Een zomer in Parijs [augustus 2025]
Alweer een zomer waarin ik kattenoppas ben. Dit keer voor vrienden. Drie katten in totaal. Het is vast mijn (wijlen) Rosalie die ze me gestuurd heeft. Ik zat net naar de foto van Rosalie te kijken en dacht dat ik haar zo miste; dat sedentair zijn nergens goed voor was als je geen kat had, etc. toen we gevraagd werden om voor de katten te zorgen tijdens de augustusvakantie. In Parijs / Île-de-France. Aangezien JB onbeperkt kan telewerken en ik geen geografische beperkingen heb, nemen we met plezier aan.
Lille ligt maar op 1u30 met de trein van Parijs, maar het is best belastend om in één dag heen en weer te gaan terwijl we nogal wat musea / leveranciers / vrienden / familie te zien hebben. Een maand is perfect! Ik heb een lijst zo lang als mijn arm met musea en tentoonstellingen die ik wil zien. Bovendien heeft onze vriend ons een auto uitgeleend voor de hele maand augustus, dus voor boodschappen, bezoekjes… is het toch handiger.
En Parijs zonder de Parijzenaars is heel wat minder stresserend. Nou ja… helaas blijven er toch nog wat Parijzenaars over die bijzonder kwaad zijn dat ze in augustus in Parijs moeten blijven, dus ik heb toch wat onaangename ontmoetingen gehad… Ik denk dat ik zo gewend ben geraakt aan de relaxte mentaliteit van de mensen uit het Noorden dat ik deze keer veel meer last heb van en opmerk hoe giftig Parijs kan zijn.
Ik heb mijn lieve L. teruggezien, met wie ik over alles gepraat heb en vooral over het gebrek aan burgerzin en de onbeleefdheid die we telkens weer opmerken als we Parijs binnenkomen, en het gevoel dat ze beschrijft na zulke situaties is WOEDE. Toen ik in Parijs woonde, voelde ik inderdaad constant woede, zelfs mijn osteopaat voelde het en vroeg me waarom ik zoveel woede had. En ik denk dat als het je dagelijkse realiteit is, je de oorzaak negeert; terwijl als je lang in het buitenland of in de provincie gewoond hebt, je de bron van die woede beter herkent. Volgens de traditionele geneeskunde tast woede de lever aan.
Gelukkig waren de katten waar ik op paste ongelooflijk knuffelig en geenszins zuinig met spinnen. Na een dag in het openbaar vervoer deed een spintherapie me enorm veel deugd. Bovendien heeft onze vriend ons een auto uitgeleend, dus ik kon het openbaar vervoer beperken wanneer ik moe was. Verder kon ik dankzij de nabijheid van Parijs optimaal van de hoofdstad genieten:
Très Riches Heures van de hertog van Berry
Ik ben naar ‘de tentoonstelling van de eeuw’ geweest waarin we, waarschijnlijk voor de eerste en laatste keer in ons leven, de losgemaakte folio’s van de eerste twee katernen zien van de ‘Très Riches Heures van de hertog van Berry’ waar ik hier over gesproken heb. Dit verluchte manuscript is de Mona Lisa van de verluchte boeken en het is bekend sinds zijn ontstaan. Veel andere boeken laten zich rechtstreeks inspireren door de stijl en de tekeningen ervan. En het op deze manier kunnen zien, perfect gerestaureerd, is een kans die je maar één keer in je leven krijgt. En voor het eerst sinds 1416 komen de 6 getijdenboeken die de hertog van Berry besteld heeft, uit alle musea om tegelijkertijd in dezelfde tentoonstelling getoond te worden!!! Het is jammer dat de locatie zo klein is en de mensen die komen kijken zo weinig boekenliefhebbers zijn. Ik heb er hier over gesproken. Maar ik heb wel het facsimile van het boek kunnen doorbladeren (het facsimile alleen al moet 3000 tot 5000€ waard zijn) en alleen het facsimile is al veel te mooi, de vergulde delen zijn in reliëf en de bladen zijn superdik. Ik denk dat zelfs wie totaal geen interesse heeft in middeleeuwse kunst er naartoe zou moeten gaan (het is open tot 5 oktober), het is een historische gebeurtenis waar men over een eeuw nog over zal praten.
De tijd
Deze maand heb ik heel veel nagedacht over onze relatie met tijd.
