[Reflectie] #17 Old Money, Quiet Luxury & Nieuwe Rijkdom

Ik ontdek deze kledingtrend “Old Money” met veel vertraging en ik denk zelfs dat “quiet luxury” alweer uit de mode is. Ik hoor er pas over nu ik op zoek ben naar een nieuwe wintergarderobe en omdat ik niet meer naar de winkel ga, kom ik er pas nu achter.

Een vriendin vertelde me dat de trend “Old Money” is begonnen met het huwelijk van Sofia Richie, anderen praten over de serie “Succession” en hun “quiet luxury”-esthetiek. Daar komen recente schandalen bij, waarbij consumenten ontdekken dat Dior tassen verkoopt voor 2800 dollar, terwijl de productie slechts 57 dollar zou kosten onder afschuwelijke arbeidsomstandigheden (Armani is ook in opspraak). Nog verontrustender is dat het prestigieuze “Made in Italy” een minder rooskleurige werkelijkheid verbergt: Chinese ambachtslieden worden aangeworven om in Italië te komen werken, omdat de lokale bevolking fabriekswerk laat liggen. Ondertussen hebben giganten als Kering (Gucci) en Burberry het moeilijk, zowel op de beurs als qua verkoop. Sommige TikTokkers ontdekken dat het beroemde “canvas” van Louis Vuitton eigenlijk stof bedekt met plastic is, verkocht voor de prijs van krokodillenleer. Enzovoort.

Ondanks bepaalde reserves brengt de “old money”-trend welkome veranderingen in onze relatie met mode:

1. Een collectief bewustzijn: consumenten verwerpen eindelijk het idee om “wandelende reclameborden” te zijn, en begrijpen dat ware luxe niet schuilt in het ostentatief tentoonspreiden van logo’s.
2. Een terugkeer naar kwaliteit: mensen ontwikkelen een groeiende interesse in de kwaliteit van kleding. Zelfs degenen met een beperkt budget leren kwaliteitsstukken te herkennen, of het nu vintage is of soms zelfs fast fashion. Ik hou erg van het YouTube-kanaal Shift Fashion Group (link), dat T-shirts analyseert waarvan de productie 7 dollar kost – alles inbegrepen – en die voor 130 dollar worden verkocht.
3. De herontdekking van duurzame praktijken: het grote publiek ontdekt of herontdekt dat het mogelijk is om kleding te laten repareren, een praktijk die al lang verankerd is in “old money”-gewoonten. Deze aanpak maakt het niet alleen mogelijk om kwaliteitsstukken te behouden, maar waardeert ook het werk van herstellende ambachtslieden.
4. Een democratisering van kennis: de “Old Money”-gemeenschap deelt steeds meer kennis, waardoor het grote publiek adressen, merken en praktijken kan ontdekken die vroeger voor een kennerselite waren weggelegd. Ik hou erg van de video’s van Kiki Astor, een “old money” die “nieuw arm” is geworden (Instagram-account). Of die Oekraïense new money die ons uitlegt waarom iedereen een trustfonds voor zijn kinderen zou moeten opzetten (YouTube-link).

Echter, deze beweging is niet vrij van tegenstrijdigheden en excessen. In Athene zag ik een jonge vrouw wiens outfit perfect voldeed aan de “old money”-esthetische codes die op TikTok populair zijn: camelkleurige jas, ivoren top, geen logo’s, broek met een ideale lengte. Toch verraadde de slechte kwaliteit van de stoffen dat ze tot een bescheiden categorie behoorde. Deze situatie illustreert perfect het gevaar van willen lijken wat je niet bent.

Er heerst ook verwarring bij liefhebbers van “handgemaakte” items. Op Instagram zie je amateurkleermakers die gewatteerde clutches maken met enorme logo’s. De consument voelt zich gedesoriënteerd: moet je alle logo’s vermijden of sommige accepteren omdat het “handgemaakt” is? Vooroordelen blijven bestaan, zoals het idee dat een westerse amateur-naaister noodzakelijkerwijs bekwamer zou zijn dan een gediplomeerde Aziatische professional. In beide gevallen is het “handgemaakt”!! Maar blijkbaar geven we de voorkeur aan blanke handen 😀 omdat we de stiklijn niet kunnen beoordelen.

