Roadtrip: Ontdekking van Zuid-Albanië
We zijn nu al een week in Tirana. Omdat er maar heel weinig informatie over Albanië is, besluiten we om de must-sees te doen, die bijna allemaal in het zuiden liggen, om te kijken of er een andere stad is waar we ons voor een paar weken kunnen vestigen.
Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips
Deel 1: Reisverslag
Autoverhuur
We gaan langs bij Europcar in Tirana, dat een kantoor heeft aan de rand van de snelweg. Het huren van een stadsauto kost ons €15/dag, maar we kregen een upgrade. We hebben een vrij hoge Dacia, wat prettig is voor toeristen zoals wij. Om naar het kantoor van Europcar te gaan, namen we gewoon een taxi. De Albanese taxi’s zijn aardig, ze oplichten niet, ze zetten de meter aan. We betaalden 500 LEK (dat is €4).
En daar gaan we!
Sinds we in Albanië zijn, blijven we maar Mercedes zien. Navraag gedaan, en we leren dat Mercedes 40% van het autopark uitmaakt, meer dan in Duitsland ! Zelfs als sommige auto’s oud zijn en op hun laatste benen lopen, is het bezit van een Mercedes een bewijs van een zekere sociale status. Met onze Dacia laten we duidelijk onze ‘armoede’ zien, temidden van de Mercedes en Audi die de Albanese wegen bevolken.
De snelwegen zijn in goede staat, ook al zijn er niet zoveel rijstroken (maximaal 3). Je moet echter wel opletten, want je kunt 110 km/u rijden en een bord zien dat een verkeersdrempel aangeeft (eigenlijk oneffenheden in de naad tussen de weg en bruggen). Zodra je de kleine wegen met 2 rijstroken neemt, zijn kuilen en verkeersdrempels alomtegenwoordig. Je moet heel goed opletten.
Dag 1
Normaal gesproken duurt de onderstaande route 5 tot 7 volledige dagen, maar omdat we meer in ‘verkenningsmodus’ zijn, hebben we dit alles in 3 dagen gedaan.
Vlora
Ik wist niet van het bestaan van deze stad af, maar verschillende visrestaurants noemen Vlora als de bron van hun vis. Toen we er met de auto langs reden, kreeg ik meteen een zwak voor de stad. Hun promenade, hun eindeloze strand, de relaxte sfeer, en toch veel open restaurants, dat maakte me enthousiast.
En dan heb ik het nog niet eens over het heldere water, met een droomkleur. De ligging van Vlora zorgt ervoor dat je de bergen de zee ziet omlijsten. De Adriatische Zee is van nature al kalm, maar dit deel is nog kalmer, nog paradijselijker.
Ik heb zo genoten van de sfeer van de stad dat JB en ik besloten hebben om terug te gaan om een appartement in Vlora te testen, gevonden op Airbnb. Het doel is om (1) de verwarming, (2) de internetverbinding en (3) de tafels te controleren. Zelfs al is de tafel in de slaapkamer te hoog, we hebben een alternatief gevonden: de strijkplank, op verstelbare hoogte haha. Het zal minder comfortabel zijn dan mijn bureau in Tirana, maar het zal voldoen. Veel restaurants in de buurt, de strategische ligging van het appartement (in het centrum, op 15 minuten lopen van het strand, op 50 meter van een supermarkt) hebben ons geholpen om te beslissen: we zullen er 3 weken in april doorbrengen.
Bojo Resort
In de tussentijd rijden we door, want vandaag hebben we in totaal 5 uur rijden voor de boeg. Korte stop onderweg, precies bij Bojo Resort voor een lunch met uitzicht.
We willen meerdere dingen bestellen, maar helaas zijn de mosselen, krabben en oesters niet beschikbaar. De ober wijst ons de plek waar we hun hele voorraad kunnen vinden. Ik kies willekeurig een vis, die op de barbecue gegrild zal worden.