De Très Riches Heures was een getijdenboek. Het is een gebedenboek dat begint met een kalender, maand per maand, en de meest bijzondere pagina is die na de kalender: de zodiakale mens. Deze voorstelling komt bij andere getijdenboeken niet voor. Deze zodiakale mens brengt het idee naar voren ‘Wat beneden is, is als wat boven is; en wat boven is, is als wat beneden is’, de mens is een microkosmos, als je een zandkorrel begrijpt, begrijp je het hele universum.
Als de kalender zo belangrijk was, kwam dat omdat de gebeden ook veranderden met de seizoenen, en het leven werd bepaald door feesten (die gemaakt zijn om de seizoenen te markeren). Ik bedacht dat de mensen van vroeger een veel nauwere band hadden met de seizoenen en de natuur dan wij. In het Musée des arts et métiers zie je bij de oude klokken dat er enorm veel informatie over de seizoenen, de maanstanden… stond. Vroeger schonk ik hier totaal geen aandacht aan, totdat ik via Chizu Saeki leerde over de cosmetische routines die per seizoen en volgens de menstruatiecyclus toe te passen zijn. Dat was een belangrijke ontdekking en ik heb de volwassen acne kunnen stoppen dankzij deze tip.
Als zonnestormen problemen kunnen veroorzaken bij elektriciteitscentrales, hoe kan de mens dan beweren niet beïnvloed te worden? De volle maan maakt velen van ons slapeloos; waarom volgen we de maanstanden niet meer terwijl de astronomische klokken zoals die van Rouen, Beauvais… ze aan iedereen tonen? Waarom raken we los van het universum terwijl we de invloeden ervan ondergaan en zelf mini-universa zijn?
Deze relatie met tijd, met de cyclus van tijd, houdt me enorm bezig want ik heb een Vietnamese boek gelezen (Chữ Thời – Kim Định) dat uitlegde hoe de manier waarop we tijd waarnemen (lineair of cyclisch) onze wereldvisie volledig kan veranderen.
Al meer dan een jaar wil ik deelnemen aan de 2-daagse verluchtingsworkshop gegeven door Florence Aseult maar ik heb nooit de kans gehad. Deze keer kon ik me eind augustus inschrijven voor haar workshop. Verschillende deelneemsters zeiden dat verluchten een obsessie was geworden en pas toen ik het zelf beoefende, begreep ik waarom. Het is de eerste keer dat ik een repetitieve en eenvoudige taak zie die uren duurt (het aanbrengen van verf in verschillende dunne lagen) in het ambacht; en omdat het niet veel nadenken vereist, kom je in een ‘flow’-toestand die vergelijkbaar is met meditatie. Je sluit je af van de buitenwereld, komt tegenover jezelf te staan en dat is reuzerelaxerend. Toen ik het onderwerp de eerste dag zag (een draak), dacht ik dat ik dat nooit in 2 dagen zou kunnen. Aan het einde van de eerste dag ging ik heel verward en vol twijfels naar huis, want het resultaat is echt slecht en ik weet niet eens waar ik het heb verpest, want ik had het gevoel dat ik min of meer de instructies had gevolgd. Gelukkig begon mijn tekening op de tweede dag, toen we met schaduwen begonnen, uiteindelijk ergens op te lijken. Ik ben best trots op mezelf, ook al heeft het resultaat NIETS te maken met het originele model.
Verwachting vs. Realiteit: het is niet nodig om te zeggen welke tekening door de juf is gemaakt en welke door mij 😀
In de groep zijn er bepaalde mensen die voor de eerste keer verluchten en het 10 keer beter doen dan ik. Ik geloof in aangeboren talent, maar ook in werk en volharding. Maar na zoveel tijd handwerk te hebben gedaan, bevestigt deze workshop alleen wat ik al lang vermoedde: ik moet toegeven dat ik geen aangeboren handigheid heb. Ik zal dit blijven doen voor de lol, maar ik zal er in geen geval mijn beroep van kunnen maken. Om hetzelfde niveau te bereiken als iemand met gouden handen, heb ik meer dan 10.000 uur nodig en ik ben er niet klaar voor, omdat ik te veel passies en interesses tegelijk heb. Als er een omscholing te overwegen is, denk ik niet dat ik die in het ambacht zal doen.
