we alles op onze scooter laden richting de ferry.
De reis naar Tahiti is lang, lang, lang… maar bij Huahine, bij het binnenvaren van de haven, zie ik een twintigtal dolfijnen. Deze keer heb ik een verrekijker bij me en heb alle tijd om ze te observeren en te tellen. Bij het naderen van Tahiti is helaas geen enkele walvis gespot, en ook geen dolfijn. Maar er zijn plekken waar een vijftigtal vogels rondjes draaiden midden in de oceaan – een teken dat er zeker veel vis onder zat.
Bedankt dat je onze reis naar het einde van de wereld hebt gevolgd. Als je niet alle afleveringen hebt gelezen, begin dan bij Raiatea, Huahine, vervolgens Bora Bora. De ervaringen werden steeds beter. Dat was niet gepland, maar het toeval hielp ons. Er waren kleine tegenslagen, micro-frustraties, maar alles kwam uiteindelijk goed. Er is één ding dat ik niet heb kunnen doen, namelijk de parelboerderij op Raiatea, maar wie weet kom ik er ooit terug. Elk eiland had iets unieks. Als je de tijd hebt, bezoek dan de 5 eilanden (inclusief Maupiti).
- Op Raiatea: de parelboerderij & vanilleplantage bij Guy & Odette.
- Op Huahine: het strand van het voormalige Sofitel, het openbare strand in Bahama-stijl, de dolfijnen die de ferry volgen.
- Op Bora Bora: roggen die rustig zwemmen bij Matira-strand; de manta’s.
- Op Taha’a: manta’s bereikbaar vanaf de weg en de koraaltuin waar je met de stroming meedrijft.
- Op Maupiti: manta’s, sfeer van “het einde van de wereld”
Deel 2: Praktische tips
Om onder water te filmen raad ik je sterk aan om met een 360-camera zoals de mijne te gaan, ik heb de X4 Air (link), maar je kunt de X6 nemen (link). Je moet verplicht de dive case nemen, anders zou de camera moeite hebben om de 360 in postproductie te reconstrueren. En je moet altijd het hoofdonderwerp VOOR de lenzen houden, niet aan de zijkanten zoals ik. Hoe dan ook, met deze camera hoef je je geen zorgen meer te maken over wat je filmt, kun je van het moment genieten en later in postproductie de camerahoek kiezen. Via mijn linkskrijg je een extra cadeau afhankelijk van de gekozen camera (automatisch toegevoegd aan het winkelmandje). Vergeet niet om extra batterijen en veel micro SD-kaarten V30.
mee te nemen. Budget Taha’a
- Airbnb op Taha’a (link): 156€
- Voeg 3000XPF per persoon toe voor halfpension
- Neem heel veel cash mee als je hierheen komt
- Privé-excursie: Taha’a Activités 29.900XPF voor twee personen, halve dag
- Je kunt met de ferry of de shuttle komen vanaf Bora Bora en Raiatea
Totale budget
Vanaf Tahiti:
- Ferrypas 30 dagen onbeperkt: 24.000XPF/persoon
- Overtochten voor de scooter 10.000XPF/overtocht, dus 50.000XPF in totaal
- Accommodaties 13 nachten: €1342,28 voor twee personen, soms met gedeelde badkamer
- Wellnessaanbod bij Intercontinental Moana Bora Bora: 22.300XPF/persoon
- Volledige dagexcursie Bora Bora: 12.000XPF/persoon
- Halve dagexcursie Taha’a: 29.900XPF voor twee, privétour
- Vanille 100g: 10.000XPF
- Eten: ongeveer €1300 voor twee
- TOTAAL: €4.344 voor 13 nachten, 14 dagen voor twee personen
De bezienswaardigheden en route van de Benedenwindse Eilanden zijn beschikbaar op deze kaart Google Maps