De traditionele salade is prachtig! De vissoep heerlijk. De vis is misschien te veel gegrild, het vlees is minder stevig. Maar de rest is prachtig! We betaalden 4400 LEK voor deze maaltijd voor twee, inclusief drankjes (betaling met kaart geaccepteerd).
Nationaal park Llogara
Blijkbaar is er een bezoekerscentrum, waar je damherten kunt tegenkomen en ze kunt voeren (een beetje zoals in Japan). Maar we hebben weinig tijd, dus we beperken ons tot het bewonderen van het landschap vanaf de kant van de weg. Hier hebben vrachtwagens en zware voertuigen veel moeite met klimmen, dus als je naar beneden gaat en claxons hoort, stop dan meteen en laat ze passeren in de bochten.
Big Bunker
Onze Dacia is niet erg krachtig, maar gelukkig kunnen we zonder problemen in de bergen rijden. De weg zit vol haarspeldbochten, de afdaling is nog bijzonderder omdat we de zee van ver zien. We stoppen bij de Big Bunker, verlaten en vol met graffiti.
Het uitzicht vanaf hier is adembenemend. Er zijn twee enorme stranden, met droomachtig turquoise water. Je kunt zelfs een helihaven zien.
Dit deel lijkt niet erg ontwikkeld, want je ziet weinig infrastructuur aan het strand. Maar wat maakt het me enthousiast!
Himarë
Himarë is een bekendere badplaats, met twee kleine rustige stranden. De boulevard is heel schattig, maar alles is nu gesloten. Ik weet niet of het in het weekend levendiger zal zijn of dat het zo dood is tijdens het laagseizoen. In ieder geval hebben we geen ijs gevonden, zelfs niet na het bezoeken van twee supermarkten, om rustig op het strand te zitten. Snif.
Iets verderop, ik weet niet waar het is, maar de kleur van het water is om van te dromen! Deze percelen zijn volledig leeg! Zou iemand hier toevallig een coworking willen openen?
Ksamil
We komen EINDELIJK aan op onze bestemming: Ksamil. Het is een heel klein badplaatsje, met twee kleine stranden die in de zomer waarschijnlijk overrompeld worden. Iedereen stopt hier, niet vanwege de stranden, maar vanwege de nabijheid van Butrint.
Als je een beetje van het dorp af beweegt, kun je in de verte het Griekse eiland Corfuzien. Het moet moeilijk zijn geweest, in de communistische jaren, om dit eiland zo toegankelijk te zien (zwemmend lijkt het haalbaar), om de vrijheid binnen handbereik te zien, zonder het te kunnen aanraken. De grenspolitie was er erg aanwezig en erg gewelddadig.
De zonsondergang is prachtig, ik raad je ten zeerste aan om naar de hoogten te gaan, richting Corfu, voor een mooi uitzicht over de omgeving.
Helaas is het hotel dat we hebben gekozen alleen maar mooi op de foto’s, maar binnen is alles kapot. Er is een pieptoon die elke 20 seconden afgaat zonder hem te kunnen stoppen (het brandbeveiligingssysteem blijkbaar). De omkeerbare airconditioning werkt niet goed. We moesten slapen met onze donsjacks omdat we het zo koud hadden. Het was verschrikkelijk.
Dag 2
Maar vanaf de ochtend stelden die tinten blauw van het strand pal voor het hotel ons gerust. Je waant je bijna in Polynesië!
Kijk hoe mijn haar is gegroeid in 9 maanden! Dankzij de zelfgemaakte vaste shampoo van mijn zus <3 Sinds ik het gebruik, heb ik veel minder gespleten haarpunten en er groeien allemaal kleine haartjes.
Het water is super helder. Ik denk echter dat je beter kunt zwemmen met waterschoenen. Of het nu in Kroatië, Montenegro of Albanië is, we hebben niet echt paradijselijke stranden, maar eerder stranden met grind, steentjes of zee-egels.
