Grand Canyon Noordkant & Zion National Park – Roadtrip door het Amerikaanse Westen #9

Ik weet niet wat me bezielde, ik wilde de Grand Canyon aan de noordkant bezoeken om te zien hoe de Grand Canyon er onder de sneeuw uitziet. De weg naar de Grand Canyon North Rim was al enkele dagen gesloten, maar er staat een waarschuwing op hun website dat deze waarschijnlijk op 28 november om 9 uur opent.

Dit artikel maakt deel uit van onze serie over de roadtrip door het Amerikaanse Westen. Als je de vorige reisverhalen nog niet hebt gelezen, hier zijn ze: #1, #2, #3, #4, #5, #6, #7, #8

Deel 1: Reisverslag
Deel 2: Praktische tips

Deel 1: Reisverslag

Dag 14 van de roadtrip:

Grand Canyon North Rim

Om 9 uur bel ik het telefoonnummer dat de status van de wegen live bijwerkt en er is inderdaad een update om 8:30 uur: alle wegen zijn open!! Dit is onze laatste kans, de noordkant sluit vanaf 30 november. Via de Grand Canyon naar Zion gaan is een grote omweg, waardoor we 6 uur rijden in plaats van 1 uur!! Dus besluit ik de helft van de weg (3 uur) naar de Grand Canyon North Rim te rijden en JB de rest naar Zion te laten rijden. Arme JB rust maar half uit, want tijdens mijn begeleide rit blijft hij alert en houdt alles in de gaten. Zoals gewoonlijk staat mijn Osmo Pocket tijdens het rijden aan in de dashcam (voor de verzekering). Toevallig is de weg die ik koos heel gevarieerd: veel bochten, en dan 30 minuten kaarsrecht over een vlakte, en dan 1 uur over een besneeuwde weg die net door het park is schoongemaakt. Op de woestijnvlakte krijgen we een typisch Wilde Westen-beeld: droge graspollen die als spoken de weg oversteken (dat noemen ze tumbleweeds). Net als in de films!

De landschappen zijn gevarieerd en interessant, maar ik ben zo gefocust op de weg dat het enige dat ik heb genoteerd, een wolf is. Hij is niet moeilijk te spotten: hij loopt in het open veld over een besneeuwde vlakte. Een onverwachte verschijning! Als ik goed naar de sneeuw kijk, merk ik dat er vast nog veel meer dieren in het park zijn: overal staan pootafdrukken!

Aangekomen bij de Grand Canyon North Rim zien we dat het er toch niet zo besneeuwd uitziet: de sneeuw is gesmolten, alleen een deel in de schaduw heeft nog wat sneeuw.

Er zijn 3 uitkijkpunten, waarvan één besneeuwd (wij gaan er niet heen, we hebben geen geschikte schoenen), maar de andere twee zijn erg mooi.

Vergeleken met de zuidkant zijn er niet veel uitkijkpunten en dingen te doen (behalve wandelen). Bovendien staan we meestal tegen het licht in (ideaal voor de zonsondergang, maar niet voor de hele middag). Ik begrijp waarom iedereen een bezoek aan de zuidkant aanraadt (die we al hebben gedaan aan het begin van de roadtrip). Er is hier wel een lodge met een prachtig uitzicht op de Grand Canyon (in de winter gesloten).

De Grand Canyon is altijd een goed idee!

Zion National Park

We gaan weer op pad en pas als we bij de checkpoint van de Zion National Park, via de oostelijke ingang, aankomen, verandert het landschap abrupt. Ik ben overdonderd door de schoonheid van deze weg. Het is een beetje zoals de Grand Canyon, behalve dat we in plaats van helemaal bovenop te blijven, door de canyon rijden en afdalen tot aan de rivier. Op een gegeven moment moeten we door een heel lange tunnel zonder enig licht.

Af en toe zit er een groot gat in de rots waardoor het licht binnenvalt (en om de lucht te laten circuleren, waarschijnlijk). En als we de tunnel uitkomen, lijkt het alsof er een andere wereld op ons wacht: absoluut majestueus!!!! Alles is zo hoog! We voelen ons heel klein.

Kijk naar het gat in de rots, het zorgt voor de ventilatie van de tunnel!