Musea
Het Nationaal museum voor Aziatische kunst – Guimet staat al lang op mijn verlanglijstje omdat ik video’s en foto’s heb gezien van de prachtige bibliotheek en het terras met uitzicht op de Eiffeltoren. Als de begane grond me niet zo imponeert, omdat het dingen zijn die ik min of meer heb gezien tijdens mijn reizen, is de bibliotheek absoluut ongelooflijk en is de bovenste verdieping mijn favoriet, want daar is een grote collectie porselein en keramiek (mijn nieuwe obsessie) en ongelooflijke objecten. Mijn favoriet is een miniatuur Chinees paviljoen in ivoor, geschonken door de keizer van China aan keizerin Joséphine. Terwijl ik door deze prachtige collectie loop, blijf ik tegen mezelf zeggen: ‘dus daarvoor diende geld, om schoonheid en kunst te kopen’.
Mijn vriend O. nam me daarna mee naar het park van Hangar Y en het deed me veel deugd om op een mooie maar rustige plek te zijn.
Het hoogtepunt is echter het musée Jacquemart André, dat ik zo mooi vond dat ik het boek met de volledige lijst van de permanente collectie heb gekocht. Het is een herenhuis dat is omgebouwd tot museum en toebehoorde aan de heer André, een schatrijke bankier. Het herenhuis is ontworpen rond zijn kunstcollectie. Hij was al redelijk oud en ziek toen hij trouwde met mejuffrouw Jacquemart, van bescheiden afkomst maar opgevoed door een aristocratische familie. De twee reisden onophoudelijk om hun collectie aan te vullen. Mijnheer had een goede smaak voor meubels, mevrouw had een goede smaak voor beelden en schilderijen. Als ik naar hun collectie kijk, stelde ik me generatierijkdom zo voor: als je een meubel nodig hebt, geeft een familielid je een ivoren krukje; en als je je muur moet decoreren, geeft je grootvader je een Rembrandt ahahah. Ik begrijp hoe je schatrijk kunt zijn en nog meer wilt, want er zijn zoveel mooie objecten en schilderijen te verwerven in deze wereld, het zal nooit genoeg zijn. Als ik naar de verfijnde meubels van mijnheer kijk, kon ik alleen maar het plezier voorstellen van het zelf ontwerpen van deze meubels en ze gloednieuw ontvangen met je initialen erop. Op de begane grond konden tot 1000 gasten worden ontvangen, de twee grote muren konden in de kelder zakken! De trap bij de wintertuin is mijn favoriete plek, je weet niet waar hij naartoe leidt. De grootte en structuur zijn weelderig. Als ik multimiljardair was, zou mijn droomhuis er precies zo uitzien als het musée Jacquemart André.
Het Musée des Arts et métiers is ook een plek die ik al heel lang wil bezoeken. Het legt de vooruitgang van de toegepaste wetenschappen uit: van meeteenheden tot weefmachines en luchtvaart en auto’s. Ik vind dat super interessant, vooral met de rondleiding (inbegrepen in de toegangsprijs) om 14u30, die 1u30 duurt en waarbij je de ‘sterren’ van het museum ziet. Er wordt onder meer uitgelegd hoe het Vrijheidsbeeld is gemaakt (waarvan het model van 2m30 in het museum wordt tentoongesteld), hoe men de meridiaan exact mat, hoe men in 1 uur een bericht van Rijsel naar Parijs stuurde (zonder duif)… en er zijn tal van miniaturen van machines/technologieën… super goed gemaakt. Er is een grote zaal over communicatiemiddelen en je ziet oude drukpersen + miniatuurpersen met miniatuurletters. Geweldig!
In de buurt is de Rue de Réaumur erg bekend om zijn groothandels in sieraden en benodigdheden. Sommige winkels zijn ook toegankelijk voor particulieren (SELFOR). Ik weet dat er juweliers- en edelsteenzaken zijn die beter beveiligd zijn dan een bank; waar je aanbelt, een wachtwoord opgeeft en door een reeks zeer zware deuren moet om toegang te krijgen tot edelmetalen die per gram worden verkocht, of tot edelstenen die in haute joaillerie zijn gezet. De zeldzame winkels die voor particulieren open zijn, verkopen zeer goedkope sieraden omdat er geen tussenpersonen zijn. Ik ben vooral geïnteresseerd in benodigdheden en gereedschap voor juweliers (vooral bij SELFOR). Ik heb naar de parels gekeken, maar ik vind ze erg duur en niet rond genoeg. Ik laat ze liever rechtstreeks uit China komen.