Butrint
Tijdens het rijden merkt JB een grote steen op de weg op en ontwijkt deze. Eigenlijk dient de grote steen alleen maar om een enorm gat te verbergen! Het is verschrikkelijk! Wees heel voorzichtig wanneer je in Albanië loopt, vooral ’s nachts. Er zitten overal gaten. loop niet met je ogen op je telefoon gericht. Dit gat is breder dan ik, stel je voor dat ik erin zou vallen! RIP
We bezoeken het park van Butrint, dat Romeinse overblijfselen bevat (1000 LEK/persoon). Het was een welvarende stad voordat het werd verwaarloosd en daarna volledig verlaten.
JB vindt de plek bijzonder rustgevend.
De wilde bloemen overal op het terrein doen hem denken aan de relaxte sfeer van Giverny, ook al is het niet precies hetzelfde. We worden omringd door bijen en vlinders. Het is een vredige oase.
De toegang kost 1000 LEK, dat is een beetje duur voor het land, maar we hebben deze plek erg leuk gevonden.
Net naast het park is er een superschattige “veerboot” om van de ene oever naar de andere te gaan, met je auto als je wilt. Het is gewoon een groot drijvend platform, verbonden met beide oevers met touwen. Ik weet niet hoeveel de overtocht kost, maar als je het fort (in puin) aan de overkant wilt bezoeken, kan het een leuke ervaring zijn.
Op de terugweg stoppen we bij de “panoramic parking” om foto’s te nemen. De structuur van de plek is complex, je moet op Google Maps kijken om het te begrijpen. We hadden het gevoel dat we tegenover Griekenland stonden, maar niet hier. Het is nog steeds Albanië aan de overkant.
We vervolgen de weg naar The Blue Eye, een ongelooflijke waterbron. Onderweg stoppen we om te lunchen in een tentje: BAR RESTAURANT SOTIRIS De kwaliteit van het eten is zeer aangenaam verrassend vergeleken met de uitstraling van de plek. Zelfs de kleine salade heeft veel smaak en ze hebben een enorme barbecue ernaast. Het ruikt zo lekker (helaas zagen we het te laat en konden we niet bestellen wat er op de barbecue lag). Deze heerlijke lunch kostte ons 1100 LEK voor twee (8,8€)!
De landschappen zijn prachtig en we komen steeds meer dieren tegen. De herdershonden zorgen zelf voor hun geiten. De koeien lopen alleen over de weg, we weten niet hoe hun eigenaren ze terugvinden. Er zijn ook veel wilde honden, die er toch gezond uitzien. Ik denk dat als je van dieren houdt, het geen slecht idee is om kartonnen bordjes en wat brokken bij je te hebben. Let op: hondsdolheid is nog niet uitgeroeid in Albanië, dus raak ze niet aan!
The Blue Eye
Je moet gemotiveerd zijn om hier te komen. De weg zit vol gaten. Aarzel niet om uit de auto te stappen om de situatie te bestuderen voordat je iets stoms doet. Met z’n tweeën is het vrij makkelijk, maar als je alleen bent, is er op 10 meter van de ingang een groot gat waar je op moet letten. Daarna hoef je alleen maar langzaam te rijden, dat is alles. Je steekt een klein bruggetje over, en als je dan aankomt, ben je zo blij dat je de weg vergeet. JB wist niet waar we naartoe gingen, maar hij vertrouwde me volledig. Ik ben de reisleider van de familie ahihihi.
Dus als we bij de parkeerplaats aankomen, kunnen we dit droomlandschap niet negeren. De stroming is heel erg sterk, maar het is ondiep, dus ik denk dat het in de zomer heel goed mogelijk is om je tussen de bomen op het kleine natuurstrandje te verstoppen om af te koelen. Er zijn twee restaurants. De eerste is aan de rechterkant en staat op een drijvend platform.