Deze rit maakt zo’n indruk op ons dat we hem twee keer doen. Ik denk dat dit de mooiste route van het park is, want zodra je bij de rivier bent, zijn er behalve de wandelingen geen makkelijk bereikbare uitkijkpunten. Mensen met een hekel aan sport zoals ik zullen dit park niet op zijn juiste waarde kunnen schatten, vind ik.

We hebben geen energie meer, na zoveel rijden, om te wandelen. We gaan snel naar ons hotel bij de zuidelijke ingang (onze kamer met uitzicht laat ons genieten van de zonsondergang vanaf het balkon, zonder ons te vermoeien). Geen restaurant vanavond, we hebben nog zelfgemaakte sandwiches op te eten.

Dag 15:

De volgende dag, na een uitgebreid (maar niet erg verfijnd) ontbijt in het partnerrestaurant van het hotel…

…wandelen we langs de rivier in het park (normaal gesproken is dit pad naar het noorden alleen beschikbaar voor shuttles, maar er rijden een paar weken geen shuttles). Bij het bezoekerscentrum wordt ons uitgelegd dat er gemiddeld 5000 bezoekers per dag zijn voor 500 parkeerplaatsen, vandaar de shuttle.

Het is minder leuk als je niet wandelt. Tegelijkertijd duren alle interessante wandelingen 1,5 uur of langer. Niets voor mij! Maar we zien twee herten (??) rustig ontbijten.

Las Vegas (alweer!)

We gaan weer op pad voor een lange rit naar Las Vegas, halverwege gaan we van Utah naar Nevada en gaat de klok een uur achteruit. JB haalt zijn zonnebril op bij de opticien en we halen onze Amazon-pakketten op (gekocht tijdens Black Friday). In de VS is alles goedkoper dan in Frankrijk. Ik ben zo blij dat ik een exemplaar ontvang van het boek van het V&A Museum over William Morris. De ebook bestaat niet en dit boek is het meest complete over het leven en werk van William Morris. Ik herken me in zijn pad en passies, het verschil is dat hij 10.000 keer getalenteerder is dan ik.

JB wil per se het beroemde bord “Welcome to Las Vegas” zien. Er staat een lange rij en af en toe zijn er oplichters die foto’s van je maken en je laten betalen. Het parkeren is gratis maar er staat een bord dat je niets in de auto mag achterlaten.

We hadden ten zuiden van Las Vegas willen slapen om minder te betalen, maar er is maar één hotel met heel slechte beoordelingen. Jammer dan! JB kiest een hotel in het oude Las Vegas, waar alles begon. Het is een onlangs gerenoveerd hotel, ik vind het erg leuk! Het is schoon en rustig. De voetgangersstraat waar het hotel ligt, is erg gezellig.

Onder het hotel zit een goed restaurant: Tony Roma.

Een man aan de tafel naast ons ziet JB’s sombere gezicht terwijl hij het menu leest en stelt het “special” van het moment voor, een gerecht met korting tussen 16:30 en 18:30, prime rib, volgens hem uitstekend en stevig, voor slechts $9,99. Een koopje! Als je later naar de omliggende tafels kijkt, zie je dat IEDEREEN dit gerecht heeft gekozen. Hoe wisten ze dat? Op reddit misschien? De man is een vaste klant, hij heeft een “timeshare” in Las Vegas, een appartement in een condominium dat hij deelt met andere eigenaren. Hij brengt 3 maanden per jaar door in Las Vegas en kent alle goede deals van de stad. De casino’s hebben allemaal van dit soort deals om spelers naar het casino te lokken. Als je bijvoorbeeld in het casino speelt, kun je gratis drankjes krijgen. Een andere “special” van het restaurant is tussen 21:00 en 23:00: steak en kreeft (land en zee) op hetzelfde bord voor $12,99! Ongelooflijk! We noteren het voor de volgende keer.