Over leveranciers gesproken, ik heb ongelooflijke stoffen kunnen vinden bij So tissus, afkomstig uit slapende voorraden van Balenciaga en YSL. Ze hebben in de winkel veel meer voorraad dan online. En de prijzen zijn ook een tikkeltje interessanter. Ik ben vertrokken met een paar meter 100% zijde, een materiaal dat ik me in een normale stoffenwinkel nooit had kunnen veroorloven (20 euro per meter voor luxe zijden twill).
Ik heb voor het eerst de winkel Sennelier aan de Quai Voltaire bezocht, waar alles in de tijd leek te zijn stilgezet. Ik heb pigmenten in primaire kleuren gevonden, gouden poeder, vislijm en zeer fijne penselen voor mijn toekomstige activiteiten in de miniatuurschilderkunst. Ik weet niet hoe kunststudenten het redden, want de benodigdheden zijn onbetaalbaar. Helaas blijven de kortingen hier en daar een groot budget. Ik koop bij dezelfde leveranciers als zij en elke handmatige activiteit kost me minimaal 300 euro, alleen al voor de basismaterialen. Ik ben blij dat ik een openbare handelsschool heb gedaan, want afgezien van de computer en wat schoolgeld heb ik niets anders betaald.
Ik heb van mijn verblijf in Parijs gebruikgemaakt om mijn favoriete masseuses weer te zien: Véronique Meissonnier die gezichtsmassages geeft (een mix van kobido en kiné) om me te redden van huidveroudering (ik zei haar dat mijn gezicht aan het verslappen was en zij heeft het in een uur weer opgetild, ik raad de massage op maat van 140 euro per uur ten zeerste aan). Elders, als je een gezichtsbehandeling krijgt, is het zeer zeldzaam dat je tijdens de hele behandeling gemasseerd wordt, maar bij Véronique krijg je op een uur 55 minuten massage en dat is zalig. Mijn kaak, die last heeft van bruxisme, gaat er gelukkig vandoor. Ik heb de tijd gehad om haar twee keer te zien! De kobido-behandeling masseert absoluut alle gezichtsspieren, maar de behandeling op maat maakt het mogelijk om op een persoonlijke manier op de probleemzones te focussen. De volgorde waarin je masseert is ook erg belangrijk, dus Mevrouw Meissonnier spreekt vaak over kobido als een ‘dans van de vingers’ met een choreografie die eigen is aan haar.
Ik heb het nooit publiekelijk toegegeven, maar vorig jaar, op een dag voor mijn spiegel, herkende ik mezelf niet meer, mijn gezicht was plotseling ‘verslapt’. Ik heb onderzoek gedaan en Dr. Idriss heeft uitgelegd dat er momenten zijn waarop je het gevoel hebt dat je plotseling oud wordt. En er is niets aan te doen. Blijkbaar is het het verlies van collageen/fibroplasma… dat resulteert in een zichtbare verslapping, ineens. De volgende keer zal volgens Dr. Idriss over 5 jaar zijn. Dus ik probeer mijn gezicht zoveel mogelijk te redden en massage wordt sterk aanbevolen voor dit soort ‘problemen’. Het stimuleert de bloedcirculatie, laat de qi, stromen, en maakt rimpels glad.
Ik heb mijn Vietnamese masseuse in het 13e arrondissement meerdere keren herzien, die op me loopt (een ware marteling), maar wonder boven wonder is daarna alles weer op zijn plaats gezet. Ik heb haar zo vaak gezien dat ik de tijd heb gehad om goed met haar te praten en het resultaat te zien van een behandeling die ze op zichzelf aan het testen was. Ik ga het adres van mijn Vietnamese masseuse niet delen omdat haar methode niet erg orthodox is, maar als je een meer acceptabele methode wilt, kun je naar Lanqi Spa gaan.
Wat ik aan iedereen probeer uit te leggen, is dat Rijsel een kleine stad is en dat er zoiets als een medische woestijn is. Ik ben verplicht naar Parijs te gaan als ik geen 6 maanden op een medische afspraak wil wachten. En voorlopig heb ik geen goede masseurs in Rijsel gevonden.
Om onze binnenkort komende verjaardagen te vieren, hebben we besloten onszelf een lunch in een gastronomisch restaurant op 1 uur van Parijs te gunnen (er is hier meer keuze dan bij ons in Rijsel), en ik heb een artikel hierover hier.