Met een heel romantisch uitzicht.
Het tweede restaurant, heel slecht beoordeeld, maar er is volk, is deze: ook aan het water, maar iets hoger gelegen.
Als je het tweede restaurant nadert, zie je een pijl naar The Blue Eye. Je moet de brug oversteken en 50 meter lopen. Dan zie je zoiets! Ongelooflijk !
In the middle of nowhere is er een enorm gat dat wel 3 meter breed moet zijn, extreem diep (daarom is de kleur zo blauw). Niemand weet hoe diep het is, ze hebben tot nu toe tot 50 meter kunnen verkennen. Het is de bron van een rivier.. Hoe cool is dat?
De oorsprong van een rivier! Hoeveel kans heb je om de bron van een rivier te bezoeken, zo toegankelijk en zo open? De drang om er met je hoofd eerst in te duiken is te sterk, maar het water is koud, je moet goed richten om je been niet te breken, en de stroming is veel te sterk. Het lijkt me, ook al zijn er geen borden, dat het verboden is om er te zwemmen. Ik kan deze informatie in de winter niet verifiëren. In ieder geval, gezien de stroming, kunnen er ongelukken gebeuren, dus wees heel voorzichtig.
Opmerking: ik heb mijn huiswerk gedaan: de stroming is zo sterk en de hoeveelheid water zo enorm dat het volgens mijn berekeningen mogelijk is om een olympisch zwembad te vullen in minder dan 5 minuten! 5 minuten! OMG.
Ik heb maar één wens: mijn camera onder water steken om te zien wat daar verborgen zit, maar het risico om de camera te verliezen is enorm. Bovendien hebben we geen actiecamera meer, en ik heb nog geen waterdichte behuizing voor de Osmo Pocket gekocht. Sorry! We zullen hier moeten terugkomen, hi hi hi.
Het is een enorme kans om deze bijzondere plek te bezoeken, nog gratis ook. We hebben echter gloednieuwe tourniquets gezien. Binnenkort zal het betaald worden, denk ik, maar ik hoop dat de tickets helpen om de weg te verbeteren.
Dit soort plaatsen laat me met open mond achter. Ik heb slechts één keer een andere equivalente bron gezien, maar op meer dan 100 graden. in Nieuw-Zeeland. Het is een ongelooflijk gevoel. Een gevoel dat je tot het middelpunt van de aarde via deze bron kunt gaan.
De plek is magisch! Absoluut niet te missen!
JB en ik hebben andere, kleinere bronnen bezocht (Ginnie Springs in de Verenigde Staten). Wat houden we van bronnen! De kleine belletjes naar de oppervlakte zien stijgen, zwemmen in zo puur water dat we het hadden kunnen drinken terwijl we zwommen, het is onbeschrijfelijk. Er is een kleinere plek in Vietnam, het is Gieng co chin, je moet het weten want het ligt achter de huizen van de bewoners.
Ik heb zelfs een kleine kikker gezien 😀
Wat een buitengewone dag! Ik ben helemaal ontroerd.
Gjirokastra
Op weg naar Gjirokastra moeten we verschillende bergen oversteken. Daarna wacht ons een lange afdaling. Bij elke bocht ontdekken we een beetje meer van de vallei beneden. Het is adembenemend. De vallei is zo immens, en zo vlak, aan beide kanten, dat je je afvraagt hoe ze deze enorme vallei in landbouwgrond hebben kunnen veranderen. Dit is het soort landschappen dat ik misschien in de Verenigde Staten dacht te zien, maar niet in Albanië. Onderweg zetten veel boeren kleine kraampjes op om hun oogst te verkopen: waaronder aardbeien <3<3
Hoe dichter we bij Gjirokastrakomen, hoe meer we stijgen. De reden is simpel: de stad ligt boven op de berg. Helaas kunnen we niet eens naar het stadscentrum. Er zijn werken, we moeten de auto buiten de stad parkeren en lopen. Als we ernaast sliepen, zou het haalbaar zijn geweest, maar we moeten terug naar Vlora (op 1u45 hiervandaan) om de Airbnb te testen, dus we geven op. Ik kom hier terug, maak je geen zorgen, want het is erg mooi (zie het reisverslag hier)
Dag 3
Arme JB die al 2 dagen non-stop rijdt. Daarom gunnen we onszelf een uitslaapdag. Het programma is vrij licht: we moeten gewoon naar Beratgaan, en dan terug naar Tirana.