Als deze man ervoor kiest om met ons te praten, is dat omdat hij dacht dat ik Filipijnse was. Dit is de vierde persoon die me voor een Filipijnse aanziet. Blijkbaar zijn gemengde huwelijken vaker tussen blanken en Filipijnse (terwijl ik in Frankrijk voor Chinees of Thais doorga). Maar zelfs als ik alleen zit, vragen ze me nog steeds of ik Filipijnse ben (het is waar dat er hier niet genoeg Vietnamese restaurants zijn). De man gaat in april naar de Filipijnen om zijn vriendin te bezoeken (Amerikanen geven altijd de exacte datum aan als ze over hun reizen praten). Ze kennen elkaar al 5 jaar en ze komt binnenkort in de VS wonen (als de Amerikaan het kan betalen, komt de Filipijnse hier, anders gaat hij in de Filipijnen wonen). Hij heeft haar meegenomen op cruises in Azië met Royal Caribbean (alsof dat het favoriete bedrijf is van Amerikanen). Hij beweert dat het heel handig is om met een Filipijnse te daten, omdat ze perfect Engels spreekt en zonder problemen een baan kan vinden in Las Vegas. Voordat hij vertrekt en ons een goed eetlust wenst, deelt hij nog een goede tip voor het ontbijt: $9 bij een of ander hotel, maar gezien het ontbijt dat hij op zijn telefoon liet zien, heb ik de naam niet genoteerd. Hij zegt dat we op de Strip moeten blijven en er niet vandaan moeten gaan voor de veiligheid. En last but not least, vanwege de Grand Prix van Formule 1 in Las Vegas een paar dagen geleden, bedekken de tribunes de fontein van het Bellagio volledig en ze doen er 2 maanden over om ze te verwijderen. Dus geen fontein voor ons deze keer.

We profiteren van de verwarring tijdens het afbreken van die tribunes om heel dicht bij de gloednieuwe Spherete komen, een soort Géode maar met een extern scherm. Helaas lieten ze op het moment van ons bezoek niets interessants zien, maar schijnbaar projecteren ze af en toe de maan in XXXXL-formaat. Ik heb me geïnformeerd over de show binnenin de Sphere, het kost $100 per persoon en het is hetzelfde soort film als in de Géode in Frankrijk (€15 in Frankrijk geloof ik), dus nee.

Over parkeren in Las Vegas gesproken, hotels vragen meestal $60, ja $60 per dag voor parkeren. Die van ons? Gratis! Maar het is valet parking, dus met een parkeerbediende. We betalen niets, maar geven fooien wanneer de man onze auto parkeert en wanneer hij onze auto terugbrengt. De gewoonte is om tussen $2 en $5 te geven, dus heel voordelig vergeleken met de exorbitante tarieven van andere hotels. Het nadeel is dat het een beetje ver van de Strip ligt, dus het is prima tussen twee etappes van de roadtrip, maar niet om Las Vegas te bezoeken.

Dag 15:

De volgende dag haal ik een heerlijke Thaise ijsthee in de Aziatische wijk voordat ik aan 5,5 uur rijden begin naar de poort van het Sequoia National Park.

Deze keer rijdt JB de hele rit, want de wegen worden moeilijker: 5 tot 6 rijstroken om Las Vegas uit te komen, gevolgd door wegen met 3-4 rijstroken met veel vrachtwagens en agressieve chauffeurs. Het landschap is super eentonig, we zijn midden in de woestijn, er gebeurt niets. Ah, misschien een windmolenpark zo ver als je kunt kijken, en een school voor vliegtuigpiloten (we vroegen ons af wat het was omdat het op een parkeerplaats voor vliegtuigen leek). We stoppen alleen om te tanken en te eten bij Subway (op dagen dat we niet ontbijten, moeten we ergens lunchen). Benzine wordt steeds duurder naarmate we California naderen ($4,76 per gallon in plaats van $3,55 in Utah en $3,77 in Nevada). We moeten ook onze klokken aanpassen: we zetten ze een uur terug.

We komen uitgeput aan bij het hotel. Maar we hebben nog genoeg energie om onze was te doen en onze auto zelf te wassen ($1 voor 3 minuten hogedrukreiniger en $1 voor de stofzuiger). Iedereen moet hun auto drogen met doeken, maar het is leuk, zo ziet de auto er minder “road trip” uit.

Morgen bezoeken we de Sequoia National Park, waar de grootste bomen ter wereld leven.

Het vervolg van ons avontuur, vind je hier

Deel 2: Praktische tips

Al onze routes en bezienswaardigheden zijn beschikbaar op deze Google Maps-kaart. Ik heb al uitgelegd hoe je kunt profiteren van onze aangepaste kaarten hier

• Accommodatie:
  • Zion: Bumbleberry Inn (Booking-link) €98 voor twee, inclusief ontbijt
  • Las Vegas: Fremont hotel & Casino
• Restaurant:
  • Tony Roma: tussen $17 en $30 per gerecht, special tussen $10 en $13
  • Subway: $20 voor twee