Een diepere reflectie op onze samenleving.

De fascinatie voor de ‘old money’-stijl weerspiegelt diepgaande vragen over onze huidige samenleving. Ten eerste belicht het onze verstoorde relatie met consumptie. Zoals Hugo Jacomet in de podcast van les Bâtisseurs benadrukt: wanneer je de mens reduceert tot zijn koopkracht, verander je hem in een simpele consument, een wezen te midden van vele anderen in de massa.

Wat fascineert aan de ‘old money’-cultuur, is juist deze schijnbare bevrijding van de codes van moderne consumptie. Omdat ze sociaal niets meer te bewijzen hebben, lijken deze mensen zich te kunnen veroorloven om authentiek te zijn in hun kledingkeuzes. Ze volgen geen trends, proberen niet te imponeren met logo’s en geven de voorkeur aan duurzame kwaliteit boven vluchtigheid. Deze benadering lijkt een antwoord te zijn op een zoektocht naar authenticiteit in een samenleving waar identiteit vaak wordt gedefinieerd door wat je koopt in plaats van wie je bent.

De kleermakerskunst past in dezezelfde zoektocht naar authenticiteit. Zoals Hugo Jacomet zegt, ‘brengt het wat verticaliteit terug in een horizontale wereld’ – het stelt het individu in staat zich te verheffen boven zijn simpele consumptievermogen. De kleermaker Julien Scavini ziet de fysieke manifestatie hiervan: wanneer zijn klanten voor het eerst een op maat gemaakte jas passen, verandert hun houding onmiddellijk, alsof het goed gemaakte kledingstuk hun waardigheid teruggeeft.

Deze zoektocht naar betekenis door kleding onthult ook een samenleving die houvast mist. In een wereld waar traditionele waarden vervagen, spreekt de ‘old money’-stijl misschien aan omdat het een kader, codes en duidelijke waarden biedt: kwaliteit boven kwantiteit, tijdloos boven vluchtig, authenticiteit boven uiterlijk. Hugo Jacomet van ‘Parisian Gentleman’ vat deze tegenstelling tussen authentiek en oppervlakkig perfect samen: ‘De kleermakerskunst is precies het tegenovergestelde van de grote luxemerken die je plastic verkopen voor de prijs van goud. […] De dominante kleur van dit seizoen is de kleur die ik mooi vind.’ Echte elegantie is toch de vrijheid om jezelf te zijn, in plaats van blindelings de dictaten van de maatschappij te volgen?

Naar een authentiekere benadering

Voor wie een authentieke persoonlijke stijl wil ontwikkelen, zijn er verschillende opties:

1. Tweedehands en vintage bieden een uitstekende kans om kwaliteitsstukken te verwerven. Ik vond het boek “The Curated closet” (Amazon-link) erg leuk, dat helpt om je stijl en kleuren te definiëren terwijl je je identiteit behoudt, en om de kwaliteit van een kledingstuk te herkennen.
2. Voor degenen met een groter budget biedt maatwerk bij ambachtslieden unieke en duurzame stukken, die zich aanpassen aan de veranderingen van je silhouet, omdat kleermakers meer marge laten dan confectiekleding.
3. Het zelf maken is een toegankelijk alternatief. Persoonlijk creëer ik mijn zilveren sieraden, mijn tassen, mijn kleine lederwaren, en ik waag me aan het maken van kleding. Deze aanpak stelt me niet alleen in staat om unieke stukken te creëren en mezelf de beste materialen te bieden, maar ook om het werk van andere ambachtslieden beter te waarderen.

Als ik dit onderwerp regelmatig bespreek op Instagram en mijn blog, is dat niet om te pamfletteren – ik leef op dit moment mijn beste leven en heb geen behoefte om een onnodig debat te starten. Het is eerder omdat mijn nabijheid tot vele ambachtslieden al die jaren me een ander perspectief geeft. Ik ken de kosten van grondstoffen heel goed, de kosten van arbeid, en ik kan de beste ambachtslieden herkennen… en ik ben ervan overtuigd dat iedereen zich MOOI kan veroorloven. Deze “old money”-trend is, ondanks de uitwassen, een uitstekende gelegenheid om je eigen identiteit te vinden en je vrijheid te herwinnen.