Berat
Gelukkig zijn we niet van plan om ons in Berat, de stad met duizend ramen, te vestigen. Het is prachtig, maar het stijgt te veel!
We hebben het goede idee om de auto op de eerste beschikbare parking achter te laten, want om naar het kasteel te rijden, moet de auto krachtiger zijn dan dit. De weg is voldoende voor twee auto’s om elkaar te kruisen (+ een paar centimeter extra). Maar onze Dacia rolt op een oncontroleerbare manier achteruit, en omdat we bijna een ongeluk hadden bij het oprijden van een heuvel met een auto met weinig vermogen in Montenegro, besluiten we hem beneden met rust te laten en lopen we naar boven. 15 minuten met een aanzienlijk hoogteverschil om naar het kasteel van Berat te gaan en de kerk te bezoeken. Opnieuw bezoeken we zonder te betalen, maar er is wel een ticketkantoor dat in het hoogseizoen open is.
Het kasteel is in ruïnes, maar je kunt door het gebied wandelen. Het is als een oude stad, met zelfs guesthouses, restaurants, souvenirwinkels. Het is allemaal heel schattig. Mensen komen hier om te picknicken met hun familie. Het is mogelijk om met de auto de stad binnen te rijden. Je hoeft de auto niet op de parking te laten, als de jouwe krachtig is, natuurlijk.
Er zijn twee bruggen die onze aandacht verdienen in Berat: een moderne brug, maar die een panoramisch uitzicht over de stad biedt, en een ander prachtig stenen bruggetje. Helaas is het vinden van een parkeerplaats een enorm probleem in Albanië. We komen hier een andere dag terug (zie ons reisverslag hier)
De weg naar Tirana is niet gemakkelijk, er is te veel volk en we zitten vast in een enorme file bij de nadering van Tirana. We zien ons Europcar-kantoor op 20 meter vogelvlucht, maar om de weg over te steken, deden we 45 minuten. De auto inleveren is heel eenvoudig: je hoeft alleen de sleutel aan de bewaker te geven.
Om naar huis te gaan, gelukkig passeren taxi’s daar altijd. Onze chauffeur neemt een langere weg maar vermijdt de files. Resultaat: 1000 LEK voor de taxi, twee keer zoveel als op de heenweg.
Deel 2: Praktische tips
Budget
- Accommodatie: tussen 22€ en 25€/nacht, tweepersoonskamer. Als je in de winter reist, is het verstandiger om te vragen of de verwarming efficiënt is. Kom met meer warme kleding dan wij. Ook al is het weer overdag zacht, het kan erg koud zijn zodra de nacht valt.
- Autoverhuur: 15€/dag met Europcar
- Benzine: 5800 LEK voor ongeveer 15 uur rijden
- Restaurant:
- Lekker eten: 1100 LEK voor twee
- Sjieke restaurants: 4400 LEK voor twee
- Gewone restaurants: 2800 LEK voor twee
- Een grote fles water in de supermarkt: 50 LEK (let op, het kraanwater is niet drinkbaar)
Links
Al mijn artikelen over Albanië zijn hier beschikbaar
Voor excursies en rondleidingen in Albanië, kijk op Civitatis of Viator (van Tripadvisor) hier.
Mijn beste adressen in Albanië staan op deze aangepaste Google Maps. Je kunt er ook hier toegang krijgen
