Mijn week in Hanoi (Vietnam): juli 2024

Tussen Thailand en Frankrijk door brengen we een week door in Hue, en daarna een week in Hanoi om mijn bagage op te halen (ik heb een enorme voorraad leer en boeken om mee terug te nemen naar Frankrijk). In eerste instantie ben ik niet van plan iemand te zien (om wat uit te rusten voor de Olympische Spelen), maar er gebeuren zoveel onvoorziene dingen dat ik uiteindelijk iedereen in één week zie.

We gunnen onszelf toch 2 rustige nachten in Daewoo, het hotel waar ik heb leren zwemmen en waar we in Hanoi zijn getrouwd. Maar het is de eerste keer dat we er overnachten. De kamers zijn een beetje ouderwets, maar het is een van de eerste luxehotels van Hanoi. Zo zeldzaam in die tijd dat ze er Bill Clinton hebben ontvangen. Het zwembad is nog steeds uitzonderlijk (90 meter lang), en de spa (een echte onsen) is oud maar effectief. JB brengt er graag lange uren door om af te wisselen tussen de sportschool en de onsen, voordat hij naar beneden gaat om wat baantjes te trekken in het zwembad. Het ontbijt is ook top, en veel buitenstaanders betalen voor dit ontbijt terwijl ze niet in het hotel slapen. Tijdens ons verblijf kunnen we de eerste dag geen gebruik maken van het zwembad vanwege een… verjaardagsfeest voor een jongen van 5 jaar. Zijn ouders hebben de hele tuin en het zwembad geprivatiseerd!

Leerbewerking

plotseling heb ik zin om een riem te maken en om het goed te doen, moet ik bij mijn leraar langs en zijn vleesmachine gebruiken. Toevallig horen andere leerlingen van mijn komst en we brengen uiteindelijk een hele dag samen door bij mijn leraar. Het is uiteindelijk een goed idee, want juist bij het snijden van het leer voor mijn volgende roze tas had ik vragen voor mijn leraar. De hele klas heeft uiteindelijk het leer voor mij gesneden en klaargemaakt, en ik vertrok met kant-en-klare ‘kits’ om mijn tas te maken en de riem voor JB.

Ik ben erg close met een van de leerlingen en tijdens de week dat ik in Hanoi ben, heb ik een artikel gepubliceerd in een groep van Vietnamees lederbewerkers dat viraal ging. Dat had directe gevolgen voor de leverancier van lederbewerkingsgereedschap waarvan ik een review deed. Er werd spontaan een crisisoverleg georganiseerd tussen deze leerling en mij om de impact van dat virale bericht te analyseren (zij en ik werken allebei in de marketing). Het is echt een verrijkende ervaring voor mij. Zo zie je hoe sociale media een leven kunnen veranderen, of een leven kunnen verwoesten.

Naar aanleiding van dat bericht was er een negatieve buzz, want in plaats van te zwijgen, beledigde een directe concurrent iedereen op het bericht en dat nam enorme proporties aan. De lederbewerkers hadden het er een week over. Ik die juist rust wilde, uiteindelijk zijn er te veel onvoorziene gebeurtenissen.

Ik vraag deze persoon om zoveel mogelijk een van de lederbewerkers te steunen die ik waardeer. Hij is supergetalenteerd, maar we weten niet waarom mensen niet aangetrokken worden tot zijn producten. Weet je, dat komt heel vaak voor. Tussen twee restaurants is het niet per se degene met het beste eten, of betere service, betere locatie… die meer klanten heeft. Het is een heel vreemd fenomeen, en ik zou hem graag wat geluk willen overdragen, zijn producten wereldwijd bekend willen maken. Je kunt zijn creaties bewonderen voor mij hier en hier. Zijn prijzen zijn bovendien buitengewoon betaalbaar, ik begrijp het niet.

Vriendinnen

Ik heb ineens 3 jeugdvriendinnen tegelijk gezien, we weten niet hoe dat kwam. Een van mijn vriendinnen is docent aan de universiteit, dus wat ze me vertelt over de nieuwe generatie Vietnamese studenten is ultra-interessant. Ze zijn allemaal supergetalenteerd, lezen veel, spreken meerdere vreemde talen, weten veel, zijn ondernemend… maar ze isoleren zich ook veel. Het is mainstream geworden om te weigeren ‘energie te verspillen’ aan small talk of met mensen die hen niets opleveren. Ze geven nu de voorkeur aan micro-vriendengroepjes en zoeken geen netwerk meer zoals de vorige generatie. Ze zegt me dat je om met hen te praten beter een Zalo (het equivalent van WhatsApp) kunt sturen, en dat pesten op school super gebruikelijk en belangrijk is geworden.

De andere twee vriendinnen geven me het gevoel dat ze amper overleven. Het is heel moeilijk voor me om hen zo te zien, maar omdat ik te weinig informatie heb, weet ik niet goed hoe ik ze kan helpen. Ik observeer, ik luister en ik wens hen het beste voor de toekomst.