Ik heb van mijn verblijf in de regio Parijs gebruikgemaakt om tijd door te brengen met mijn nichtje. Wat is het vermoeiend om een kind de hele dag op te passen, ook al bestond mijn taak er alleen maar uit haar te voeden en met haar te spelen. Ik begrijp de wens van ouders om een iPad aan kinderen te geven om 10 minuten rust te hebben, of de wens om ze bij de oppas of op school af te zetten, al was het maar om een leven te hebben. Het maakt me zo verdrietig voor de kinderen van vandaag. Vroeger groeiden Vietnamese kinderen van mijn leeftijd op in een gemeenschap, in een klein dorp of in de gemeenschap van onze straat, waar we met de andere kinderen uit de buurt speelden en konden rondhangen bij volwassenen die we aardig vonden. Er was een heel dorp dat voor elk kind zorgde; de druk op de schouders van beide ouders was veel lichter. Ik was erg verdrietig toen we verhuisden en ik de andere kinderen alleen nog op school kon zien.
Ik heb gebrainstormd met mijn Vietnamese vriendin V. die een biologische Vietnamese theesalon heeft (Tra Art 34b rue Bichat 75010 Parijs). Dankzij haar ben ik geïnteresseerd geraakt in de theekunst. Thee is ook een uitstekende manier om tot meditatie te komen. Ik ben er nooit in geslaagd om stil te zitten zonder iets te doen en een meditatieve staat te bereiken, ik vind het fijn om een accessoire te hebben; of het nu een handmatige activiteit is, het kijken naar een mooi landschap, of het nippen van een thee. Ik heb een focus nodig om toegang te krijgen tot het flow. Met V. hebben we ons afgevraagd of er geen ambachtelijk product was dat we konden meenemen en in Frankrijk verkopen. Uit mijn persoonlijke ervaring heb ik leveranciers die buitengewone dingen verkopen maar voor een bepaalde kleur zullen er bijvoorbeeld maar 10 exemplaren bestaan; en anderen die altijd uitverkocht zijn omdat de biologische ingrediënten om ze te maken beperkt zijn en de productie goed weer vereist, enz. Ze bevestigt dat er altijd een heel precies proces nodig is; veel geld om alleen al de grondstoffen te kopen (het is altijd heel moeilijk om toegang te krijgen tot premium kwaliteit als je een kleine koper bent). Ambacht is een fijn evenwicht tussen productiecapaciteit en uitstekende kwaliteit.
Ik heb met heel wat mensen geluncht en ik ben teruggekomen met veel nieuwe ideeën en anekdotes. Ik denk dat, net als bij De Sims, mijn dosis gezelligheid tot en met het einde van het jaar gevuld is. Zo heb ik een paar vrienden gezien en een paar mensen die ik alleen online kende en die ik voor het eerst in het echt ontmoet. Het was super super gezellig! Wat heel aangenaam is, is dat de afspraken heel snel werden vastgelegd en beslist. Terwijl het met bepaalde mensen (die ik om die reden niet meer zie) onmogelijk was om de 3 elementen bij elkaar te krijgen: datum / uur / plaats zonder 40 berichten uit te wisselen. Met de jaren denk ik dat ik ongeduldig word, dus ik waardeer enorm mensen die snel kunnen beslissen, vooral wanneer de prioriteit gewoon is om elkaar te zien; de rest is detail. Ik heb steeds minder geduld voor overthinking. Wat ik ook graag zie bij mensen, is evolutie. Niet per se een carrièreswitch of een promotie, maar een evolutie in de manier van denken, niet meer dezelfde fouten maken, of gewoon praten over een nieuwe film of een nieuw boek dat ze gelezen hebben – zodat er iets is om uit te wisselen en samen te groeien, in plaats van gevangen te blijven in je overtuigingen en gewoonten. De afgelopen maanden heb ik me afgevraagd hoe ik me kon vernieuwen en mee te zijn met de tijd en de antwoorden kwamen gaandeweg door de ontmoetingen, ik kan niet wachten om jullie de eerste resultaten te laten zien.
Kortom, ik heb een mooie zomer doorgebracht in Parijs en in Île-de-France. Ik was een maand lang gehaast en het zal me goed doen om wat te rusten in mijn kleine noordelijke provincie. Mijn beste vriend komt me bezoeken in Rijsel en ik heb er ontzettend veel zin in!