De kleine winkeliers

Op een impuls heb ik mijn op maat gemaakte solitaire ring kunnen bestellen bij mijn juwelier. Het ging snel. Ik heb een middag bij hem doorgebracht waar hij me verschillende stenen onder de microscoop liet zien, eerlijk, wat een ervaring! Ik ben dol op deze juwelier want bij hem heb ik unieke ervaringen. Tijd doorbrengen in zijn winkel stelt me in staat om hem goed te observeren, hoe hij potentieel in een klant ziet, en hoe hij de verkoop afrondt. Fascinerend! Ik heb voor hem vertaald en ook een jade-armband verkocht hahaha.

Omdat ik reclamecampagnes voor hem heb gemaakt, kon ik de resultaten zeer snel observeren. Ik had toegang tot de statistieken en dankzij dat kan ik nu andere winkeliers helpen. Hij heeft een kleine winkel, maar hij is ambitieus, super slim, heel aardig en intelligent, hij denkt groot. Hij heeft bovendien een zeer hoog EQ en dat is wat mij ontbreekt.

Ik help nog steeds kleine winkeliers waarbij de klik goed zit, ik neem geen geld aan, zo is er geen verwachting, geen druk, ik werk voor hen wanneer ik een overschot aan energie heb. Als de klik goed zit, vraag ik toegang tot de statistieken en optimaliseer ik af en toe voor hen. Maar het vraagt een minimum aan inspanning van me voor een maximale impact. Om me te bedanken geven ze me cadeautjes uit hun winkels, niet dat ik hen daarom help, maar het schept banden en ik krijg inside-informatie die ze normaal niet met iedereen delen. Ik heb een artikel geschreven naar aanleiding van al deze uitwisselingen overigens.

Maar wanneer iemand niet erg technisch onderlegd is, zoals mijn masseuse, beperk ik me ertoe om een Google Maps voor haar te maken en een menu in het Engels/Frans voor haar op te stellen. Mijn masseuse raakt me diep; ze vertelt me dat ze tijdens mijn afwezigheid vaak mijn berichten op Zalo herleest en de dagen telt tot mijn terugkeer. Ze beschouwt me als familie. Arme zij, haar eigen familie vindt haar beroep niet interessant, terwijl ik haar juist veel vragen stel, omdat ze traditionele geneeskunde studeert (wat me zeer interesseert) en zelfs gezondheidscentra in China heeft bezocht. Ze vertelt me dat deze centra in China niet toegankelijk zijn voor toeristen; je moet er door locals naartoe worden gebracht. Daar is er een programma met op maat gemaakte zorg, met voetbaden, op maat gemaakte massages met geneeskrachtige kruiden en artsen die ter plaatse het programma aanpassen aan de toestand van de patiënten. Omdat traditionele medicijnen veel precisie vereisen wat betreft temperatuur en kooktijd, neem je je medicijnen ook rechtstreeks in die gezondheidscentra in. Ze droomt ervan ooit zo’n centrum in Vietnam te openen, maar momenteel biedt ze voetbaden en massages aan, wat al heel goed is. JB en ik brengen bijna een hele week bij haar door omdat JB geblesseerd is geraakt tijdens het voetballen in Hue. En ik ben mishandeld door een Thaise masseuse in Bangkok en mijn linkerbeen is zwakker geworden dan mijn rechterbeen. Natuurlijk heeft ze ons in een paar sessies weer op de been geholpen. Het is een ongelooflijk geluk dat we haar hebben ontmoet.

De manager van mijn hotel ziet me met een gloednieuwe armband en stopt me om te vragen die te laten zien. Vervolgens vertelt ze twee uur lang over haar leven. Ze heeft een verbazingwekkende levensloop, waarin toeval en ontmoetingen de cruciale momenten in haar leven bepalen, waardoor ze uiteindelijk in dit hotel terecht is gekomen. Ze is heel innemend; we omhelsden elkaar bij het afscheid, wat in Vietnam zeer zeldzaam is. Ik heb het gevoel dat ze me iets zal leren, maar het moment is nog niet daar. Hoe dan ook, we zullen elkaar elke keer dat ik in Hanoi kom weer zien.

Ik heb nauwelijks tijd om mijn ouders te zien. Net genoeg om hen enkele pas gearriveerde cadeaus te geven. Ik heb jullie al verteld over de artikelen van Vietnamese zijde hier. Gelukkig kon mijn vader alles in ontvangst nemen, want de pakketten kwamen elke dag aan; ik had te veel dingen te kopen voor de terugkeer naar Frankrijk.

Kortom, ik die niemand wilde zien, heb een maximum aan mensen gezien. JB en ik zijn met drie enorme, superzware koffers naar Frankrijk teruggekeerd. Eerlijk gezegd zijn we niet meer gewend aan zoveel bagage en het begint me te wegen. Ik ga rustig mijn kleine lederwarenprojecten doen en geleidelijk afscheid nemen van de boeken om wat lichter te worden. Nauwelijks terug in Frankrijk, ga ik achter elkaar een cursus boekbinden en dan de Olympische Spelen.